Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,

Laat mijn naam zijn als een keten.

Noem mij, noem mij, spreek mij aan,

o, noem me bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

- Neeltje Maria Min


Eind jaren '80 las mijn moeder me dit gedicht voor. Ze was die ochtend bij háár moeder geweest die bij haar binnenkomst had gezegd: "ik geloof dat ik u ergens van ken, mevrouw, maar ik kan niet op uw naam komen." Mijn moeder was hierdoor diep geschokt. Haar moeder was haar naam vergeten! Haar moeder wist zelfs niet meer dat zij haar dochter was!

Onlangs vertelde een goede vriend over zijn eveneens dementerende moeder. Al jaren neemt hij haar op moederdag mee naar dezelfde ijssalon. Twee jaar geleden besefte zijn moeder dat zij met haar zoon een ijsje at, maar niet dat ze dat al talloze keren gedaan hadden. Op Moederdag vorig jaar begreep ze dat ze met haar zoon een ijsje at, maar was ze zijn naam vergeten. En dit jaar genoot ze van haar ijsje, maar vroeg ze zich hardop af wie die aardige mijnheer was die haar meegenomen had. Zijn moeder is zijn naam vergeten. Zijn moeder weet zelfs niet meer dat hij haar zoon is.

Vanmorgen duurde het even voordat mijn moeder op mijn naam kwam. Voor het eerste besefte ik: mijn moeder zal mijn naam vergeten. En misschien weet ze over een tijdje zelfs niet meer dat ik haar dochter ben.

Die stomme rotziekte.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (19 reviews)
expand_more
Verberg reacties
De wondere wereld van de dementie is geen sprookje met een happy end.
| 23:11 |
Aangrijpend. Wat een goede titel ook.
| 21:15 |
ja, lijkt me idd heel naar als je moeder je niet meer kent.
| 11:02 |
Wat een verschrikkelijke ziekte is het toch! :(
| 14:19 |
Stilaan kwam ik bij mijn mama thuis
ze keek mij aan met haar zachte warme ogen
ze vroeg wie ben jij wat kom je doen
ik zei hoi en gaf haar een zoen
Mijn armen sloeg ik rondom haar
zodat ze de geur van mijn wasgoed rook
en plots zei ze dag meid
en ze pakte mij ook stevig vast
Net als altijd
nog gaan mijn tranen rollen over mijn wangen
nog heb ik veel verdriet
Want Dementie is iets raars
en niemand die het ziet
als ik nu bij mijn mama thuis kom
allee in de home
ben ik net als iedereen
ze kijkt me aan
en loopt mij straal voorbij
geen oog cantact meer
Geen warm onthaal
maar toch probeer ik og in haar wereldje
binnen te komen
Ik pak haar hand dan vast
en streel haar zacht
Dat deed ze vroeger ook
Toen wij als kind verdrietig waren
dan kijt ze naar me en zegt ze mama
daar ben je dan
eindelijk
neem je me mee naar het strand
samen hand in hand
Maar dan plots is ze weer weg
Maar toch voelde ik even nog eens die warme hand
Mama jij bent mijn alles veel liefs
| 10:29 |
ontroerend mooi
| 23:10 |
oh dat moet erg zijn, mooi gedicht
| 13:31 |
Vind ik ook. Ook al gaat het oorspronkelijk volgens mij niet over Alzheimer, het is wel erg van toepassing.
| 13:40 |
War heftig. Mijn oma zit in een verzorgingshuis en ze zag ons aan voor een ander gezin. Aan de andere kant van de familie.... echt heel naar!
| 11:27 |
O, dat is bizar om mee te maken lijkt me...
| 12:00 |
Ja, t scheelt dat ze ons niet voor wildvreemden aan ziet
| 13:38 |
Wat doe je in zo'n geval? Verbeteren jullie haar, of laten jullie het maar zo?
| 13:40 |
Nee we laten het zo.. anders is het alleen maar verwarrender voor dr... op een ander moment weet ze t wel weer
| 13:52 |
Ja, ik denk dat dat de beste aanpak is. Met haar meebewegen, anders wordt het alleen maar moeilijker voor haar.
| 14:06 |
Daarom
| 14:23 |
Heel herkenbaar! Ik vraag al lang niet meer of ze weet hoe ik heet of wie ik ben. Dat laatste daar kwam ik eind vorig jaar opeens achter. Ze sprak e aan als haar moeder. Twee dagen ben ik enorm van de leg geweest en had ik heftige huilbuien. Tot ik realiseerde dat ik een geweldige band met mijn grootmoeder had (haar moeder), en zo ben ik het als compliment gaan zien. Daarnaast, in mijn rol als "haar moeder" ben ik me gaan afvragen wat ik haar wil meegeven. Ik hoef haar natuurlijk niet op te voeden, dus wat ik haar meegeef is liefde, ik vertel haar altijd dat ik van haar hou, dat ze lief is en mooi. Ik geef haar ook vertrouwen, daarmee bedoel ik dat ik geduldig ben en niets gek is. Als het moet doe ik gek mee, zodat zij niet opvalt. Als laatste noem ik nog genegenheid, dus we knuffelen veel, ik aai handen, streel haar rug en door haar haren en geef kusjes. Sinds ik dit doe voel ik me rustiger en sterker. Natuurlijk zijn er nieuwe situaties en voel ik me nog wel eens uit het veld geslagen, maar ik probeer om te denken en het positief te maken.
| 11:39 |
Jouw moeder is al in een verder stadium dan de mijne dus. Lijkt me erg heftig. Maar ik denk inderdaad dat het een groot compliment is. Kennelijk ziet ze jou als iemand waarvan ze liefde en geborgenheid krijgt. Prachtig toch? Bijzonder dat ook jij van het omdenken en positief benaderen bent. Dat herken ik bij mezelf heel erg en dat helpt je ook om je in deze situatie staande te houden.
| 12:38 |
Als ik nog een tip mag geven, ga herinneringen maken! Zij vergeet het, maar het is juist voor jezelf (en andere dierbaren van haar en jou) zo belangrijk! Het is wel zo dat er steeds minder mogelijk is, maar je leert echt wel te genieten van de momenten. Ik ben gastblogger op Mantelzorgelijk. Daar schrijf ik over mijn moeder en mij. Mocht je zelf over je ervaringen willen bloggen, ze zoeken altijd nieuwe gastbloggers. Ik hoop dat voor jou en je moeder dat het proces langzaam zal gaan. Sterkte.
| 13:07 |
Heel veel sterkte
| 22:50 |
Bedankt!
| 10:23 |
Ja.. het is een stomme rotziekte, mooi geschreven
| 17:56 |
Dankjewel
| 10:23 |
xx
| 10:33 |
Sterkte voor jou en je moeder.
| 14:48 |
Merci
| 10:23 |
Het lijkt me echt verschrikkelijk! Sterkte!
| 07:42 |
Oh meis, wat vreselijk voor je. Heel veel sterkte! Ik heb ook eens zo'n soortgelijk gedicht geschreven. Het staat hier op Yoors. Heel
| 20:22 |
Dankjewel!
| 10:24 |
Alzheimer is echt een gruwelijke rotziekte! Mooi ook maar confronterend gedicht en blog, helaas is dit ook mijn voorland.... aanstaande woensdag zal mijn vader opgenomen worden in het verpleegtehuis :-(
| 00:31 |
Wat heftig en ook echt weer een grote stap... sterkte hoor! Ik hoop dat je vader daar snel kan aarden.
| 10:15 |
Huivering tot op het bod deze blog !
| 23:11 |
Bedankt voor je reactie!
| 11:50 |
Och, wat is dit altijd triest he, ik hoop dat je nog mooie momenten met je moeder krijgt.
Dat gedicht is werkelijk waar prachtig.
| 21:16 |
Mooi he, vind ik ook. Van de mooie momenten genieten we allemaal.
| 11:51 |
Precies. En die zijn er. Ik heb 7 jaar met dementerende ouderen gewerkt. Kan er een boek over schrijven van de mooie momenten.
| 12:15 |
Het zijn confrontaties die je schokken. Het gedicht is mooi.
Inderdaad een rotziekte.
| 19:23 |
Ja. Hopelijk kunnen ze 'm ooit genezen of voorkomen.
| 20:35 |
Mooi gedicht! Het is ook het lievelingsgedicht van de moeder van onze mede-Yoorsie Maarten van Dam:
yoo.rs/1260.9005b27008/photo/voor-mijn-moeder-1494587466.html?Ysid=11672

Alzheimer is idd een stomme rotziekte. Mijn eigen moeder(98) hou ik scherp in de gaten, wbt haar geheugen/herkenningsvermogen etc.
Ik ben wel even geschrokken toen ze een paar weken geleden tegen de wijkzuster beweerde 89 te zijn. Tot ik me realiseerde dat een Alzheimerpatient waarschijnlijk niet exact 10 jaar eraf zou rekenen; toen ik haar vroeg hoe oud ze dacht dat ik ben, trok ze van mijn leeftijd ook precies 10 jaar af met de woorden: 'je ziet er immers geen dag ouder uit dan 57' (ik ben 67).
| 18:36 |
O, ja, ik zie het! En dat blogje is net een week geleden geplaatst, dat had ik even gemist.

Wat een prachtige leeftijd heeft jouw moeder. En mooi, die opmerking over je leeftijd :-). Is ze haar gezondheid nog goed?
| 19:04 |
Haar gezondheid is de laatste 2 maanden hard achteruit gegaan: bedlegerig geworden:(
Ik ben dankbaar dat ik mijn moeder nog heb, maar voor mezelf zou ik er niet voor tekenen.
Geluk bij ongeluk dat ze een paar jaar geleden is gaan inwonen bij mijn tante (haar jongere zus).
Uit de verkoop-opbrengst van haar huis en haar ruime pensioen, kan er gelukkig voor die 2 oude dames voldoende hulp worden ingehuurd:
-inwonende hulp die de huishouding doet (inclusief koken wat de oude dames lekker vinden)en meehelpt met de verzorging van mijn moeder
-een prive-verpleegster voor 4 uur per dag (7 dagen p.w.), want de wijkzuster komt wel dagelijks mijn moeder op bed wassen en mijn tante onder de douche helpen, maar alleen door de weeks en niet op feestdagen (nieuwe bezuinigingen van de overheid).
Wij doen zelf haar administratieve en financiele zaken en bestellen hun boodschappen die dan thuis worden bezorgd. Zo hou ik tenminste nog tijd over om gezellig bij haar op bezoek te gaan.
| 19:45 |
Wat een prachtige oplossing, fijn dat jullie dat zo hebben kunnen regelen!
| 20:36 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen