×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Alzheimer: Mijn moeder is mijn naam vergeten

Alzheimer: Mijn moeder is mijn naam vergeten


Mijn moeder is mijn naam vergeten,

mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,

Laat mijn naam zijn als een keten.

Noem mij, noem mij, spreek mij aan,

o, noem me bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

- Neeltje Maria Min


Eind jaren '80 las mijn moeder me dit gedicht voor. Ze was die ochtend bij háár moeder geweest die bij haar binnenkomst had gezegd: "ik geloof dat ik u ergens van ken, mevrouw, maar ik kan niet op uw naam komen." Mijn moeder was hierdoor diep geschokt. Haar moeder was haar naam vergeten! Haar moeder wist zelfs niet meer dat zij haar dochter was!

Onlangs vertelde een goede vriend over zijn eveneens dementerende moeder. Al jaren neemt hij haar op moederdag mee naar dezelfde ijssalon. Twee jaar geleden besefte zijn moeder dat zij met haar zoon een ijsje at, maar niet dat ze dat al talloze keren gedaan hadden. Op Moederdag vorig jaar begreep ze dat ze met haar zoon een ijsje at, maar was ze zijn naam vergeten. En dit jaar genoot ze van haar ijsje, maar vroeg ze zich hardop af wie die aardige mijnheer was die haar meegenomen had. Zijn moeder is zijn naam vergeten. Zijn moeder weet zelfs niet meer dat hij haar zoon is.

Vanmorgen duurde het even voordat mijn moeder op mijn naam kwam. Voor het eerste besefte ik: mijn moeder zal mijn naam vergeten. En misschien weet ze over een tijdje zelfs niet meer dat ik haar dochter ben.

Die stomme rotziekte.

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog: 






jolandemooij
Dat lijkt me heel moeilijk. 
16-10-2018 10:30
16-10-2018 10:30 • Reageer
Schorelaar
De wondere wereld van de dementie is geen sprookje met een happy end.
15-04-2018 23:11
15-04-2018 23:11 • Reageer
Miranda Tabor
Aangrijpend. Wat een goede titel ook.
13-04-2018 21:15
13-04-2018 21:15 • Reageer
Marjolein
ja, lijkt me idd heel naar als je moeder je niet meer kent.
21-09-2017 11:02
21-09-2017 11:02 • Reageer
Tante Koek
Wat een verschrikkelijke ziekte is het toch! :(
03-07-2017 14:19
03-07-2017 14:19 • Reageer
Hilde Verswijvel
Stilaan kwam ik bij mijn mama thuis ze keek mij aan met haar zachte warme ogen ze vroeg wie ben jij wat kom je doen ik zei hoi en gaf haar een zoen Mijn armen sloeg ik rondom haar zodat ze de geur van mijn wasgoed rook en plots zei ze dag meid en ze pakte mij ook stevig vast Net als altijd nog gaan mijn tranen rollen over mijn wangen nog heb ik veel verdriet Want Dementie is iets raars en niemand die het ziet als ik nu bij mijn mama thuis kom allee in de home ben ik net als iedereen ze kijkt me aan en loopt mij straal voorbij geen oog cantact meer Geen warm onthaal maar toch probeer ik og in haar wereldje binnen te komen Ik pak haar hand dan vast en streel haar zacht Dat deed ze vroeger ook Toen wij als kind verdrietig waren dan kijt ze naar me en zegt ze mama daar ben je dan eindelijk neem je me mee naar het strand samen hand in hand Maar dan plots is ze weer weg Maar toch voelde ik even nog eens die warme hand Mama jij bent mijn alles veel liefs
03-07-2017 10:29
03-07-2017 10:29 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
ontroerend mooi
15-04-2018 23:10
15-04-2018 23:10 • Reageer
frieke
oh dat moet erg zijn, mooi gedicht
02-07-2017 13:31
02-07-2017 13:31 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Vind ik ook. Ook al gaat het oorspronkelijk volgens mij niet over Alzheimer, het is wel erg van toepassing.
02-07-2017 13:40
02-07-2017 13:40 • Reageer
Neance
War heftig. Mijn oma zit in een verzorgingshuis en ze zag ons aan voor een ander gezin. Aan de andere kant van de familie.... echt heel naar!
02-07-2017 11:27
02-07-2017 11:27 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
O, dat is bizar om mee te maken lijkt me...
02-07-2017 12:00
02-07-2017 12:00 • 1 reactie • Reageer
Ellie B
Ga hem verder delen
02-07-2017 09:40
02-07-2017 09:40 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel!
02-07-2017 11:59
02-07-2017 11:59 • Reageer
Dyezzie
Heel herkenbaar! Ik vraag al lang niet meer of ze weet hoe ik heet of wie ik ben. Dat laatste daar kwam ik eind vorig jaar opeens achter. Ze sprak e aan als haar moeder. Twee dagen ben ik enorm van de leg geweest en had ik heftige huilbuien. Tot ik realiseerde dat ik een geweldige band met mijn grootmoeder had (haar moeder), en zo ben ik het als compliment gaan zien. Daarnaast, in mijn rol als "haar moeder" ben ik me gaan afvragen wat ik haar wil meegeven. Ik hoef haar natuurlijk niet op te voeden, dus wat ik haar meegeef is liefde, ik vertel haar altijd dat ik van haar hou, dat ze lief is en mooi. Ik geef haar ook vertrouwen, daarmee bedoel ik dat ik geduldig ben en niets gek is. Als het moet doe ik gek mee, zodat zij niet opvalt. Als laatste noem ik nog genegenheid, dus we knuffelen veel, ik aai handen, streel haar rug en door haar haren en geef kusjes. Sinds ik dit doe voel ik me rustiger en sterker. Natuurlijk zijn er nieuwe situaties en voel ik me nog wel eens uit het veld geslagen, maar ik probeer om te denken en het positief te maken.
16-06-2017 11:39
16-06-2017 11:39 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Jouw moeder is al in een verder stadium dan de mijne dus. Lijkt me erg heftig. Maar ik denk inderdaad dat het een groot compliment is. Kennelijk ziet ze jou als iemand waarvan ze liefde en geborgenheid krijgt. Prachtig toch? Bijzonder dat ook jij van het omdenken en positief benaderen bent. Dat herken ik bij mezelf heel erg en dat helpt je ook om je in deze situatie staande te houden.
16-06-2017 12:38
16-06-2017 12:38 • 1 reactie • Reageer
Ellie B
Wat een mooi gedicht en wat een vreselijke ziekte sterkte
04-06-2017 07:35
04-06-2017 07:35 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel!
04-06-2017 10:23
04-06-2017 10:23 • Reageer
Vicky
Heel veel sterkte
31-05-2017 22:50
31-05-2017 22:50 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Bedankt!
04-06-2017 10:23
04-06-2017 10:23 • Reageer
Marion Wever
Ja.. het is een stomme rotziekte, mooi geschreven
29-05-2017 17:56
29-05-2017 17:56 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel
04-06-2017 10:23
04-06-2017 10:23 • 1 reactie • Reageer
Referendaris
Sterkte voor jou en je moeder.
27-05-2017 14:48
27-05-2017 14:48 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Merci
04-06-2017 10:23
04-06-2017 10:23 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Het lijkt me echt verschrikkelijk! Sterkte!
27-05-2017 07:42
27-05-2017 07:42 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Oh meis, wat vreselijk voor je. Heel veel sterkte! Ik heb ook eens zo'n soortgelijk gedicht geschreven. Het staat hier op Yoors. Heel
26-05-2017 20:22
26-05-2017 20:22 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel!
04-06-2017 10:24
04-06-2017 10:24 • Reageer
Sonjaas
Alzheimer is echt een gruwelijke rotziekte! Mooi ook maar confronterend gedicht en blog, helaas is dit ook mijn voorland.... aanstaande woensdag zal mijn vader opgenomen worden in het verpleegtehuis :-(
26-05-2017 00:31
26-05-2017 00:31 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Wat heftig en ook echt weer een grote stap... sterkte hoor! Ik hoop dat je vader daar snel kan aarden.
26-05-2017 10:15
26-05-2017 10:15 • Reageer
Marion's World
Huivering tot op het bod deze blog !
25-05-2017 23:11
25-05-2017 23:11 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Bedankt voor je reactie!
26-05-2017 11:50
26-05-2017 11:50 • Reageer
Bloggerda
Och, wat is dit altijd triest he, ik hoop dat je nog mooie momenten met je moeder krijgt. Dat gedicht is werkelijk waar prachtig.
25-05-2017 21:16
25-05-2017 21:16 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Mooi he, vind ik ook. Van de mooie momenten genieten we allemaal.
26-05-2017 11:51
26-05-2017 11:51 • 1 reactie • Reageer
Hans van Gemert
Het zijn confrontaties die je schokken. Het gedicht is mooi. Inderdaad een rotziekte.
25-05-2017 19:23
25-05-2017 19:23 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja. Hopelijk kunnen ze 'm ooit genezen of voorkomen.
25-05-2017 20:35
25-05-2017 20:35 • Reageer
Soberana
Mooi gedicht! Het is ook het lievelingsgedicht van de moeder van onze mede-Yoorsie Maarten van Dam: https://yoo.rs/1260.9005b27008/photo/voor-mijn-moeder-1494587466.html?Ysid=11672 Alzheimer is idd een stomme rotziekte. Mijn eigen moeder(98) hou ik scherp in de gaten, wbt haar geheugen/herkenningsvermogen etc. Ik ben wel even geschrokken toen ze een paar weken geleden tegen de wijkzuster beweerde 89 te zijn. Tot ik me realiseerde dat een Alzheimerpatient waarschijnlijk niet exact 10 jaar eraf zou rekenen; toen ik haar vroeg hoe oud ze dacht dat ik ben, trok ze van mijn leeftijd ook precies 10 jaar af met de woorden: 'je ziet er immers geen dag ouder uit dan 57' (ik ben 67).
25-05-2017 18:36
25-05-2017 18:36 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
O, ja, ik zie het! En dat blogje is net een week geleden geplaatst, dat had ik even gemist. Wat een prachtige leeftijd heeft jouw moeder. En mooi, die opmerking over je leeftijd :-). Is ze haar gezondheid nog goed?
25-05-2017 19:04
25-05-2017 19:04 • 1 reactie • Reageer