Verzetsheld: mijn oudoom is gefusilleerd

Verzetsheld: mijn oudoom is gefusilleerd


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een van mijn dierbaarste bezittingen is een foto van mijn oudoom. Met toegeknepen ogen (zon!) en een brede lach poseert hij voor de fotograaf. Hij wordt omringd door zijn neefjes en nichtjes: de kinderen uit het gezin van zijn broer, mijn grootvader. Mijn moeder is de oudste. Aan haar blik is te zien dat ze hem adoreert. Ik ken hem alleen uit haar verhalen. De joviale grapjesmaker. De spannende verhalen-verteller. De goochelaar. De sportieveling. De man met zoveel plannen voor zijn toekomst. Hij mocht slechts 28 worden. Gisteravond vertelde ik mijn dochters zijn verhaal.


De dubbele bovenwoning van mijn grootouders was in de oorlogsjaren meer dan vol. Mijn grootouders zelf woonden er met hun 7 kinderen (nummer 8 diende zich na de oorlog pas aan), maar ook de ouders van mijn grootvader en zijn jongste broer hadden hier hun thuis.Toch ging het er, als ik alle verhalen moet geloven, uiterst harmonieus aan toe. Natuurlijk zorgde de oorlog voor spanning, maar de onderlinge verhoudingen hadden hier niet onder te lijden. Vaak was mijn oudoom degene die de kinderen vermaakte. Met grapjes. Met spannende verhalen. Met goocheltrucjes. Met 'n potje voetbal. En met kleurrijke beschrijvingen van verre landen: in de toekomst zou hij een lange, verre reis gaan maken. Hij wilde avontuur.

Dat hij 'iets' in het verzet deed, was bekend. Maar daar mocht nauwelijks over gesproken worden. Hij wilde zijn familie niet in gevaar brengen. Om mensen beter te kunnen helpen, moest hij vaak risico's nemen. Van de gevaren was hij zich bewust. Hij nam mijn grootvader in vertrouwen: "als ik niet meer terug kom, vertrouw dan niemand en zeg dat je van niets weet." Hij werd verraden, opgepakt en kwam niet meer terug. Mensen verschenen aan de deur om mijn grootouders uit te horen: ze dachten aan zijn woorden en wisten van niks. Agenten van de Sicherheitsdienst kwamen midden in de nacht binnen en eisten informatie: ze dachten aan zijn woorden en wisten van niks. En toen tot slot een van de beste vrienden van mijn oudoom aanbelde om bepaalde informatie los te peuteren, dachten ze aan zijn woorden en wisten ze van niks, en verzochten ze die vriend om voor altijd weg te blijven. Naderhand bleek hij degene die hem verraden had.

Toen Nederland bevrijd werd, hoopte iedereen tegen beter weten dat mijn oudoom terug zou keren. Ze wachtten. En ze wachtten. Mijn overgrootouders konden vanuit hun vaste zitplaats in de erker via een spionnetje de hele straat overzien. Als mijn moeder uit school kwam, zag ze hen al zitten. En als ze 's avonds naar bed ging, zaten ze er nog. Ze waren bang het moment te missen waarop hun zoon met die brede lach van 'm de straat kwam inlopen. Maar dat moment kwam niet.

Uiteindelijk kreeg de familie uitsluitsel. Mijn dappere oudoom was gefusilleerd in Kamp Vught. Mijn overgrootvader overleed kort hierna. Zijn vrouw bleef nog jaren op haar plekje bij het raam zitten. Ze weigerde te accepteren wat er gebeurd was. Tot ze op een dag opstond. "Hij komt niet meer terug". Ze ging op bed liggen en was binnen twee dagen dood.






Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow, wat een verhaal. Heftig.
| 18:46 |
Wat een heftig stukje geschiedenis binnen jouw familie. Mag het verhaal gedeeld worden?
| 12:48 |
Ja, dat mag
| 13:00 |
Dank
| 13:03 |
Wat een ontroerend verhaal
| 15:04 |
Wat een verhaal :(
| 14:01 |
pffff. heftig verhaal.
Helaas al eerder gehoord dat een ouder sterft van verdriet door t overlijden van een kind.
| 13:48 |
En dan te bedenken dat er zoveel van dit soort verhalen zijn... wat mensen elkaar toch kunnen aandoen....
| 13:57 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen