×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Alzheimer: Opeens was ze weg

Alzheimer: Opeens was ze weg


Telefoon. Op een tijdstip waarop ik nooit gebeld word. Met bange voorgevoelens neem ik op.

"Ze is weg. We weten niet waar ze is."

Woorden die niet onmiddellijk tot me doordringen. Weg? Wie? Mijn moeder? Mamma? Hoe kan dat nou? 

Mijn stiefvader snikt en ik ren met de telefoon nog aan mijn oor naar de schoenenkast. Ik moet er naar toe. Terwijl ik het verhaal van mijn stiefvader probeer te begrijpen schiet ik in mijn schoenen en grijp ik naar mijn jas. Ik vrees voor dat ene scenario: haar levenloze lichaam ergens in een sloot. 

Mijn stiefvader moet zijn relaas onderbreken, want er wordt bij hem aangebeld. De politie? Slecht nieuws? Ik luister aandachtig.

Tot mijn immense opluchting herken ik de stem van mijn moeder op de achtergrond. Ze is terecht.

***

"Heb je al gehoord van mijn ontsnapping?" vraagt ze me als ik later op de dag bij haar ben. Ze kijkt me schalks aan. Ik heb de schrik nog in mijn benen. 

"Ja mam, dat heb ik gehoord. Wilde je naar huis?"

Ze knikt. "Ik had opeens zo'n heimwee. Ze zijn hier heel lief voor me hoor, maar ik weet niet hoe lang ik hier nog moet blijven en ik wilde mijn eigen huisje zien. Dus ik dacht: ik ga gewoon. Niemand hield me tegen. Maar toen wist ik de weg niet meer. Dus toen ben ik maar wat gaan lopen. Gelukkig kwam ik hoe heet hij ook alweer tegen. Die bracht me naar huis. Hahaha, je had het gezicht van je stiefvader moeten zien toen ik voor de deur stond!" 

Ik kan de lol er nog niet van inzien en knuffel haar voorzichtig. Ze lijkt zo breekbaar sinds ze niet meer thuis woont.

"Heb ik je al verteld  van mijn ontsnapping?" vraagt ze. 

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog: 

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




jolandemooij
Wat een schrik!
13-10-2018 09:41
13-10-2018 09:41 • Reageer
HeArt&SoulConnection
Tja, je schrikt je rot.....en vanaf nu bij elk (nachtelijk) telefoontje wellicht. Triest en een lastig proces voor allen. Heel herkenbaar. Sterkte lieverd
14-04-2018 13:07
14-04-2018 13:07 • Reageer
Neance
Zo dan zit je hart wel in je strot ja :-O Ik maak er wel uit op dat je moeder er in ieder geval niet angstig door was ... dat is wel fijn...
22-03-2018 21:09
22-03-2018 21:09 • Reageer
peterdenharder
Dat is even behoorlijk schrikken zeg! Fijn dat ze toch weer thuis is.
13-03-2018 21:17
13-03-2018 21:17 • Reageer
LenaH
Dat lijkt mij heel erg schrikken!
13-03-2018 14:57
13-03-2018 14:57 • Reageer
Catrine-DeMew
Geweldig verhaal ondanks alles
13-03-2018 08:59
13-03-2018 08:59 • Reageer
Noortje
ik kan mij je schrik en ongerustheid heel goed voorstellen, het is zo verdrietig om te zien dat ze letterlijk de weg kwijt raken door deze slopende ziekte... sterkte!
13-03-2018 08:13
13-03-2018 08:13 • Reageer
Marion's World
Hoe kwetsbaar, hoe toch zo mooi maar vreselijk moeilijk!
12-03-2018 23:18
12-03-2018 23:18 • Reageer
Albert van den Berg
Die verwarring en dan weer die helderheid die wisselen in rap tempo, soms ontroerend dan weer confronterend. Ik herinner mij nog bezoek aan een oom, zijn code slot op de gangdeur, en sommige patiënten maar vreemd kijken en dan weer de deur proberen. :-(
12-03-2018 21:30
12-03-2018 21:30 • Reageer
Marjolein
soms zo helder en dan weer helemaal niet....
12-03-2018 16:58
12-03-2018 16:58 • Reageer
Loes van Essen
Het gebeurt regelmatig maar blijft iedere keer weer schrikken
12-03-2018 15:56
12-03-2018 15:56 • Reageer
Soberana
Je moeder heeft je ongewild een doodsschrik bezorgd! Ik hoop maar dat jullie (vooral je stiefvader, want die is een dagje ouder) een sterk hart hebben.
12-03-2018 15:52
12-03-2018 15:52 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ik geloof dat ik 20 jaar ouder geworden ben in die paar minuten...
12-03-2018 20:14
12-03-2018 20:14 • 1 reactie • Reageer
Ingrid Tips en meer
Dan zou ik ook schrikken!
12-03-2018 15:36
12-03-2018 15:36 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Nou he? Zoiets verwacht je niet. Wij dachten juist: ze is nu eindelijk veilig.
12-03-2018 20:13
12-03-2018 20:13 • Reageer
Encaustichris
Och heden, je arme hart en arme stiefvader! Je moeder had een helder moment van ondeugd :-). Gelukkig liep het goed af!
12-03-2018 15:33
12-03-2018 15:33 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Misschien kan ik er over een poosje om lachen :-) Van haar blik had ik een foto moeten maken.
12-03-2018 20:13
12-03-2018 20:13 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Zo erg, af en toe zijn bewoners zomaar weg, meegelopen met een bezoeker, via de leveranciersingang, of wat dan ook. Grote schrik voor familie, voor personeel en vaak ook voor de wegloper die buiten geen idee meer heeft.
12-03-2018 14:58
12-03-2018 14:58 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ik kan me voorstellen dat zoiets nooit voor 100 procent te voorkomen is (al draagt mijn moeder nu wel een bandje zodat de deuren gesloten blijven). Hier ook erg geschrokken personeel. Men voelde zich schuldig ook, maar ja, ik zie hoe ontzettend hard ze werken en dan kan er wel eens iemand tussendoor glippen.
12-03-2018 20:12
12-03-2018 20:12 • Reageer
Hans van Gemert
Je schrikt je wezenloos en ik kan me voorstellen dat je hier niet meteen humor in ziet ... Fijn dat het wel goed is afgelopen
12-03-2018 14:58
12-03-2018 14:58 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Nou! Ik heb prompt een paar nachten naar gedroomd, over dat andere scenario...
12-03-2018 20:10
12-03-2018 20:10 • 1 reactie • Reageer