×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel #13: hulp

Schrijvershotel #13: hulp


Ik dineer samen met enkele medeschrijvers. Ze vertellen over hun avonturen. Ik hou mijn mond over het mijne: de details ben ik trouwens alweer vergeten. Ik herinner me alleen dat ik terug moet om te schrijven. Dus als iemand voorstelt om met z'n allen naar de bar te gaan mompel ik iets over inspiratie en taai ik af. Ze zullen me wel een saaie vinden.

Als ik uitgeschreven ben is het al ver na middernacht. Met elk verhaal lijk ik dichter bij de kern te komen. Met elk verhaal lijkt de grens tussen heden en verleden fragieler. En met elk verhaal groeit de overtuiging dat ik hier pas weg kan als mijn missie voltooid is. Hoezeer ik ook naar man en kinderen verlang. Ik lees mijn tekst nogmaals.

Ze had geleerd zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Daarom vonden onbekenden haar doorgaans een makkelijk kind. Ze had het vanmiddag weer gehoord tijdens de excursie: haar ouders werden geprezen om hun welopgevoede dochter. Haar moeder had trots geknikt en gezegd dat zij ook erg blij met haar waren. En haar oom had zijn arm om haar heen geslagen en geroepen dat ze best wat meer van zich mocht laten horen. Ze had verlegen gelachen en zich teruggetrokken. Zijn aanraking voelde ongemakkelijk.

Nu waren ze terug in het hotel. Ze zouden straks gaan avondeten. Haar moeder had zich eerst willen opfrissen en haar vader lag op het bed in de aangrenzende kamer de krant te lezen. Haar broertje voetbalde met oom Ruud. Vanaf haar plekje op het terras kon ze hen zien. Ze had haar boek mee naar buiten genomen. Lezen deed ze het allerliefst. Haar broertje zwaaide en riep iets. Ze zwaaide terug en boog zich weer over haar boek.

Hoorde ze binnen nou iets? Een vrouw leek haar te roepen. Haar moeder? Ze spitste haar oren. “Wat is er, mama?” Geen antwoord. Ze liep naar binnen. De badkamerdeur stond open. Er was niemand. Dan was haar moeder zeker naar haar vader in de kamer hiernaast gegaan. Ja, zie je wel? Als ze goed luisterde hoorde ze de vertrouwde stemmen van haar ouders. Net toen ze zich omdraaide om terug naar haar boek te gaan, hoorde ze het weer. De vrouw leek te huilen. En het geluid kwam niet uit de kamer vandaan waar haar ouders nu waren. En ook niet uit de kamer aan de andere kant of uit de kamer boven de hunne. Het was hier. In kamer 6. Overal om haar heen. Angstig pakte ze haar knuffelbeer. Dat deed ze altijd als ze bang was. Ze dook ineen toen ze de vrouw hoorde schreeuwen: “Hoort iemand mij? Doe iets! Help! Help me!”

“Wat ben je stil, Lin. Ik geloof dat ik je de hele avond nog geen woord heb horen zeggen.” Ze zaten aan tafel en haar oom keek haar bezorgd aan. Ze ontweek zijn blik en haalde haar schouders op. Haar ouders lachten hard om een grap die haar broertje vertelde. Durfde ze maar te praten over de vrouwenstem die haar zo bang gemaakt had. En over wat er vaak in de nacht gebeurde als bijna iedereen sliep. Ze draaide zich van oom Ruud af en lachte hard mee om haar broertje. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe haar oom onderzoekend naar haar bleef kijken.

Die nacht gebeurde het weer. Haar ouders hadden haar en haar broertje naar bed gebracht. Zij sliep in kamer 6, haar broer in de kamer daarnaast. Haar ouders hadden om de beurt een zelfverzonnen verhaal verteld. Daarna waren ze naar de bar gegaan. Ze was bijna in slaap gevallen en wakker geschrokken van een mannenstem die in haar oor fluisterde. Ze was naar de badkamer gelopen om een slok water te drinken en snel terug naar haar bed gerend toen ze voetstappen op de gang hoorde. Toen de deur openging trok ze snel het laken over zich heen en deed ze net alsof ze sliep. Maar het was al te laat. Na afloop klemde ze haar beer stevig in haar armen.

“Mag ik op de kamer blijven lezen?” vroeg ze aan het ontbijt. “Ik wil niet mee naar het strand.” Haar ouders keken elkaar aan. “He, wat ongezellig,” zei haar moeder. “Maar als dat is wat jij wilt....”

Ze huppelde terug naar kamer 6. Buiten hoorde ze het gejoel van haar broertje. Ze liep naar het terras. Ze zag hem voor hun ouders uit naar de golven rennen. Oom Ruud was nergens te zien.

Toen ze zich omdraaide zag ze vlak voor haar voeten het grote zwarte gastenboek liggen. “Daarin mag jij na afloop van de vakantie iets schrijven,” had haar moeder gezegd voordat ze het in de la had teruggelegd. Wat vreemd dat het nu op de grond lag. Hoe kwam het daar nou opeens terecht? Ze pakte het op en nam het mee naar het bureau. Daar had je die foto van die mooie dame weer. Ze leek haar recht aan te kijken. Het leek alsof ze haar iets wilde vertellen. Het was alsof ze wist wat er 's nachts gebeurde. Ze scheen haar te willen zeggen dat het belangrijk was om te durven spreken. “En mamma dan?” vroeg ze aan de foto. “Ik wil haar geen verdriet doen.” De dame antwoordde niet maar het boek bladerde vanzelf naar een lege pagina. Ze greep naar haar kleurpotloden en tekende zichzelf en haar moeder.

Er werd kort op de deur geklopt. Zou dat iemand van het hotel zijn? Ze opende de deur. Het was oom Ruud. Verlegen stapte ze naar achteren. Hij liep langs haar heen de kamer in en ging op de rand van het bed zitten. “Wij moeten eens praten,” zei hij. Hij klopte uitnodigend op zijn schoot. Ze deed net of ze dat niet zag. “Waarom heb je steeds zulke warme kleren aan? Wil je geen blote armen en benen?” Ze zweeg en staarde naar haar voeten. “Hou je niet van de zon? Is dat het? Ben je bang om bruin te worden?” Hij knipoogde en stond op. Zijn oog viel op het gastenboek. Hij bekeek haar tekening. Hij zweeg en luisterde. “Je hoeft niet meer bang te zijn. Het is goed dat je gesproken hebt. Ik ga je helpen,” zei hij uiteindelijk.

Ze had geen woord gezegd. Het boek had haar verhaal verteld.

Ik kijk opnieuw naar de behoorlijk verkleurde tekening van het meisje en haar moeder. De vrouw heeft een boze grimas op haar gezicht en het meisje zit vol blauwe plekken. Ik ben niet bang meer voor het boek. Ik begrijp nu dat het alleen wil helpen.

<<vorige deel ----- volgende deel>>




lekkerereceptenvoor2
Vrouw wat kan jij toch adembenemend goed schrijven.
17-07-2017 08:07
17-07-2017 08:07 • Reageer
Encaustichris
Het boek (jouw verhalen dus) heeft me volledig in haar greep!
14-07-2017 15:37
14-07-2017 15:37 • Reageer
Hans van Gemert
En opnieuw pakt het me enorm!
14-07-2017 14:24
14-07-2017 14:24 • Reageer
Albert van den Berg
Ik volg het met grote belangstelling.
14-07-2017 14:00
14-07-2017 14:00 • Reageer
Ingeborgenzwerm
Opnieuw in een adem uitgelezen..
14-07-2017 13:54
14-07-2017 13:54 • Reageer
notifications_noneadd
27-02-2017 10:26
1 volger , 1 antwoord