×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijvershotel #16: haar reis naar het licht

Schrijvershotel #16: haar reis naar het licht


Ik struikel bijna over mijn woorden. De vrouw uit het boek én de vrouw die om hulp riep lijken me allebei aan te moedigen. Sneller schrijven, sneller!

Het mocht een Godswonder heten dat haar ouders haar zonder al te veel problemen hadden laten gaan. Waarschijnlijk hadden ze ingezien dat ze heel goed in staat was haar eigen boontjes te doppen. Dat Jola haar zou vergezellen was vermoedelijk een geruststelling voor ze geweest. Om hun ouders niet nodeloos te verontrusten hadden ze bepaalde details verzwegen. Dat ze in Amsterdam de trein zouden verlaten en verder zouden gaan liften bijvoorbeeld. En dat ze op hun reis vergezeld zouden worden door twee jongens die ze nog maar kort geleden ontmoet hadden. Ibiza zou hun eindbestemming zijn. Pink Floyd, vrije liefde, flowerpower en geestverruimende middelen. Ze zouden deel uitmaken van iets groots.

Natuurlijk was het allemaal anders gelopen dan ze zich van tevoren had voorgesteld. Een van de jongens had zich in Frankrijk aangesloten bij een groep Belgische hippies. De ander had louter oog voor Jola gehad. Vrije liefde, geestverruimende middelen en powerflower: helemaal te gek weet je wel, maar ze had zich het derde wiel gevoeld. Na een knallende ruzie had ze besloten alleen verder te reizen. Ze zou Jola ongetwijfeld weer ontmoeten op Ibiza. Dan zouden ze elkaar lachend in de armen vallen. Dat was typerend voor hun vriendschap. En eigenlijk was het haar wel bevallen om nu eens met deze groep, dan eens met die groep mee te reizen. Maar bijna non-stop onderweg zijn met telkens weer andere reisgenoten had haar wel vermoeid. Ze wist niet eens meer precies hoe ze in dit hotel was beland. Ze wist alleen dat ze behoefte had aan een rustige nacht in een comfortabel bed.

Ze had lang in bad gelegen. Ze had het vuil van zeven dagen reizen van zich afgeweekt. Al haar kleren had ze gewassen met heet water en zeep. Ze hing ze te drogen op haar terras. Haar laatste schone ondergoed kon best voor een bikini doorgaan. Op weg naar het strand was ze misprijzend aangekeken maar daar had ze zich niets van aangetrokken. Ze had een plekje gezocht in de buurt van een groepje jongeren. Ze hadden haar al snel gewenkt.

De jongen met de gitaar had mooie ogen die de hare telkens weer zochten. Een knap meisje hing om zijn hals. Iemand liet wijn rondgaan. Ze zette de fles aan haar mond en nam een flinke slok. Ze zongen. De gitaarspeler sloeg zijn arm om weer een ander meisje heen. Er werden pillen uitgedeeld. Ze lachte om de burgerlijke mensen die afkeurende blikken op ze wierpen. Ze rende naar de zee en draaide rondjes in het water. De zee was paars, de hemel was roze en overal klonk muziek. De wereld was mooi.

Ze voelde een hand op haar schouder. Iemand uit het groepje. Groot, breed, sterk. Ze dacht aan de mooie ogen van de gitarist toen hij haar kuste. Hij tilde haar op. In zijn armen was ze zo licht als een veertje. Hij droeg haar terug naar het strand en legde haar liefdevol in het zand. Het werd avond.

De gitarist kondigde aan dat hij morgenochtend vroeg vertrok. Langs de kust richting Marokko. Wie mee wilde reizen was welkom. Twee meisjes staken hun hand op. Hij keek haar recht aan. “You want to join?” Aan zijn accent te horen kwam hij uit Duitsland. Ze knikte. Om vijf uur klaar staan bij het witte hotel. Hij wees haar de plek. Ook een jongen zou zich aansluiten. Een rustige gast uit Engeland die al twee maanden onderweg was. De grote man die haar gekust had zou niet mee reizen. Hij was op weg naar huis.

De pil was uitgewerkt. Ze was moe en had een onvoorstelbare dorst. Ze stond op om naar het hotel te gaan. Ze was niet de enige die vertrok. Haar grote man vergezelde haar een stukje. Ze wees lachend naar de wapperende kleding op haar terras. Hij keek om zich heen en opende zijn hand. Pillen. Hij sloot zijn hand weer. Hij vroeg in gebrekkig engels of ze er nog een van hem wilde. Ze knikte. “Later,” zei hij. Hij kuste haar en liep weg.

Aan de receptie vertelde ze dat ze 's ochtends heel vroeg zou vertrekken. De receptie was dan nog niet bemand. Men verzocht haar 's ochtends de sleutel op haar bureau achter te laten en in stilte te gaan.

Terug in kamer 6 haalde ze haar droge kleding naar binnen. Ze pakte haar tas in, poetste haar tanden en zette haar wekker. Haar sleutel legde ze op haar bureau. Morgenochtend kon ze zo vertrekken. Haar oog viel op het gastenboek. “Volgende bestemming: Marokko!” schreef ze boven haar naam. Naakt stapte ze in bed. Eindelijk rust.

Ze had misschien drie uur geslapen toen ze wakker werd van een zacht geklop op de terrasdeur. Ze meende ook het gefluister van een man te horen. Misschien had ze dat verkeerd gehoord. Hoe laat was het? Half drie. Er werd nogmaals geklopt. Ze sloeg haar laken om zich heen en schoof het gordijn een stukje open. Haar grote vriend van het strand stond daar. Ze opende zacht de deur. Hij kuste haar dwingender dan hij eerder had gedaan. Hij stapte naar binnen en opende zijn hand. Pillen.

Eigenlijk zat ze daar nu niet zo op te wachten, maar ze begreep dat hij speciaal voor haar was teruggekomen. Het zou onaardig zijn hem weg te sturen. Over twee uur zou ze haar kamer toch verlaten. Misschien moest ze hier maar aan toegeven en er eentje nemen. Ze glimlachte naar hem en bracht haar hand naar haar mond.

Hij mompelde iets over betalen. Ze begreep hem niet. Wilde hij geld? “No, no money,” lachte hij. Hij nam haar in zijn armen en legde haar op bed.

Zijn zware lichaam drukte op het hare. Ze haalde met moeite adem en probeerde iets te verschuiven. De druk nam niet af. Toen ze haar mond opende om te protesteren drukte hij die dicht met zijn hand. Zo liefdevol als hij vanmiddag geweest was, zo ruw was zijn handelen nu. Hij drong bij haar naar binnen. Zijn ogen stonden raar. Ze probeerde te gillen. “Hoort iemand mij? Doe iets! Help! Help!” Het waren niet meer dan onverstaanbare, gedempte klanken. Ze probeerde zich los te worstelen maar ze was tegen hem niet opgewassen. Met zijn andere hand drukte hij haar neus dicht. Ze snakte naar lucht en dacht aan haar arme ouders. Ze huilde wanhopig en wenste dat ze bij Jola gebleven was. Ze hoorde stemmen. Ze zag mensen uit een ver verleden. Haar overleden klasgenootje. Haar grootouders. Een vrouw die ze herkende van de foto in het gastenboek. Ze zag kleuren waarvan ze het bestaan nooit vermoed had en werd meegezogen in een tunnel.

Hij tilde haar op. In zijn armen was ze zo licht als een veertje. Hij nam haar en haar tas mee naar buiten. Ze merkte daar niets meer van: haar ziel had haar lichaam verlaten en was al op weg naar het licht.




zonnebloem
Prachtig pakkend stuk!
26-07-2017 07:05
26-07-2017 07:05 • Reageer
Hans van Gemert
Het is opnieuw fantastisch geschreven - maar het is wel een tragisch verhaal
19-07-2017 20:01
19-07-2017 20:01 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel! Een dergelijk compliment van jou betekent veel.
20-07-2017 07:16
20-07-2017 07:16 • 1 reactie • Reageer
Encaustichris
Oei, wat een triest verhaal, het gebeurt nog altijd vaak genoeg, helaas..... Maar nogmaals: wat kun jij schrijven!
19-07-2017 15:59
19-07-2017 15:59 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Dankjewel... ben als een haas de laatste delen aan het schrijven, want mijn vakantie roept :-)
20-07-2017 07:16
20-07-2017 07:16 • Reageer
Albert van den Berg
Wat een triest verhaal, kan zo maar gebeuren en denk ik ook nog aan de achterblijvers die onwetend zijn en zoeken in Marokko :-(
19-07-2017 15:02
19-07-2017 15:02 • 1 reactie • Reageer
Alzheimerblog
Ja, maar ik geloof dat er wel meer duidelijkheid komt...
20-07-2017 07:16
20-07-2017 07:16 • Reageer
notifications_noneadd
27-02-2017 10:26
1 volger , 1 antwoord