×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Alzheimer: Waarom bel je me?

Alzheimer: Waarom bel je me?


Vroeg in de ochtend gaat de telefoon.

"Ja dag lieverd, met mij. Bel ik niet te vroeg? Nee? Gelukkig. Zeg, ik bel je even om je te bedanken. Jij had toch verteld dat het Museum van de Twintigste Eeuw zo leuk was? Nou, we zijn er gisteren geweest. We hebben ons kóstelijk geamuseerd. Ik herkende veel van vroeger. Er waren oude keukens. Er was een ingerichte ouderwetse woonkamer en daar stond een stoel die mijn ouders ook hadden. Ja, niet dezelfde stoel hoor, want die hebben we weg gedaan toen oma overleed. En oude keukens, net zo eentje als bij oma thuis. En even denken wat nog meer. Speelgoed van vroeger, zelfs een ingerichte kruidenier. O ja, ze hadden een stoel die mijn ouders ook hadden. Niet dezelfde stoel hoor, want die hebben we weg gedaan toen oma overleed. En een oude keuken! Het was net of ik in ons oude huis was! En een stoel die mijn ouders ook hadden. Oma had er net zo een, maar die hebben we natuurlijk weg gedaan na haar overlijden. En nog veel meer, maar daar kom ik even niet op. In ieder geval was het een groot succes. Dus ik wilde je bedanken voor de tip. Gaat verder alles goed met jullie?"

Ik vertel hoe het met de kinderen gaat. Verrassend helder herinnert ze zich dat we elkaar eergisteren nog gezien hebben en waar we toen over gesproken hebben. Ik probeer het gesprek af te ronden. De kinderen moeten zo naar school.

"Waarom bel je me eigenlijk?" vraagt ze.

Ik zeg dat zij mij toch belde, om te vertellen over het museum.

"O ja, wat stom van me. Mijn hoofd is een beetje warrig. Ja, ik wilde je even bedanken voor de tip, want we hebben ons zo geamuseerd! Had ik nou verteld dat ze een stoel hadden die oma vroeger ook had? Ik dacht het wel, hè? Zeg, ik moet zo naar de dagbesteding. De kinderen zullen ook wel naar school moeten. Maar nou weet ik niet meer waarom je mij belde."

"Gewoon om je stem te horen, mam."

Enkele jaren geleden werd er Alzheimer bij mijn moeder geconstateerd. Zij woonde toen nog thuis. Sinds 2017 schrijf ik haar ziekte van me af.

Naar de vorige blog:

Naar de volgende blog:




Marjolein
pfff... zwaar soms
21-09-2017 10:58
21-09-2017 10:58
Joa
Wat een lieve blog.
02-07-2017 13:14
02-07-2017 13:14
bloggingk
Wat een mooie blog, heel lief en ik denk dat bijna iedereen het wel kan herkennen van ergens uit zijn/haar omgeving
27-06-2017 14:13
27-06-2017 14:13
zonnebloem
Wat een lieve blog, mijn bewondering voor hoe je hiermee omgaat is enorm! Wou dat er meer mensen zo waren x
26-06-2017 10:56
26-06-2017 10:56
Tante Koek
Weer ontroerend mooi geschreven. :)
25-06-2017 15:00
25-06-2017 15:00
LWAlmanak
Hihi, das een gelegitimeerde reden om de stem van je mam te oren ;-)
24-06-2017 14:42
24-06-2017 14:42
Soberana
Mocht ik ooit 'warrig' worden, dan hoop ik (eigenlijk vertrouw ik er op) dat mijn kinderen daar net zo lief mee omgaan.
24-06-2017 06:19
24-06-2017 06:19
Hans van Gemert
Mooi en lief geschreven!
24-06-2017 00:24
24-06-2017 00:24
lekkerereceptenvoor2
Ahhh. Wat een lieve blog.
23-06-2017 16:38
23-06-2017 16:38
notifications_noneadd
09-10-2018 13:44
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
07-10-2018 10:09
1 volger , 1 antwoord