Altijd maar afscheid nemen


Ik ben weer terug van een paar dagen logeren bij mijn ouders. Ik doe dat regelmatig want mijn ouders wonen niet naast de deur. Mijn moeder heeft zwaar Alzheimer en mijn bijna 85 jarige vader staat er grotendeels alleen voor. Vandaar dat ik er, buiten onze 2 maandelijkse bezoekjes, dus regelmatig een weekje ben. Zo kan ik ook zien of alles nog in goede banen loopt en of mijn vader niet door zijn hoeven gaat.

Deze keer moest mijn vader een chirurgische ingreep ondergaan en dan is uiteraard weer hulp vereist. Ik vertroetel hem dan lekker zodat de zorg even van zijn schouders valt in de dagen dat ik er ben. Hij laat op het moment dat ik binnen kom zo´n beetje alle zorg en sores ter plekke los en neemt zijn tijd om ´in te storten.´ Iedere avond zie ik met vertedering en een gevoel van liefde en respect hoe hij, diep in slaap, in zijn luie stoel bij ligt te tanken.

Mijn moeder is ziek geweest. Een blaasontsteking die met antibiotica goed te verhelpen is en dit was dus ook bij haar het geval en haar blaasontsteking is genezen. Alleen heeft deze infectie een enorme impact op iemand met Alzheimer. Ze is dus niet één of twee stappen achteruit gegaan, maar een complete marathon.
Het is gewoon niet te bevatten wat dat met iemand kan doen. Ze is totaal van het padje af, snapt werkelijk niets meer, slaapt heel de dag en heeft qua conditie zwaar ingeleverd.

We zien dat het moment dat ze uit huis geplaatst moet worden nu wel heel erg snel dichterbij komt. Mijn vader heeft het daar ontzettend moeilijk mee. Ze zijn in juli 60 jaar getrouwd en nooit een dag zonder elkaar geweest.
Ga er maar aan staan om dan iemand weg te moeten brengen. Mijn hart verscheurd gewoon, wanneer ik eraan denk. Toch moeten we er langzaamaan naartoe gaan werken, ik moet tenslotte niet alleen aan het welzijn van mijn moeder denken, maar ook aan die van mijn vader. Mijn moeder kan dan eindelijk het gevoel dat ze de godganselijke dag moet presteren loslaten en de tijd die haar nog rest in alle rust doorbrengen.

Maar goed, ik heb deze dagen weer als een koe moeten herkauwen en alles voor de zoveelste keer een plekje gegeven. Wat ben ik dankbaar dat ik schrijf! Het is mijn manier van verwerken en los kunnen laten.