Dag, lief moedertje


Als ik nog ergens een greintje geloof in mijn lijf had zitten, is dat er deze afgelopen week wel uitgerukt en teniet gedaan. Na een gevecht van jaren heeft mijn moeder onderhand wel genoeg geleden, kan ik u melden, dus waarom dan eerst nog die verschrikkelijke momenten in haar ziekenhuisbed? Waarom moest mijn verwarde moeder in haar laatste dagen aan mij vragen waarom dit gebeurde en wat ze fout heeft gedaan?
Fuck it…fuck Alzheimer en alles wat daarbij komt! Want lief moedertje, jij hebt helemaal niets verkeerd gedaan.
Je hebt op een waardige manier en head on, een oneerlijke en onwinbare strijd verloren.

Je hebt je niet alleen met hand en tand tegen Alzheimer verzet, maar ook tegen de aankomende en onvermijdelijke uithuisplaatsing. Zoals altijd hield jij de regie in eigen handen, je wilde er niet heen, punt uit.
Twee en een half uur voor jouw uithuisplaatsing, begonnen de laatste dagen van jouw leven dus in een ziekenhuisbed. Zaterdagmorgen 5 oktober om 02.03 uur heb je ons en het leven, na een kort en heftig ziekbed, zachtjes en vredig losgelaten. Wat ben je toch een dappere en sterke vrouw, want je hebt het toch maar voor elkaar gekregen. Je wilde daar gewoon niet wonen. Punt uit.