×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Dag, pseudoniem?

Dag, pseudoniem?


Schrijven doe ik al een aantal jaartjes. Mijn laptop stond bol van de stukjes die ik had geschreven. Begin 2015 vond ik een schrijverssite waar ik onder een pseudoniem schoorvoetend mijn eerste blog plaatste. Met mijn hart in mijn keel keek ik ieder kwartier of ik een reactie kreeg, doodsbang om afgekraakt te worden. Jaja, ik blaak van het zelfvertrouwen. Tot mijn grote opluchting en vreugde kreeg ik positieve reacties. Veilig achter mijn laptop, een profielfoto waar ik niet uit te halen was en uiteraard mijn pseudoniem, bleef ik het ene stukje na het andere schrijven. Af en toe publiceerde ik wat en mijn stukjes werden gelezen en gewaardeerd. Ik was trots, mijn zelfvertrouwen groeide en met het schaamrood op mijn kaken liet ik, voor het eerst, wat van mijn korte verhalen lezen aan mijn beste vriendin. `Meid, hier moet je iets mee gaan doen,´zei ze. Ondertussen kwam ik in 2017 bij Yoors terecht en met het zweet tussen mijn bilnaad begon ik hier ook stukjes te plaatsen.

Doordat ik in een versnelde overgang was gekomen schreef ik daar veel over, zoveel eigenlijk, dat het gevormd kon worden tot een kleine verhalenbundel. Tijdens een impulsieve bui en waarschijnlijk in een moment van totale verstandsverbijstering, stuurde ik mijn manuscript naar een uitgever. Het zou toch niets worden maar dan kon ik zeggen dat ik het in ieder geval had geprobeerd. Na een week kreeg ik een mail, ze waren zo enthousiast en hadden interesse. Ja maar…oh oké! Totaal in shock hield ik het voor mijzelf, alleen mijn man vertelde ik (helemaal flabbergasted) het nieuws. Blijkbaar schreef ik dus goed genoeg om het uit te geven. Ik vind het nog steeds wat onwerkelijk. Weer een week later kreeg ik een mail dat mijn bundel in november uitgegeven ging worden.
Gierend van de zenuwen heb ik het toen maar rondverteld. Mijn god, ik moest met mijn billen bloot. Veel mensen waren verbaasd…schrijf jij dan? Een pseudoniem maakt het zo makkelijk om te schrijven. Vinden ze het niets, weten ze toch niet wie je bent.

In paniek belde ik de uitgever dat ik anoniem wilde blijven. Waarom? Weet ik veel, ik heb niets met publiciteit en alles wat daarbij hoort. Maar goed, in die drie maanden gekkenhuis dat mijn bundel uitgegeven werd, begon mijn rollercoaster. Anonimiteit zat er niet in, ik was alle controle kwijt. Wanneer ik nu mijn naam (mijn eigen of pseudoniem) Google, kan ik er niet omheen en eerlijk gezegd vind ik het nog steeds niet echt prettig.
Doodsbang was ik voor reviews, want dat is voor iedereen zichtbaar. Familie, vrienden en bekenden lazen mijn boek, wat zouden ze ervan denken…en van mij? In het dorp waar ik woon herkenden mensen mij van het paginagrote artikel wat in het AD was gepubliceerd. Vreselijk vond ik het en heb er gewoon wakker van gelegen.
Als een schichtig hert liep ik over straat.

Ik ben nu ruim een jaar verder, met hier en daar wat rimpels en grijze haren erbij en heb mij er zo goed en kwaad als ik kan in berust. Hier op Yoors, is nog één van de weinige plekjes waar ik in mijn veilige bubbel zit. Zoals ik langzaam in mijn pseudoniem ben gegroeid, ben ik ook langzaam uit mijn Adriana-naam aan het groeien. Kom op, ik moet hier ook gewoon uit mijn schulp kruipen en onder mijn eigen naam verder schrijven. Waarom is het onder een pseudoniem een zoveel veiliger gevoel dan wanneer je dat onder je eigen naam doet? De waardering, hetzij goed of minder goed, blijft hetzelfde. Een vreemd en veelzeggend iets over mijzelf en mijn onzekerheid, waarvan ik nog steeds niet weet waar dat precies vandaan komt.