De kracht van muziek


Muziek, iets heel bijzonders, gewoon wat klanken die zijn samengevoegd tot een melodie.
Iets wat zo krachtig kan zijn en heel veel voor iemand kan betekenen. Iets wat mensen (dichter) bij elkaar kan brengen of gewoon die ene gevoelige snaar kan raken. Muziek is voor mij iets waardevols en het fascineert mij keer op keer wat het met een persoon kan doen. Een tekst die zo verpletterend mooi en diep is, dat het mij ronduit vloert of juist alleen een melodie, die mij kippenvel kan bezorgen en heel de dag in mijn hoofd blijft zitten.
Het liedje - Mag ik dan bij jou van Claudia de Breij - wat gedraaid werd op de uitvaart van mijn vriendin, bezorgd mij nog steeds zo'n kippenvel dat het bijna pijn doet. De tekst had niet beter bij ons kunnen passen, alsof zij een laatste ode gaf aan onze liefde en vriendschap. Prachtig.

Of wat het met mijn zusje doet, mijn lieve kleine downie. Die al zoveel jaren niet meer praat, geen woord. Waarom? Dat willen we niet en zullen we ook nooit weten, het zal vast wel met haar vorm van autisme te maken hebben of ze heeft er gewoon simpelweg geen zin in.
Zet maar eens een muziekje op en je ziet het gebeuren. Bij de eerste tonen begint ze zachtjes mee te deinen of tikt met haar voet mee op het ritme. Alsof ze door een onbedwingbare drang wordt aangedreven, nemen haar bewegingen toe. Een gelukzalige lach splijt haar gezicht in tweeën en pure verrukking straalt uit haar ogen.
Tot slot, alsof ze het niet meer kan houden, geeft ze zich over aan die onbedwingbare drang om te dansen.
A sight for sore eyes! Ik kan er soms jaloers op worden, op dat prachtige wezentje en haar totale onbevangenheid, wanneer ze zich compleet overgeeft aan wat de muziek met haar doet.

En dan mijn moedertje, die een zware strijd levert tegen een ziekte en nog steeds wanhopig vecht voor haar menswaardige bestaan. Een gevecht tegen een ziekte, waarvan zij gedoemd is de strijd te verliezen. Die al haar mooie en gekoesterde herinneringen steelt. De gapende, zwarte gaten in haar geheugen worden alsmaar groter en groter. Langzaam vergeet ze haar eigen en ons bestaan en alles wat overblijft is een schaduw van de vrouw die ze ooit was. Speel maar eens muziek af, zelfs die vanuit haar tienerjaren, en ze zingt het woord voor woord mee.
Zelfs Alzheimer heeft geen grip op dat kleine stukje geheugen, dat stukje waar melodieën opgeslagen en verborgen zijn. Bij de eerste klanken wordt dat plekje getriggerd en valt haar ziekte even weg.
Hoe mooi is dat?! Dat is voor mij het pure bewijs, hoe krachtig muziek eigenlijk is.



Bijdrage schrijfuitdaging mei 2018, van Hans.

Foto, pixabay.com