×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het loslaten

Het loslaten


Ja hoor, het was zover. Mijn zoon kwam thuis en vertelde ons dat hij met vrienden op vakantie ging naar Griekenland. Gek genoeg, vroeg mijn zoon met sommige dingen nog steeds om een soort van bevestiging, de lieverd, terwijl het besluit uiteraard al genomen was.
Op dat moment flitste in een fractie van een seconde alle horrorscenario's door mijn hoofd. Mijn enige kind, zonder ons op vakantie en dan ook nog eens naar Chersonissos. Het tv programma zon, zee en ziekenhuis doemde op in mijn gedachten. Nee, wilde ik hem toeschreeuwen. Je blijft hier! Natuurlijk deed ik dat niet. Ik vermande mijzelf en negeerde het ijskoude randje van bezorgdheid wat zich vormde om mijn hart. Kom op zeg...hij was oud genoeg dus moest ik hem uiteraard ook hierin loslaten. Ik mocht in mijn handjes knijpen dat hij überhaupt nog zolang met ons mee wilde. De tijd van lekker (goedkoop) met je ouders op vakantie gaan was voorbij. Hij zette weer een stapje en verbrak het zoveelste lijntje naar de onafhankelijkheid. Hoewel hij voor zijn tripje naar Griekenland nog wel even een weekje met ons mee heeft gepikt ;)

Maar goed, zo eng het toen voor ons was, zo super spannend was het voor hem. Ik probeerde ook maar te denken aan de voordelen, die zijn vakantie met zich meebracht. Een weekje totale privacy die je als ouders al zolang niet meer hebt. Lekker weer eens echt samen zijn met je liefje en net als vroeger, het huis helemaal voor onszelf hebben.
Geen sporen van rotzooi en spullen die door het huis slingeren, de knoertharde muziek, de vrienden over de vloer die gelijk je hele huis enteren en natuurlijk de gedachte dat hij onwijs ging genieten van een week zonder zijn ouders. Ik hoefde alleen maar weer terug te denken aan de keer dat ik voor het eerst naar het buitenland ging.
Ik heb er toen geen seconde bij stil gestaan wat dit met mijn ouders deed. Daar houdt een tiener zich totaal niet mee bezig. Deze gedachte nam ik ook maar mee, nu mijn zoon hetzelfde deed.
Die week heb ik uiteraard gewoon overleefd, als overbezorgde moeder, en betrapte mijzelf erop dat er dagen waren dat ik mij totaal geen zorgen maakte. Dit smaakte eigenlijk wel naar meer!
Heerlijk vinden wij het om samen op vakantie te gaan terwijl zoonlief geniet van zijn alone-time. Party, party!

Hij is nu inmiddels 22 jaar, heeft zijn rijbewijs voor de auto, vrachtwagen én de motor.
Van festival naar festival door het hele land, stappen met zijn homies, zijn leven is één groot feest.
En wat heeft hij gelijk, dat hij dit alles doet! Ik ben ook jong geweest en was niet vies van een feestje, hier en daar. Nog niet, trouwens.
Toch zijn dit ook weer van die dingen waar je jezelf zorgen over kunt maken, iedere keer opnieuw.
Al die oude en nieuwe bezorgde gevoelens, de angst dat er iets met hem zou kunnen gebeuren.
Ik stop ze weg in mijn ikmaakmijzorgen-kastje, waarin ik alle stappen die hij in zijn leven maakt, een plekje geef.
Dit hoort erbij, het loslaten. Iedere keer weer een stukje.








Diana Slingerland
Zorgen zorgen en nog eens zorgen....... Mijn moeder zei altijd kleine kinderen kleine zorgen grote kinderen grote zorgen.
06-01-2018 22:44
06-01-2018 22:44
Judith Evelien
Die zorgen heb je al vanaf t moment van een positieve zwangtschapstest en ik denk dat ze blijven tot we bejaard zijn!
05-01-2018 22:52
05-01-2018 22:52
Blondie74
loslaten is niet gemakkelijk
11-12-2017 23:09
11-12-2017 23:09
johan_jongedijk
kleinekinderen worde zo snel groot he
07-11-2017 11:13
07-11-2017 11:13
candy
Het is steeds, beetje bij beetje loslaten.... even slikken en loslaten ....
18-09-2017 11:33
18-09-2017 11:33