×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Kwetsbaarheid & Kracht


Mijn mama, prachtig en zorgzaam, een hele sterke vrouw

krachtig en zelfverzekerd...ja, zo was zij...stabiel als een gebouw.

Nu gebroken en verloren, haar kwetsbare ziel is aan het vergaan

zwarte gaten in haar geheugen, vergeten wordt ons bestaan.

Ik voel haat naar haar ziekte, met heel mijn hart en ziel

haat naar u, meneer Alzheimer, die haar zo wreed overviel.

Iedere keer weer afscheid nemen, steeds een beetje meer

totdat haar ziel echt is verdwenen…God, wat doet dat zeer.

Stop er eens mee, meneer, wat heeft het toch allemaal voor nut?

vergeet nu maar al die zielen, die u grijpt met grof geschut.

Ooit wordt u overwonnen, bent ú het, die langzaam zal vergaan.

al zal in dit geval niemand huilen, om het gemis van uw bestaan.





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts