Mijn motormuis

Mijn motormuis


Ik ben, in ons gezinnetje van drie, het enige oestrogeentje in huis. Ik heb een schat van een man en net zo’n heerlijke schat van een zoon. Allebei techneutjes, en gek op alles met wielen of wat een ronkend geluid maakt.
Mijn zoon was dan ook één dag 17 jaar toen hij zijn eerste rijles kreeg en met 17.5 had hij zijn rijbewijs.
Wij moesten hem als ouders coachen tot zijn 18e jaar. Nou, ik kan je melden dat het mij in het begin de nodige grijze haren en hartkrampen bezorgd heeft. Met klotsende oksels, mijn kont krampachtig samengeknepen en stampend op een pedaal wat er niet zat, heb ik trouw naast hem gezeten.
Wat een idiote gewaarwording wanneer je naast je kind, van nog maar 17 jaar, zonder stuur of rempedaal aan jouw kant, in de auto zit. Maar goed, ik heb het doorstaan. Ik moet nu eerlijk zeggen, dat ik met plezier en een gerust hart, bij hem in de auto zit. Toen kwamen ze op zijn werk met het idee om hem zijn vrachtwagenrijbewijs te laten halen.
Hij is geen vrachtwagenchauffeur maar hij moet voor zijn werk wel in een vrachtwagen kunnen rijden.
18 lentes jong was hij, toen hij ermee ging starten. Mijn knul in zo’n joekel…maar ruim een half jaar later had hij ook dit rijbewijs in de pocket. Toch wel iets om trots op te zijn als ouder, wanneer jij je kind in zo'n groot bakbeest van 16.5 meter ziet rijden.

Mijn man heeft al zijn rijbewijzen...waar je ook maar mee kunt rijden, heeft hij zo'n mooi stempeltje achter staan, op zijn rijbewijs. Ook zijn motor dus. Hij heeft altijd motors gehad en mijn zoon is daar uiteraard ook in mee (op)gegroeid. Vanaf dat hij op zijn waggelige beentjes kon staan was hij al gefascineerd door die rotdingen.
Mijn zoon heeft vanaf die tijd altijd geroepen dat hij ook motor wilde gaan rijden. Ik heb dat onderwerp altijd vermeden als de pest. Ik dacht, heel onnozel, als ik er niet op reageer waait het wel over. Mooi niet dus.
Na het 2e stempeltje op zijn rijbewijs en het naderen van de minimale leeftijd om motor te mogen rijden, begon het gelazer. Stug bleef ik het onderwerp vermijden en stug bleef hij erover praten. Waarschuwen voor de gevaren en kwetsbaarheid waren voor die oren niet besteed. Zelfs mijn man als fanatieke motorfreak vond het eigenlijk maar niks. Vlak voor zijn 21ste jaar nam hij zijn eerste rijles. Ik kon zijn enthousiasme niet echt delen, hoe graag ik het ook wilde. Aangezien mijn zoon precies weet wat hij wil, moest er voordat hij zijn rijbewijs überhaupt had gehaald, die felbegeerde motor in de schuur staan. Pa werd toch ook wel een beetje aangestoken door het motorvirus, het internet werd uitgeplozen en samen gingen ze op pad om motors te bekijken.
Samen met zijn pa, kocht hij, een nieuwe Kawazaki Z800. Ik heb ze allebei in tijden niet zo opgetogen gezien.
Onder het eten ging het alleen maar over die motor en pruilend met af en toe een waarschuwende blik richting mijn man, zat ik het allemaal aan te horen. Liever niet te enthousiast worden, aub!

Pa, nam dankbaar gebruik van het feit dat de motor al bij voorbaat gekocht was en had, onder het jaloerse en zwaar gefrustreerde oog van zoonlief, al een paar kilometertjes weggereden.
Eind augustus 2016 was het eindelijk zover en mocht hij afrijden. Ik had er zulke gemengde gevoelens bij.
Ergens diep in je hart hoop je..heel wreed..dat hij zakt maar voor zichzelf en zijn portemonnee, gun je het hem zo ontzettend en hoop je, dat hij slaagt. Gezakt, de eerste keer. Man, wat was ik opgelucht! Stiekem vond ik het wel prima zo, erg hé. Maar ja, in september kwam het tweede examen. Geslaagd.
Ik kon natuurlijk mijn eigen gezicht niet zien maar ik weet zeker dat ik hem, al lachend als een boer met kiespijn, omhelsde om hem te feliciteren met zijn rijbewijs. Natuurlijk direct door naar het gemeentehuis om zijn rijbewijs aan te vragen. Binnen een week had hij, op een maandagmiddag, dat felbegeerde stempeltje erbij.
Natuurlijk werd er toen pas vakantie opgenomen, zodat er gereden kon worden. Vanaf die beruchte maandagmiddag tot woensdagavond, had hij er al ruim 500 km opgezet, pffff. Heel de week zat ik met mijn kont bij elkaar. Nog steeds trouwens, ik kan pas weer echt ontspannen wanneer ik die motor de bocht om hoor komen.
Ik heb lang gezwegen over dat ding. Ik wilde er het liefst zo min mogelijk over horen maar toch merkte ik, dat ik er aan begon te wennen. Ik keek na een poosje zelfs door het keukenraam om hem uit te zwaaien.
Ik kon er af en toe een klein glimlachje en een trots gevoel uit persen, als ik mijn motormuis voorbij zag rijden.
Toch ben ik stiekem altijd weer blij wanneer het herfst wordt. Tijd voor de winterstalling!!




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik kan me er wel wat bij voorstellen :-)
| 09:41 |
Ja, wie kent de uitspraak niet...kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen....heeft mijn moeder mij vaak toe geroepen. Ze heeft gewoon hartstikke gelijk gehad ;)
| 17:59 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden