×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
JOHN

JOHN


Je vraagt je nu nog steeds af waarom jij, uit al die tientallen mensen, degene moest zijn op wie híj af moest stappen. Je stond te wachten op de bus, net zoals ieder ander op het plein. Je was onderweg naar huis, had het verschrikkelijk koud en daardoor ook flink chagrijnig. Met ongeveer nog 5 minuten wachttijd beende je een beetje heen en weer, om vervolgens iedere 10 seconden op het bord te kijken of er hopelijk wat veranderd was. Niet dus. Je zuchtte, het was een lange dag en verlangde naar een warme douche, een warm bed en geen wekker de volgende ochtend. Diep in gedachten verzonken hoorde je plots achter je een ‘pardon mevrouw’, en het duurde eventjes voordat je doorhad dat de stem tegen jou gesproken had. Je draaide je om, en daar stond hij.

Hij, met bloeddoorlopen donkere ogen. Hij zei het nog een keer; ‘pardon mevrouw’. Het allereerste wat er door je hoofd schoot was dat hij je niks aan zou doen op zo’n vol plein als deze en dat je je telefoon in je linkerhand moest houden – voor het geval dat. Het was geen zuiver type, hij was donker getint, zo rond de dertig en voor dit vriesweer was hij er niet helemaal opgekleed. Behalve een rood gebreide muts droeg hij niets meer als een zwart jasje, zwarte broek en schoenen waar, alsof het zo moest wezen, precies twee gaten aan allebei de voorkanten zaten. Nadat je hem zo vluchtig had bekeken en daarna ook even links en rechts keek beantwoordde je zijn nog onbeantwoorde attentie. ‘Ja?’
Hij hield zijn hand uit zijn jaszak en opende hem voor je, waar je 4 muntjes op zag liggen. ‘Mevrouw, ziet u, ik heb hier maar 4 euro maar heb 7,60 euro nodig voor mijn treinkaartje naar Amersfoort.’ Was het een bedelaar, zwerver of verslaafde sloeber? Je was er nog niet helemaal over uit en besloot hem lichtelijk uit te horen voordat je überhaupt geld wilde geven. ‘Waarom heb je zelf niet genoeg geld meegenomen?’ antwoordde je. Hij stopte zijn hand, met de muntjes, weer terug in zijn jaszak en keek somber om zich heen. ‘Mevrouw, ik kom nu zojuist van het opvangcentrum. Mijn broertjes en zusjes zitten daar en heb ze vandaag mee kunnen nemen naar het centrum, zodat we ergens een broodje konden eten. Ziet u mevrouw, ik heb geen baan. Ik doe mijn best. Maar het enige wat ik nu wil is naar het opvangtehuis in Amersfoort waar ik verblijf om te zorgen dat ik daar niet in de problemen kom.’ Hij zuchtte, een zucht van verdriet, een stille schreeuw om aandacht en jouw hart brak. Je weet niet of hij de waarheid spreekt, je weet niet wat er werkelijk met het geld gaat gebeuren mocht je hem de overige 3,60 willen geven. ‘Je zit in een opvangtehuis?’ vroeg je terug. Kort daarop heeft hij je uitgelegd hoe het werkt met opvangtehuizen in Nederland. Het leven, het eten, het contact met vrijwilligers, het tekort aan contact tussen vluchtelingen en gemeentes. Het tekort aan informatie tussen de vluchteling en de akkoorden in de Tweede Kamer. Hij is slim. Hij snapt het allemaal. Maar ondertussen, ondertussen is het verdomme diep triest hoe de vork werkelijk waar in de steel zit.

‘Je gaat er geen drugs van kopen, hé?’ vroeg je terwijl je na jullie gesprek je portemonnee uit je tas haalde. ‘Mevrouw, geen drugs. Nooit geen drugs. Ik wil werken aan de toekomst, voor mijzelf en mijn broertjes en zusjes.’ Terwijl hij het woord broertjes en zusjes uitsprak verscheen er kleine lampjes in zijn ogen. Je had met hem te doen. Je wilde hem het liefst je laatste salaris doneren en met hem, met de rest van de vrijwilligers en iedereen om je heen, je uiterste best willen doen om het allemaal een stukje beter te maken. Maar dit is jouw positie niet, jij kan doen wat een ieder ander ook had moeten doen.

Uiteindelijk stonden jullie daar. Bij de kaartjes automaat. Je tikte Amersfoort in, moest inderdaad 7,60 afrekenen en toen het kaartje er aan de onderkant uitrolde, gaf je zijn 4 euro weer terug. ‘Je mag die 4 euro zelf houden, je krijgt je kaartje van mij. Ik hoop dat je veilig terecht komt in Amersfoort en dat alles gaat zoals je hoopt.’ Hij keek beteuterd en verbijsterd naar zijn eigen 4 euro die jij zojuist weer had teruggegeven en pakte zijn treinkaartje aan. ‘Mevrouw, dank u wel. U helpt me enorm. Mag ik vragen hoe U heet?’ Je moest lachen, zei je naam en wenste hem succes. Sterkte. Met alles wat er komen gaat. Want niemand weet het, en hij al helemaal niet. Heel even was hij weer blij, en zorgeloos. Heel eventjes maar, en dat deed hem goed. En jou ook. Hij keerde zich om en baande zich een weg door de mensenmassa heen naar het juiste perron. Na een paar meter keek hij nog even om, en schreeuwde je na;

‘Mevrouw, noem mij maar John. Ik heet vanaf nu, John.'

Click herefor my personal website!




Joa
Mooi dat je voor hem het kaartje gekocht hebt. Jammer dat het werkelijkheid is. Dat dit zo gebeurt in Nederland. Moet niet nodig zijn dat mensen zo leven.
15-05-2017 10:54
15-05-2017 10:54 • Reageer
Patricia Poppe
Heel mooi verhaal
10-04-2017 15:46
10-04-2017 15:46 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Dankjewel Patricia!
10-04-2017 17:10
10-04-2017 17:10 • Reageer
Naturefreak
Mooi verhaal. Fictie?
30-03-2017 13:00
30-03-2017 13:00 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Nee, waargebeurd helaas. Dit is alweer gebaseerd op een tijd geleden, heb hem inmiddels een paar keer op het plein gezien. Bijzondere vent..
30-03-2017 13:19
30-03-2017 13:19 • 1 reactie • Reageer
_PetitCorbeau_
Heel mooi verhaal!
29-03-2017 15:14
29-03-2017 15:14 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Dankjewel :)
29-03-2017 15:15
29-03-2017 15:15 • Reageer
DvdVelden Blog
Wat een mooi pakkend verhaal lieverd!! WOuww.. heel erg mooi
29-03-2017 13:47
29-03-2017 13:47 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Dankjewel lieverd! Lief dat je me in de gaten houdt :)
29-03-2017 13:56
29-03-2017 13:56 • Reageer
Piteke van der Meulen
Wat een ontroerend verhaal, prachtig
29-03-2017 13:08
29-03-2017 13:08 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Dankjewel :)
29-03-2017 13:29
29-03-2017 13:29 • Reageer
weirdmommy
Mooi verhaal. Ik ga deze delen
29-03-2017 12:37
29-03-2017 12:37 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Dankjewel! Dat is lief!
29-03-2017 12:52
29-03-2017 12:52 • Reageer
LWAlmanak
Heel erg mooi geschreven! Je zou zo medelijden krijgen, dit raakt!
29-03-2017 12:16
29-03-2017 12:16 • 1 reactie • Reageer
Haleykopter
Absoluut. Dankjewel voor je reactie :)!
29-03-2017 12:53
29-03-2017 12:53 • 1 reactie • Reageer
notifications_noneadd
02-11-2018 18:09
2 volgers , 1 antwoord