Ik ben helemaal alleen


Het leek weer zo´n warme zomerdag te worden zoals de laatste weken, maar vandaag was het nog broeieriger dan de laatste maanden. Het was misschien wel de heetste dag sinds jaren, zouden die klimaatgasten dan toch gelijk hebben en de aarde opwarmen of was het toch fake news zoals die vorige president van Amerika zei.

Toch maar weer een wandeling maken nu het nog vroeg was en kijken of ik nu die vreemde vlinders zou kunnen fotograferen die hier gisteren rondvlogen.
Ik liep het hofje uit en via de hoofdstraat richting het bos, het was stil op straat, misschien weer een lokale feestdag, daar hebben ze hier in Portugal veel van.

Halverwege mijn vaste route vlakbij het vennetje zag ik de eerste geel blauwe vlinders, het viel meteen op dat ze op een tak zaten zoals libellen meestal doen. Ik sloop dichterbij en net voor ik voor de eerste keer af wilde drukken vloog een van de vlinders recht op mij af, ik deed een stap terug en struikelde over een tak, daarna werd het zwart voor mijn ogen.

Ik weet niet hoe lang ik daar midden op het pad gelegen heb maar de zon stond hoog aan de hemel. Nog wat duizelig stond ik op. Helaas waren de vreemde vlinders niet meer te zien, waarschijnlijk ook te heet voor ze, morgen weer een dag denk ik altijd maar.

Nadat ik mij even opgefrist had in het vennetje liep ik weer terug naar huis, aan het einde van het pad aangekomen dacht ik de weg kwijt te zijn, de rotonde bij pensioen de Zeester was nergens te zien. Ik liep nog een stuk verder, maar waar en hoever ik ook keek, er was geen spoor van mensen of menselijke beschaving te zien. Ik was helemaal alleen.
Nou helemaal alleen ook weer niet ik zag veel vogels, pauwen, libellen, vlinders en grote zweefvliegen. 
Krolse katten zaten in een boom elkaar uit te dagen en in de verte hoorde in een paar honden blaffen, dus die kant maar opgelopen via een geitenpaadje. 
Het leek wat op een encaustic landschap.

Ineens hoorde ik een bekend geluid, mijn 2 honden kwamen aangerend en waren zichtbaar blij mij te zien. Ik moest dus wel in de buurt zijn van mijn huisje maar niets herinnerde aan het dorp en de omgeving waar ik sinds een jaar woon. Eigenlijk was er niets, behalve bloemenvelden, bossen en water.
Nadat ik een uur of wat rondgekeken had bleek dat inderdaad alles wat aan mensen herinnerde weg was, of misschien wel nooit geweest.
Het is niet anders ik red mij wel, vaak naar survival programma´s gekeken op Discovery Chanel.
Minimalistisch leven was ik wel gewend en veel over gelezen op Yoors. 
Hout genoeg om een simpel slaaphutje te maken. De velden stonden vol met planten en in de Mondego zou zeker vis zitten, dus ik red mij wel.

Daar stond ik dan, helemaal alleen met mijn honden aan mijn voeten, ach eigenlijk zo slecht nog niet, het is goed zo.