×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Leven met een depressie

Leven met een depressie


Het was 1 december 2016, ik werd wakker maar kwam niet uit bed. Ik werd ziek gemeld op school en ben tot aan de kerstvakantie thuis gebleven. In eerste instantie had ik alleen maar barstende koppijn, maar daarna werd het erger. Uiteindelijk werd alles zo erg dat ik dood wilde. Simpelweg dood. Hier heb ik het ook met mijn moeder over gehad, ze geloofde me. Ik wist alleen niet hoe ik ermee om moest gaan. In het kerstvakantie ging het een beetje beter, ben daarna ook weer naar school gegaan. Begonnen met 2 uurtjes op een dag. Omdat langer gewoon niet lukte. Ik was moe. Te moe. Te moe om alleen al uit bed te komen soms, maar dat heb ik wel gedaan. Ik weet waarom ik moe was, ik sliep heel slecht, ik kon eigenlijk ook niet slapen. Maar waardoor ik niet kon slapen? Geen idee.

Het heeft me zes weken gekost om een verwijzing te halen voor een psycholoog. In eerste instantie moest ik met iemand van GGZ praten, maar die nam gelijk een depressietest af, en ja, depressie. Op dat moment is er direct een afspraak gemaakt bij de psycholoog, maar ja daar was een wachtlijst. De dagen werden voor mijn gevoel hetzelfde; uit bed gaan - naar school gaan - thuis komen - eten - slapen. En dat iedere dag. In de voorjaarsvakantie deed ik iets wat ik niet van mezelf verwacht had, ik deed mee aan The Common People, een theatervoorstelling, toen in de Stadsschouwburg van Amsterdam. Ik kreeg er energie van, die energie is een tijdje bij me gebleven. Ik denk zo'n anderhalve week dat ik er daadwerkelijk profijt van gehad heb.

3 dagen voor mijn 17e verjaardag ging het weer slechter en had ik weer bijna geen energie. Maar ik werd gebeld door de psycholoog dat ik 2 weken later een intake had, dat was opluchtend. Tot aan het moment dat ik de intake had voelde ik me echt futloos. Tijdens de intake vroeg de psychologe wanneer het "down voelen" eigenlijk begon. Het echte down voelen begon eigenlijk begin mei 2016, een jaar geleden dus. Maar wat ik mij toen ook realiseerde is dat ik me eigenlijk nooit écht vrolijk heb gevoeld, ja soms als ik iets leuks deed, maar dat was het ook.

Een jaar na het echt beginnen down te voelen krijg ik hulp, en nee, dat is zeker niet altijd leuk, maar ik leer er nu mee omgaan. En dat is het belangrijkst. Nu ik dit zo zit te typen vraag ik me af waarom ik nooit eerder hulp gezocht heb maar tot het laatste moment gewacht heb, misschien als ik eerder hulp had gezocht dat alles niet zover uit de hand was gelopen, maar dat kan je alleen maar achteraf zeggen, en de keuzes die in het verleden gemaakt zijn, zijn niet meer terug te draaien!

Misschien komt er nog een keer een deel 2, dat weet ik nog niet. Ik wil wel even zeggen dat op dit moment alles een stuk beter gaat en ik als het goed is eind van deze maand in de Rotterdamse Schouwburg sta, als dit werkelijkheid wordt dan laat ik het weten!




Max Trans LGBTQ
Je komt er wel man!! Je kunt me altijd appen he ;)
02-05-2017 05:53
02-05-2017 05:53
Ries van Meerten
mooi verwoord, en het waarom we schamen ons om hulp te vragen, we moeten het toch zelf doen en weet ook teveel van alles geeft stress
01-05-2017 16:14
01-05-2017 16:14
notifications_noneadd
16-10-2018 15:57
1 volger , 2 antwoorden