Alleen versus Eenzaam


#howtodealwith #alleen #eenzaam #ontwaken #karinasoulages #soullage #collages #mindset

In het afgelopen half jaar, nadat het C woord ons leven over leek/lijkt te nemen, is de 'eenzaamheid' onder mensen nog nooit zo sterk beleeft als nu. Anders dan alleen bij ouderen die steeds meer hulpbehoevend worden en wiens familiekring ook steeds kleiner wordt, spreidt het zich blijkbaar ook al meer onder de jongeren uit.

Jongeren die toegang hebben tot de hele wereld (via het internet), zou je zeggen dat deze toch vol in het leven kunnen staan. Ze hebben letterlijk nog alle mogelijkheden om te ontdekken, om vrienden te maken, om hun kennis te verbreden waardoor er weer andere mogelijkheden zich voor doen. Dus wat is er dan werkelijk aan de hand dat nu juist deze groep zich 'eenzaam' voelt? En wat is de uitnodiging -het woord uitdaging vind ik zelf meer iets weg hebben alsof je er een gevecht voor moet leveren- die zij, en ieder ander, aan mogen gaan en met beide handen aan kunnen grijpen?

Het gevoel van eenzaamheid komt, net als alle andere gevoelens, voort uit onze gedachten. Onze gedachten zijn sterker dan soms, of misschien wel vaak, goed voor ons (eigen beeld) is. Onze gedachten creëren een verhaal en bij het steeds opnieuw herhalen van dit verhaal door diezelfde gedachte, wordt het steeds krachtiger in geloofwaardigheid. Veel van de verhalen die we hebben gecreëerd en waar we steevast in zijn gaan geloven, zijn ontstaan in onze jongste jeugd. Dit kan zijn door een gebeurtenis of door hetgeen ons is verteld door mensen, die op hun beurt, ook weer verhalen hebben gecreëerd en dit als waar hebben (leren) ervaren. Kun jij je voorstellen hoe verhalen van generatie op generatie zijn doorgegeven en deze zelfs in ons DNA vast zijn komen te zitten? Wat heeft dit nu te maken met de jongeren van NU?

De jongeren van nu zijn over het algemeen in een vrij luxe en veilige wereld opgegroeid. Echter hebben ze toch ook nog te maken met de oude overtuigingen en conditioneringen van hun ouders en vorige generaties. De overtuiging van: Mensen die alleen zijn, zijn eenzaam/eenzamer dan zij die met 2 of meer zijn. Het alleen zijn en het daaraan gekoppelde idee/ingesleten overtuiging niet te kunnen overleven, zit nog steeds in ons DNA en wordt nog steeds als dusdanig onderwezen of als waar naar buiten gebracht. Dit door summiere signalen die we tot ons krijgen.

Maar klopt deze (en vele andere) overtuiging (nog) wel? Zijn we werkelijk kuddedieren die zonder een ander onmogelijk kunnen overleven? Is Alleen zijn gelijk aan Eenzaam zijn en Eenzaam zijn gelijk aan Alleen zijn?

NEE, hoor ik iedereen dan roepen en toch wordt dat NEE (vanuit de gedachte uitgeroepen) nog bij velen niet zo ervaren. Niet geleefd. Is dat vreemd? Nee hoor. Zolang de mens vanuit zijn hoofd leeft, kijk eens hoe er heden ten dage nog steeds op scholen wordt onderwezen, zal de mens zijn innerlijke weten/zijn innerlijke kompas ongebruikt laten.

Tot anderhalf jaar terug had ik, als alleenstaande, ook vaak momenten waarop ik mij eenzaam voelde. Tjonge, wat voelde ik mij, met name in het weekend, eenzaam wanneer ik alleen thuis zat en ik de behoefte (dacht nodig te hebben) aan gezelschap en toevallig iedereen al bezet was met andere dingen. Ik kon er werkelijk helemaal in weg zakken en mijzelf in een zielig hoopje slachtoffer naar beneden halen. Totdat ik mijn overtuigingen/mijn gedachten ging onderzoeken, ze ging bevragen nav een tekening, schilderij, kleibeeld of collage die ik had gemaakt in opdracht voor mijn opleiding creatieve coaching. Ik kwam er achter dat die overtuigingen, waar weer allerlei vastgeroeste patronen aan vast zaten, leugens waren. En nog mooier was het dat ik ditzelfde ook bij mijn studiegenoten zag plaats vinden. Wow, wat een eyeopener was dat en wat een wereld van herontdekken ging er voor mij open. Soms wanneer mijn gedachten, ook nu nog, mij trachten te overtuigen en in een moment van "slachtoffer" gevoel verzeilt doet laten raken, ik mij hier nu bewust van ben en er op die manier naar kijk, lig ik vaak in een deuk om dat wat ik aan het doen ben. Het gevoel, wat het ook is, verdwijnt direct en ik ervaar direct weer die ruimte en vrijheid in mijzelf.

En nu terug naar die jongeren, of eigenlijk geldt dit voor een ieder die behoefte heeft aan werkelijke verandering in zijn/haar leven.

De jongeren hebben enerzijds te maken met een enorme hoeveelheid aan informatie en mogelijkheden waar ze gretig gebruik van willen maken om zichzelf en de wereld te leren kennen/ontdekken. Anderzijds hebben ze te maken met de illusie creërende Social Media, waarin het lijkt alsof ieder ander persoon het geweldig heeft en het zich steeds meer bewust worden dat al die informatie via het Net vast hangt aan elkaar tegensprekende "waarheden" waar ze geen kant mee uit kunnen. De verhalen/leugens/overtuigingen van anderen etc. De afstand van het innerlijke weten is verder weg dan ooit en DAT is het ware gemis aan thuis zijn in jezelf. Ze worden al meer vervreemd van henzelf, van hun ware kern en DAAR zit de werkelijke "eenzaamheid" die ervaren wordt.

Juist nu, in deze tijd van grote veranderingen waarin we de illusies van zekerheden, die we buiten onszelf dachten te vinden, leren te doorzien, is het voor jongeren, jongvolwassenen EN volwassenen, een geweldige tijd met evenveel kansen en mogelijkheden om een bewustwordingsshift te kunnen maken naar bewust ZIJN.

Voor wie hier wel wat hulp bij kan gebruiken/wil hebben/daar behoefte aan heeft, wil ik je graag ondersteunen bij het inzicht krijgen van jouw vraagstukken door bv het maken van een op jouw energie persoonlijk afgestemde Soullage

Ook in mijn blog: Cadeautjes van het universum, kun je een kijkje nemen voor handreikingen.