×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Van me afschrijven. (Depressie)

Van me afschrijven. (Depressie)


Dit is veel en veel te persoonlijk, maar ja ik moet het kwijt. En niemand kent me toch persoonlijk. Dus dat is weer wat safety.


Het is vandaag 2 weken geleden dat ik voor het laatst mijn haar gewassen heb. De laatste keer dat ik het borstelde was toen ik 4 dagen na de wasbeurt droogshampoo gebruikte.

Mijn vinger- en teennagels zijn veel te lang. Ik kan haast niet op mijn mobiel typen zonder bij elk woord 2 verkeerde letters aan te tikken.

En de bergen van afval en gewassen kleding die in mijn kamer liggen kan ik niet meer overzien. Opruimen lukt me niet. Ik kan me er niet toe zetten.

Ik heb er gewoon geen zin in en energie voor. Geen kracht.

Ik ben dag in dag uit moe, vermoeid, uitgeput, futloos.. levensmoe? Op het moment wel heel erg. Er lijkt gewoon geen eind aan de donkere tunnel te komen. Geen lichtpuntje te zien vanaf de bodem van de donkere put.

Iets ondernemen om soms een positieve slash leuke dag te hebben, doe ik niet meer. Al minstens 1.5 jaar niet meer.

Ik weet niet eens meer waardoor het mis ging, wanneer ik depressief begon te worden.

Wel weet ik dat de vakantie in Frankrijk van een paar jaar geleden de boosdoener is. Daar begon het met veel meningsverschillen met mijn ex. Na 5 uur rijden moesten we nog een half uur, maar omdat de boeren de snelwegen afzetten, was het een uur langer rijden. Hij wilde liever die 5 uur weer naar Nederland rijden, dan dat uurtje door het prachtige Frankrijk.

En dat is maar 1 van de dingen die toen gebeurden, die onze relatie anders maakten.

Na die tijd ging het alleen maar bergafwaarts.


Maar of ik het overnieuw zou willen doen en mijn depressie daardoor voorkomen..

Nee. Misschien?

Ja, ik denk het wel. Toen was ik nog gelukkig. Dat ben ik sinds november van datzelfde jaar niet meer geweest.

Die vakantie was 2 jaar geleden.


Maar kan je iemand die 7 jaar lang dagelijks blowt, écht van drugsgebruik afkrijgen? Ik heb het 3 jaar lang geprobeerd.

Zonder resultaat. Het ging altijd achter mijn rug om als hij zei gestopt te zijn.

En uiteindelijk, na 10 keer verspreid over 3 jaar, was er een druppel die de emmer deed overlopen. En dat was de keer dat ik het uitmaakte.

Zonder pardon.

Met mijn minderjarige, zwangere, tienerzusje en al het gedoe daarover in het gezin kon ik het niet aan met zijn drugsgebruik.

Eigenlijk hoopte ik dat hij me niet zomaar liet gaan, hij aanbood écht te stoppen met drugs deze keer.

Maar dat deed hij niet.

Nee, 2 maanden later had hij al een nieuwe vriendin. Wat hij me op mijn verjaardag in mijn gezicht moest wrijven. Hij vertelde dat hij ongeveer 2 weken vrij had genomen, zodat zij met zijn verjaardag (2 weken voor de mijne) bij hem kon zijn en hij niet elke ochtend zijn bed uit hoefde.

Nooit heeft hij langer dan 3 dagen vrijgenomen van zijn werk voor mij. En voor haar wel?

Dat maakt me zo pissig, zo intens jaloers, ik benijd haar zo erg.

Het liefst zou ik nog bij hem zijn. Maar hij wil niet stoppen met drugs, dus ik blijf ver bij hem uit de buurt. Geen contact meer op welke manier dan ook.

Ik mis alleen zijn opa en zijn kat heel erg. Alleen daarvoor zou ik al naar hem terug gaan.



Terug naar toen het net uit was.

Thuis was ik de pispaal, de zondebok, ik kreeg alle opgekropte frustraties van mijn moeder over me heen. Dagelijks meerdere keren. Ik hoefde maar 'welterusten' te zeggen en ik kreeg alle scheldwoorden naar me toe gesmeten.

Nee, ik voelde me absoluut niet gewenst thuis.

Mijn zusje haar zwangerschap was een helse tijd voor me. Ik was boos omdat ze zo dom was te denken dat pulling out betrouwbaar is. Jaloers omdat ik niet zwanger kon raken toen mijn ex en ik het probeerden. Achteraf heel goed sat het niet gebeurd is. Maar ja, je zusje dan zo zien is niet leuk.

Bijna een jaar later is haar kind heel leuk. Ik speel wel eens met hem, maar weet heel zeker dat ik zelf geen kinderen wil. Misschien van de man waar ik een relatie mee heb en al kinderen uit een eerdere relatie heeft, of adoptie van een al iets ouder kind, maar écht geen eigen en geen baby.

Ik hou het bij huisdieren en gamen.


O, en liefje, ex-liefje, mocht je dit ooit lezen. Laat me alsjeblieft met rust. Dat ik hier nog steeds zo mee zit betekent niet dat ik behoefte heb aan contact. Nee, contact zal het alleen maar moeilijker maken. Maar ik mis je wel heel erg.




Christi
Waarom laat je hem en (situaties van) anderen deze macht over jou hebben? Waarom laat je hem en anderen je zelfvertrouwen en zelfbeeld ondermijnen? Niemand is verantwoordelijk voor het geluk of ongeluk van een ander, alleen jijzelf bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Je blijft hangen in een situatie die niet meer is, en waarin je eigenlijk nooit echt gelukkig bent geweest. Waarom? Stop met jezelf te vergelijken met je zus. En stop met negatieve affirmaties. 'ik zal nooit een eigen baby krijgen'. Ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan. Maar breng structuur aan in je leven, begin weer met jezelf te verzorgen en ga leuke dingen doen. Ergens wil je graag blijven hangen in het verleden en in dit gevoel, omdat je nog volop in het rouwproces zit en je eigenlijk nog steeds in emotionele zin geen afscheid hebt genomen van je ex. Maar wat was er nou zo leuk aan hem? - hij blowde iedere dag - hij maakte geen tijd voor je - hij is zo lomp om je op je verjaardag te vertellen dat hij een ander heeft - hij heeft tegen je gelogen over het stoppen met gebruiken - hij doet zijn eigen zin op vakantie Wat was er nu wel leuk aan hem? - zijn opa - de kat van zijn opa Lieverd, met zo'n man wil je toch niet samen zijn? Hij heeft geen respect voor je! En dat is toch wat we allemaal juist wél willen, zeker in een relatie? Respect! Gezien het gezin waar je uit komt, denk ik dat jouw vasthouden aan een liefde die geweest is daarvandaan komt. Daar moet je eerst emotioneel uit zien te komen, uit je verleden. Zorg dat je gevoel voor eigenwaarde en je zelfbeeld beter worden, en leer op jezelf te vertrouwen en je niet afhankelijk op te stellen. Je klampt je vast aan iemand die je even een goed gevoel heeft gegeven en je daar nu geen afscheid van wilt nemen. Maar die liefde is niet meer. Zie dat onder ogen. Ga met jezelf aan de slag, pak jezelf aan. Ga met iemand praten. Een deskundige. Verander je denken. Dat kan niemand anders behalve jezelf. Echt. Sterkte!
25-08-2017 20:17
25-08-2017 20:17
frieke
ik vind het heel erg , de situatie waar je je bevind, maar je zou het moeten proberen positief te bekijken, als je eerlijk ben wat ben je dan kwijt aan hem, je ergernissen , het drugs gebruik stoppen ik vrees dat het niet mogelijk is zolang de gebruiker niet zelfs het initiatief neemt en het voor zichzelf wil doen. Natuurlijk is het alleen zijn een groot probleem , dit is het moment dat je naar jezelf op zoek moet en die confrontatie kan hard zijn. Probeer afleiding te zoeken, richt je woning anders in probeer de dingen die je aan hem doen denken te veranderen, Misschien moet je een blaadje papier nemen en voor jezelf eens opschrijven wat de voor en nadelen waren van het samen zijn zo krijg je een heel ander zicht op de situatie en het kan je helpen. Zoek andere mensen op, ook op faceboek vind je vast een groep met mensen die in dezelfde situatie gezeten hebben als jij probeer contacten te leggen en ja als je niet buiten wil misschien dan eerst via pc zodat je kan babbelen over je gevoelens. Veel succes
25-08-2017 13:20
25-08-2017 13:20
notifications_noneadd
16-10-2018 15:57
1 volger , 2 antwoorden