×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Mijn Strijd (Deel 1)

Mijn Strijd (Deel 1)


Mijn Strijd.

Ik ga jullie mijn verhaal vertellen het zal een heel stuk zijn maar misschien is dit de manier voor mij om het een plekje te geven.

Het zal in meerdere delen zijn dat ik ga posten omdat het een heel lang stuk is.

Jaren geleden op de basisschool ben ik enorm gepest, schelden vloeken maar ook geschopt en geslagen worden. Tot groep 8 van de basisschool wisten mijn ouders helemaal van niets dat ik werd gepest en er nooit bij hoorde tot een kennis van me ouders merkte dat ik werd geslagen en geschopt bespuugd en ga maar door. Toen moest ik het me ouders wel vertellen dat het al jaren aan de gang was en me vader ging naar mijn toenmalige meester (die zelfs bij ons in de kerk zat) maar die wou er niets aan doen. Eind groep 7 begin groep 8 begon ik epileptische insulten te krijgen tot meer dan 10 per dag en me ouders besloten om met me naar de neuroloog te gaan. Na verschillende onderzoeken bleek dat ik epilepsie had. Ik kreeg medicijnen maar de aanvallen bleven komen. Na een aantal maanden gingen we terug naar de neuroloog en wat hij toen zei weet ik nog altijd precies. De neuroloog zei : Lieve Karin ik weet niet wat je hebt, ik weet niet wat te doen maar ik weet wel dat ik je door gaat sturen… Ik ben toen doorgestuurd naar een gespecialiseerde arts en ook daar kreeg ik menig onderzoeken en ook hij wist niet goed wat er aan de hand was. Ik ben toen opgenomen in een epileptisch centrum voor bijna 2 jaar. Daar bleek dat mijn aanvallen wel echt waren maar niet door epilepsie werden veroorzaakt maar door spanning. Er werd toen heel duidelijk gezegd de aanvallen zijn wel echt het is niet verzonnen!! Toen ik was opgenomen in dat centrum bleek ook dat ik voor school te hoog was ingeschat (havo/vwo) Ik ben toen terug gezet naar vbo maar wel met veel handen werk want leren was niet mijn sterkste kant. Na bijna 2 jaar ben ik weg gelopen daar omdat ik daar ook werd gepest en genegeerd en ik zo’n heimwee had dat ik naar huis wilde. Het centrum heeft toen nog geholpen om een school te vinden die mij kon helpen en ging er met frisse moed heen, maar ook daar ging het mis. Ik hoorde er niet bij was een buitenstaander en waarom? Misschien door me gedrag, of me gezondheid maar ik hoorde er weer niet bij. Ik storte me op computer les want daar was ik goed in! En als enigste van mijn klas werd ik gevraagd of ik geen examen zou willen doen omdat ik zover voor liep op de rest en ik wou me toen echt bewijzen samen met een meisje van de klas hoger gingen we samen oefenen en dat was het begin van een hechte vriendschap. Samen deden we examen en wat was ik trots ik was geslaagd en ik voelde dat ik toch iets kon. Maar die trots duurde niet lang het pesten werd steeds erger, maar de vriendschap steeds hechter. Inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder en nog altijd zijn we vriendinnen

Maar we gaan weer terug naar school periode. Ik wou niet meer naar school ik wou gaan werken was het gepest en het buitenbeentje zijn zo zat en ben toen via een speciaal uitzendbureau (voor jongeren zonder diploma/opleiding) aan het werk gegaan maar niets lukte me alleen 1 “baan” wat in een dierenasiel was, wat had ik het daar naar me zin dieren waren me alles zo gek ben ik van dieren die nemen je zoals je bent die oordelen niet maar houden van je onvoorwaardelijk! Maar helaas kon ik daar niet blijven werken.

Mijn vader was toen al ernstig ziek. Ik weet niet beter dat mijn ouders thuis waren mijn moeder zorgde altijd voor ons maar was wel heel depressief en mijn vader was voor mijn zusje en ik geboren waren in het scheepsruim gevallen en daardoor zo ernstig gewond geraakt dat hij niet meer kon werken. Maar op latere leeftijd werd mijn vader ernstig ziek. De ziekte van Wegener en Vascolitus sloopte zijn lichaam toen in die tijd (en nu praat ik over 15 jaar geleden het jaar 2000) waren er maar 3 gevallen bekend met deze ziektes 2 leefde er in America en mijn vader in Nederland. Dus je begrijpt er was heel weinig bekend over deze ziektes 5 jaar lang van 1995 tot 2000 is mijn vader ernstig ziek geweest en werd zo goed als ze kon verzorgd door me moeder. Maar in 2000 sloeg het noodlot toe. Mijn vader had toen nog 1 wens ik wil nog 1x naar Texel toe en smeekte de dokter of hij nog 1x mocht de dokter gaf zijn goedkeuring maar de vakantie zou niet lopen zoals het was gepland. Hij had een scootmobiel en samen met mijn moeder is hij met de trein naar Texel gegaan. Met zijn scootmobiel ging hij het hele eiland over en kwam ernstig ziek aan in het dorp waar pappa en mamma zouden verblijven. Na nog geen week kreeg mijn vader een acute dwarslaesie , hij moest met spoed terug naar ons huis naar zijn eigen arts en hij werd met een taxi van Texel naar huis gebracht dezelfde avond nog opgenomen in het ziekenhuis waar hij nooit meer uit kwam.

Ik had kort voor hun laatste vakantie een relatie gekregen en omdat ik het niet aankon thuis ben ik als het ware gevlucht en ben gaan samenwonen ruim een half uur van mijn ouderlijk huis.

De dokter liet pappa op zijn rug liggen omdat pappa bleef zeggen ik voel het nog ik voel alles nog en daarom wou de dokter dat pappa zeker 2 weken nog zou blijven liggen maar omdat hij zo zwaar longpatiënt was kreeg hij het steeds benauwder omdat hij op zijn rug moest liggen (heeft hij nooit gekenne) Mamma wist gewoon zeker dat pappa geen gevoel had in zijn benen en kneep hem onder de dekens zo hard dat het paars was en pappa gaf geen kick. Op vrijdagmiddag hadden mamma en pappa weer een gesprek met de arts en die wou dat pappa nog eens 2 weken bleef liggen en toen zei pappa dat kan ik niet meer. Zaterdag ging mijn moeder op visite bij pappa maar hij was zo giga benauwd en voor het eerst sinds zijn opname ging zij niet op bezoek ’s avonds en ’s nachts kreeg zij telefoon dat pappa naar de IC werd gebracht. Ik weet niet wat het was maar die zaterdag had ik zoiets van ik wil rust geen telefoon of iets in de slaapkamer en me ex en ik lieten alle telefoons in de woonkamer liggen met de slaapkamerdeur dicht. Daardoor hebben we niet gehoord dat er vanaf half 4 ’s nachts gebeld is om zsm naar het ziekenhuis te komen pas de volgende ochtend 9 uur hoorde mijn ex de telefoon en zijn wij als een gek naar het ziekenhuis gereden. Pappa was inmiddels zo giga benauwd geworden dat ze hem aan de beademing wouden leggen ter ondersteuning , zijn nieren werkte niet meer waardoor al het vocht dat er werd ingepompt. De nacht van zaterdag op zondag ging het goed mis pappa kreeg toevallen en werd zwaar verdoofd om hem “rustig” te houden. Toen wisten we eigenlijk wel dat pappa niet lang meer zou leven. De maandag ging eigenlijk redelijk “rustig” en op dinsdag hadden mamma, me zusje en ik een gesprek misschien dat we de hart stimulerende medicijnen wouden gaan stoppen en de natuur zijn gang laten gaan. De dokter was daar op tegen maar een uur later zei die toch dat ze zouden gaan stoppen met die medicijnen om 12 uur werden ze gestopt en om half 5 is pappa overleden. Mijn zusje was op dat moment niet in de buurt en ik ben toen we merkte dat het heel snel zou afgelopen zijn wou ik er voor zorgen dat zij er toch bij kon zijn en rende ik als een gek naar beneden en naar buiten. Daardoor was ik niet op tijd om bij pappa te zijn toen hij stierf en nog altijd heb ik het daar heel moeilijk mee.

Tot zover voor deze keer snel vervolg als ik er toe in staat ben.




FreeWolves
Lieve mooie dame, onthoud 1 ding heel goed: jij bent de moeite waard. Iedereen die zegt dat dit niet zo is, is gek. Een hele dikke knuffel geef ik jou, omdat jij het verdient
06-05-2017 20:52
06-05-2017 20:52