trots


#trots , #moeder , #verdrietig , #pijn

Vier trefwoorden die mijn gevoel omschrijven na een voorval die ik beleefde met mijn zoon.
Mijn zoon valt op mannen, iets waar ik gelukkig als moeder totaal geen moeite mee heb. Waar ik wel moeite mee heb dat hij word bekeken. Laatst waren we samen op pad in een drukke stad en toen viel het mij op dat er twee volwassenen mannen hem onderzoekend bekeken. Ik hield dat eens even in de gaten en voelde een hele negatieve sfeer door hun manier van praten, lachen en kijken. Ik kon niet verstaan wat er werd gezegd maar mijn moederhart kwam in opstand. Ik ben tussen de heren en mijn zoon in gaan staan en heb gevraagd of er een probleem was, en waarom ze hem zo stonden te beoordelen? Mijn zoon ziet er goed uit, netjes verzorgd maar absoluut niet over de top. Beetje dom stamelde ze huh die homo, die jas, beetje grinnikend. Dus ik zeg wat is er mis mee, dat is toch een mooie moderne jas al is het misschien niet jullie smaak, maar ik zie zo veel verschillende soorten kleding waarom juist hij. En weer laatdunkend huh die homo.... Toen werd ik boos en zei hen denk je dat hij ervoor gekozen heeft om homo te zijn? Homo word je niet he, dat ben je vanaf je geboorte. Eigenlijk moet je dus bij mij zijn als je er problemen mee hebt, zijn moeder!!!! Hij had zelf misschien ook wel hetero willen zijn dan werd hem een hoop van deze pijnlijke onzin bespaart.
Hij is zo verstandig om jullie kinderachtige gedrag te negeren maar mij, als trotse moeder doet het pijn en verdriet om te zien hoe twee ogenschijnlijk normale volwassen mannen reageren als ze een homo zien. Denk eens verder, als jullie straks misschien zelf kinderen mogen krijgen en waar later blijkt dat hij of zij op hetzelfde geslacht valt, zou jij het dan kunnen waarderen als iemand zo ongegeneerd jouw kind belachelijk staat te maken. Mijn zoon kan dan 1.95 lang zijn het blijft wel mijn kleine jongen waar ik zielsveel van hou en trots op wie hij is!!!!! De heren waren zo stoer om niks te zeggen en weg te lopen, maar het verbaasd me echt dat men nog zo reageert in deze tijd.
Mijn zoon sloeg zijn armen om me heen, dankjewel mam, ik hou van je en midden in de drukke stad hebben we samen staan huilen.