Fouten maken en sorry zeggen


Vroeger, toen we [mensen] kleine kinderen waren, wilden we altijd dat we groot werden. We vonden het leven oneerlijk en wilden onze eigen regels maken. Want als je groot was, dan mocht je zelf weten hoe laat je naar bed ging of hoeveel snoepjes je ging eten, iedere avond mocht je pizza eten als je dat wilde; je bepaalt alles helemaal zelf als je groot bent. Wat leek dat toch een prachtig vooruitzicht. Hoe vaak hebben we wel niet tegen onze ouders geschreeuwd dat iets niet eerlijk was, enkel omdat wij nog klein waren. Zoals Calimero dat zei: “Ik ben klein en jij bent groot, dat is niet eerlijk!”

Ik weet niet of je er wel eens bij stil hebt gestaan, hoe ongelofelijk makkelijk we het toen eigenlijk hadden. We hoefden niet bang te zijn dat we fouten zouden maken waarin, voor ons gevoel, werelden zouden verschuiven of in elkaar zouden storten. Als we klein waren en we maakten een fout, ach, dan kwam dit eigenlijk altijd wel goed. Onherstelbare fouten, met woedes zo groot dat je door de grond wild zakken of verdriet waarbij je hart daadwerkelijk pijn doet en je er ziek van bent, die bestonden toen helemaal niet. Dan zei je “sorry mama” en ze gaf je een dikke knuffel en een kus; alles was weer goed.

Maar nu we groter zijn, bestaat er zoiets als verantwoordelijkheid; deze behoor je te nemen daar waar dit ook echt bij jou hoort. En dat willen we niet, we willen dingen op anderen afschuiven, zolang het maar niet onze fout is. Want heb je dat gevoel van schuld wel eens ervaren? Het vreet je letterlijk op vanbinnen. Niemand wil dat gevoel, dus nemen we geen verantwoordelijkheid. Lekker makkelijk!

Wat vaak hoort, bij het nemen van verantwoordelijkheid, is het zeggen van sorry; je excuses aanbieden. En dan heb ik het niet over een excuus, puur omdat het moet. Nee, ik heb het over het soort excuus, waarbij je het ook daadwerkelijk meent. Waarbij je echt denkt: “Shit, ik heb het verpest, ik heb een fout gemaakt, dit zijn de consequenties en ik heb er zo ongelofelijk veel spijt van. Vergeef me.” Je maag draait zich vervolgens om en je voelt je angstig om alleen al het excuus aan te bieden. De gedachte aan wat je gedaan hebt, en dat dit ook echt bij jou ligt, die doet je huiveren. En je weet vanbinnen, dat alleen sorry zeggen niet genoeg is, ondanks dat dit vroeger, toen je nog een kind was, wel zo was.

Mij is het opgevallen dat maar bar weinig mensen op die manier hun excuses kunnen aanbieden. Sorry zeggen is misschien wel een van de lastigste dingen die je, je gehele leven, moet doen. Want fouten maken is menselijk, en we maken er een hoop. Er zijn mensen, ik ken ze persoonlijk, van een jaar of veertig die dit nog steeds niet kunnen. Ze kunnen of geen sorry zeggen, want het is toch niet hun schuld, of ze zeggen het wel, maar denken dat sorry genoeg is. Die mensen, die nog steeds het kleine kind zijn, waar ik het net over had.

Zulk soort mensen hebben moeite met verantwoordelijkheid nemen, waarom? Ja dat weet ik ook niet. Ergens zijn ze nog steeds dat kleine kind. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik weet dat er meer mensen zijn die nu soms nog steeds wel eens denken: was ik nog maar een kind. Ik denk het zelf ook vaak zat, maar tegelijkertijd besef ik me wel dat ik het niet meer ben. Blijf er niet in hangen. Want daarin blijven hangen, je gehele leven lang, ik kan je verzekeren dat je hier mensen pijn mee gaat doen.

“There is no right or wrong, just the consequences of your actions.” – Becca Moody (Californication). Belangrijk is wel, dat je deze consequenties onder ogen komt en ze accepteert; je kan ze toch niet veranderen. Wees oprecht, leer en groei. Dan zal je zoveel mooie dingen beleven. Fouten maken is niet erg, maar leer van ze.