Deel 12: DNA test


Deel 12: DNA test

Iedereen was zichtbaar nerveus, Jason om zijn vader te ontmoetten, en Anna haar moeder Beide ouders waren ook nerveus en hoopte maar dat hun kinderen niet aan hun konden zien wat er zich die nacht had afgespeeld

Anna zette haar zakelijke masker op en dirigeerde iedereen gelijk naar het ziekenhuis voor een bloedtest. Je kan het maar gehad hebben dacht ze. Een half uurtje later hadden ze allemaal bloed gegeven en stonden ze weer buiten. De situatie was nogal ongemakkelijk, maar de klik tussen Anna en haar 'nieuwe' moeder was er gelijk. Tussen Jason en José was er helemaal niet zo'n klik als je kan verwachten van vader en zoon, maar dat kan ook deze hele bizarre en nogal uiterst ongemakkelijk situatie zijn. Doordat Anna bekend is in Barcelona hoeven ze maar twee dagen op de uitslag te wachten in plaats van anderhalve week. Met een beetje geld kom je tegenwoordig heel ver, zelfs in het ziekenhuis. Het was voor Anna's gemoedsrust stukken beter als ze wist waar ze aan toe was. Zodat ze ook wist waar ze aan toe was met Jason. Anna stelde snel voor hun ouders te laten voor wat ze zijn en samen met Jason te wandelen naar Port Vell, de haven. Daar is een immens groot zee aquarium en Anna wilde deze samen bezoeken. Mede door de rust die de vissen geven een uiterst goede keus. Marie en José besloten elk op hun eigen manier hun wederhelften in te lichtten. Zodat alles wat nodig was in werking kon worden gesteld. Want Marie was niet van plan om nog weg te gaan hier.

Onderweg naar Port Vell liepen ze langs Casa Vicens, het is het eerste grote bouwwerk van Antoni Gaudi in Barcelona, en nog steeds erg mooi althans dat vond Jason. Inwendig vervloekte hij zijn moeder dat ze hier niet gebleven is, want wat was hij onder de indruk van deze enorme maar bovenal mooie stad.

Eenmaal aangekomen in aquarium de Barcelona lieten ze de rust van de vissen over zich heen komen. Alle onzekerheid en stress vielen voor even van hun af. Ze gingen midden in op een bankje zitten, dicht tegen elkaar aan. Het was voor nu even goed zo, alleen hun twee en de vissen en de ogenschijnlijke rust die hun ten deel viel.


Marie ging naar hotelkamer en zocht via Skype contact met haar echtgenoot. Deze was blij met een teken van leven van zijn vrouw. Zijn vrouw viel gelijk met de deur in huis. Het was een klap in het gezicht, maar hij vertelde dat hij het eigenlijk altijd wel had zien komen. Het deed hem pijn, maar had wonderbaarlijk genoeg begrip voor haar keuze. Hij hoopte alleen dat hij zijn zoon, de jongen voor wie jaren lang zijn leven had willen geven, hem nog wilde blijven zien. Marie zei dat Jason hem nooit in de steek zou laten, maar dat hij na de achtbaan van emoties waarin hij zit ongetwijfeld weer contact zou opnemen. Dat stelde hem enigszins gerust. Marie beloofde nog naar Nederland te zullen komen om alles netjes af te handelen en haar dierbaarste spullen op te halen. Het was opvallend hoe gemakkelijk en harmonieus alles verliep.

José heeft thuis ook zijn vrouw ingelicht. Ze huilde alleen en zei niets, ze pakte haar spullen en vertrok meteen, zonder een woord te zeggen. Hij was stom verbaasd, hij verwacht dat ze zou schelden, hem zou slaan, maar zo koel na al die jaren had hij niet verwacht. Maar het luchtte hem wel op. Hij belde Marie en die nam gelijk een taxi naar zijn huis. Nu hun echtgenoten op de hoogte waren was er behalve hun kinderen niets meer wat hun tegen hield. Marie belde Jason om te vertellen dat ze vanaf nu ergens anders verbleef, ze hield echter nog wel even voor zich waar dat was. Voor Jason een bevestiging dat hij samen met Anna de uitslag kon afwachten. Hij wilde nu bij haar zijn. Want als de uitslag hun zou vertellen waar ze allebei bang voor waren, dan konden, nee dan mochten ze geen geliefden meer zijn. Dan zouden ze alleen maar broer en zus zijn, en gezien hun heftige gevoelens voor elkaar zou dat een onmogelijke opgave worden.