Ziekenzorg bij ouderen

Ziekenzorg bij ouderen


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Twee weken geleden, zomaar een hele mooie lente dag in april. Niets vermoedend met je bakkie thee in de zon. De telefoon gaat en je ziet dat het je moeder is. Iets te vrolijk neem je op "Ha, die mam!" "Oma is gevallen, ze vergaat van de pijn en we moeten met haar naar het ziekenhuis voor foto's". Stil, ik zit vol met vragen. Hoe, wat, waar, wanneer. Mam weet ook nog niet precies hoe of wat. "Maar komt er geen ambulance dan?" "Nee". De zusters van het verzorgingshuis waar ze verblijft hebben gebeld, maar ze komen niet. Pap en mam moeten dus met een vrouw die nauwelijks kan lopen, vergaat van de pijn en ook nog dementie heeft met de taxi. Opa, ook met dementie, gaat ook mee. Vele vragen komen gelijk weer boven. Hoe dan? Hoe kun je dat ouderen nou aandoen? Eerst maar even de dag verder afwachten voordat er voorbarige conclusies getrokken gaan worden.

De dag verloopt niet veel beter. Oma gilt en schreeuwt van de hevige pijn in haar arm. De foto wijst een gecompliceerde diagonale breuk in haar bovenarm. Net boven een tumor die in haar ellenboog zit. Ziekenhuisopname en gips volgt in afwachting van een eventuele operatie. De eerste keer gips blijkt niet goed te zitten, met veel pijn er weer af en nieuwe erom. Gelukkig dat zit wel goed. Ze krijgt morfine tegen de pijn.  

Na drie dagen onzekerheid komt er geen operatie, te risicovol. Hoe en of de breuk gaat helen is nog maar de vraag. Alles wijst erop dat ze haar zo snel mogelijk uit het ziekenhuis weg willen hebben. Naar haar eigen kamertje in het verzorgingshuis kan ze niet meer. Ze zal naar een verpleeghuis moeten, na 64 jaar huwelijk en meer dan 65 jaar samen gescheiden van opa.  Ondertussen  wordt het in het ziekenhuis niet veel beter. Er wordt een urineweginfectie geconstateerd en door de antibiotica en andere medicatie komt ze in een delier. Heel raar omdat mee te maken. Ze zijn vanuit het ziekenhuis niet scheutig met informatie, er moet overal om gevraagd worden en oma gilt nog elke dag van de pijn. Geestelijk volgens de doktoren. Persoonlijk geloof ik daar niet zo in. Haar gezicht vertrekt en het gegil gaat door merg en been. De zusters moeten het elke keer opnieuw ontgelden, krijgen scheldpartijen naar hun hoofd waar de honden geen brood van lusten. Maar er is voor oma nog geen plekje gevonden. Helaas. 

Nu twee weken later ligt ze er nog steeds. Er is hopelijk deze week zicht op een plekje in het verpleeghuis. Gisteravond tijdens het bezoek kwam mijn moeder erachter dat ze haldol krijgt. Een zwaar medicijn om haar rustig te houden. Echter is dit nooit overlegd met de mantelzorgers, mijn ouders. Terwijl dit wel had gemoeten.  Dat verklaard voor ons wel een hoop dingen van de afgelopen week. Slechte zaak van het ziekenhuis. Een telefoontje met de geriater, die dit dus blijkbaar heeft voorgeschreven leert ons dat "Het erbij in geschoten is"  om te vertellen. Nou sorry dat gaat er bij mij niet in.

Afgelopen weken is mij wel heel duidelijk geworden hoe er met onze ouderen wordt omgesprongen. Niet alleen met mijn oma, maar ook haar kamergenoten, schrijnende verhalen. Een mevrouw met al haar darmen eruit heeft een week moeten wachten op een operatie. Een oudere dame van 94 heeft ruim 9uur! Thuis op de grond gelegen met een gebroken heup voor er een ambulance kwam. Er werd gewoon gezegd het is niet gebroken. Wat vreselijk mens onterend. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat er zo wordt opgesprongen met onze ouderen. En dit is slechts een puntje van ijsberg. Mensen zijn toch dement dus ze kunnen geen pijn voelen, mede door de morfine. Nou ik weet uit eigen ervaring dat er nog wel degelijk pijn kan zijn ondanks de morfine.  Je wordt niet geloofd en als je het als familie aangeeft wordt het afgedaan als het kan niet dat ze pijn heeft. Bull shit! Het wordt echt tijd dat er anders wordt omgegaan met deze ouderen mensen.  Dat er eens wat meer naar buiten komt van hoe het reilt en zeilt in de ouderen (ziekenhuis)zorg. Maar ik of nou de persoon ben die dat moet doen... 

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Heel vervelend dat dit zo gegaan is. Ik hoop dat dit uitzonderingen zijn in ziekenhuizen. Een denier is sowieso vreselijk. Hopelijk is er snel een plekje voor haar.
| 19:57 |
Verschrikkelijk. Ik hoop dat ik in deze situaties de kans krijg om zelf op de handrem te trekken en uit te stappen.
| 22:00 |
Schijnt dat je dat allemaal ver van te voren moet vastleggen. Want zodra je een medicijn als morfine of een chemokuur krijgt schijn je al niet meer toerekeningsvatbaar te zijn. Te bizar voor woorden, het is vreselijk gesteld met de zorg van tegenwoordig
| 22:10 |
Klopt en dan nog discutabel. Ik woon in Portugal en hier is het helemaal niet aan de orde, het enigste wat je hier kunt doen is selectief behandelingen weigeren, dan bv wel de pijnstilling en ondersteuning maar geen operatie.
| 22:27 |
Dat kan en gebeurt ook vaak in Nederland.
| 19:57 |
Hier zijn ze nog behoudend, heeft ook met katholieke instelling van het land te maken. Niet reanimeren kan ook niet.
| 20:54 |
Met morfine en een chemo ben je toerekeningsvatbaar. En euthanasie moet je altijd al van tevoren vastleggen.
| 19:59 |
Wat vreselijk zeg. Hoop dat er snel een oplossing komt voor je oma. Sterkte.
| 16:18 |
Jemig wat een toestanden
| 16:12 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen