Als je het aan iemand vertelt dan...


... maak ik je broertjes dood

... zal iedereen denken dat jij dit zelf wilde

... gaat mama dood en dat is jouw schuld

... doe ik je nog veel meer pijn

... ga je naar de gevangenis

Er zijn veel manieren waarop kindermisbruikers de kinderen waaraan zij zich vergrijpen de mond snoeren. Bij de meeste kinderen die worden mishandeld of misbruikt gebeurt dit door een of meerdere bekenden, en aangezien verreweg de meeste kinderen niets vertellen over hetgeen hun overkomt, moet het wel erg effectief zijn wat de daders hen wijsmaken. Ik las een oproep van Iva Bicanic op Twitter, over wat kinderen nou had doen zwijgen in de tijd dat zij werden misbruikt. Het zette me aan het denken, want ik hoorde als kind veel van zulke bedreigingen.

Zelf heb ik nooit rondgelopen met de gedachte 'zal ik....'. Nooit.

Zal ik die moeder van dat aardige vriendinnetje in vertrouwen nemen? Of die lieve lerares? Zal ik iemand vragen me please uit deze hel te redden?

Het kwam niet in me op.

Waarom niet? Omdat het niet eens in me op kwam dat IK degene was die gered moest worden. En bovendien was er geen aardige moeder, geen aardig vriendinnetje en geen lieve lerares. Niemand. Dat gegeven maakte mij sowieso al het 'perfecte slachtoffer'. En de meest 'slimme' kindermisbruiker manipuleert het kind zo, dat het kind zo doodsbang is dat het sowieso al niets zegt. En zichzelf compleet verantwoordelijk voelt voor de situatie.

Ik was niet iedere dag doodsbang weer misbruikt en gepijnigd te te worden en daarbij het gevoel te hebben bijna dood te gaan, nee ik was ook nog eens bang dat het ontdekt zou worden. Doodsbang. Ik deed alles om het te verbergen. Niet alleen omdat ik zo ontzettend bang was dat de bedreigingen uit zouden komen. Ook omdat ik mijzelf als schuldige zag. Als zeer jong kind leidde ik al een dubbelleven. Waarbij niemand wist met hoeveel fysieke pijn alleen al ik iedere dag rondliep, laat staan met hoeveel angst ik dagelijks moest dealen. Daar kan een normaal mens helemaal niet mee omgaan, dus lang leve de beschermingsmechanismen die ervoor zorgden dat ik mijn schouders eronder konden blijven zetten. Mijn mond houden deed ik wel. En ondanks dat variaties van bovenstaande zinnen ook constant tegen mij werden gezegd, hebben mijn misbruikers geen seconde angst hoeven hebben dat ik uit de school zou klappen. Hooguit met angst dat ik hun perverse uitspattingen niet zou overleven.

Slecht

Vanaf mijn vierde jaar is mij jarenlang terwijl ik werd gepijnigd systematisch verteld hoe slecht ik was. Dat ik slecht ben geboren en alleen maar voor dit - misbruikt worden - doel op de wereld ben. Je bent slecht, je bent slecht, je bent vies, je oma kreeg kanker door jouw slechtheid, je bent zo'n slecht kind. En dan werd ik gedwongen te lachen wanneer ze hun lusten op me botvierden en dit vastlegden op film, wat ik terug moest zien met woorden als: ,,Niemand zal geloven dat jij dit niet zelf wilde. Kijk dan, je lacht." en ,,Iedereen die deze films van jou ziet zal weten hoe vies jij bent en wat een vieze dingen jij hebt gedaan."

Ik zou naar de gevangenis gaan. De politie zou me halen. Ik zou doodgaan. Zoals ik al zo vaak voelde te zijn doodgegaan. Ik werd gedwongen andere kinderen pijn te doen terwijl ik dat niet wilde, maar ik moest wel omdat ik werd gepijnigd en gemanipuleerd. Dat ik zo tot een breekpunt werd gebracht tot ik deed wat me werd opgedragen, waardoor ik mezelf nog intenser haatte. Dus met dit alles een volwassene in vertrouwen nemen? Nee. Het kwam niet in me op. Ik was DOODSBANG dat iemand zou ontdekken hoe slecht ik was. En zelfs de jaren erna, in mijn inmiddels volwassen leven, waarin ik toch wonder boven wonder een soort van normaal leven opbouwde, mij tussen collega's bevond en vriendschappen sloot bleef ik voelen: ,,Ze moesten eens weten hoe slecht ik echt ben."

Maar het klopt niet. En ik kon me hier pas voor het eerst voorzichtig van ontworstelen, door naar mijn kinderen te kijken en feitelijk te beseffen dat een monster nooit zoveel perfectie op de wereld had kunnen zetten.

Het is echter zo in mijn systeem gaan zitten. Ik ben er tot op de dag van vandaag nog niet van verlost.

Dat gaat wel gebeuren.