De prijs van kinderporno


Dat je dacht dat alles wat je is aangedaan, het ergste was. Dat het niet erger kon worden. Dat kon het.

In dit proces van moeten accepteren hoe erg het was, hoe pijnlijk, wat ik toen meemaakte, TOEN kwijtraakte (mijn jeugd) en erna... mijn dromen die ik toch had die ik in duigen zag vallen. (Voorlopig) niet meer kunnen werken. En de uren die ik doorbreng in pijn om dit te verwerken. Het is heel zwaar. Maar ik doe het, en het voelt vaak onmogelijk en niet uit te houden. Allemaal met de motivatie en wens zonder beelden, angsten, pijn en herinneringen van toen te kunnen leven. Met hen die ik liefheb. Mijn leven dat ik ondanks alles toch had opgebouwd. DAT konden ze me tenminste niet afpakken, de toekomst is in mijn controle.

FOUT gedacht.

Zelfs dit hebben ze me afgepakt.

En het heeft mijn hart nog erger gebroken dan het al was.

Dus bevind ik mij in een situatie waar ik volledig afhankelijk ben (weer) van anderen. Waarbij ik geen kant meer op kan (weer). En ik niet weet wat er nu gaat gebeuren (weer). Logisch dat dit me aan alle kanten volledig in de stress doet schieten. Zelf de controle pakken lukt niet. Want waar gestoorde geesten vermoedelijk grof geld verdienden met beelden van mijn misbruikte kinderlichaam, mag ik nu gaan afwachten hoe en of het 'sociale systeem' me nog ergens gaat helpen.

Dit voelt echt als de allerhoogste prijs. Die ik weer mag betalen. En het maakt me volledig machteloos. Weer.