Het leed dat kinderporno heet...(11) Z

Het leed dat kinderporno heet...(11)

Ik heb er een hard hoofd in gekregen. Of ik nog wel te lijmen ben, en hoe dan? Brengt mij de vraag hoe de anderen dat doen, die dit soort dingen meemaken. Hoe kom ik erachter wat helpt? Want zonder gerichte specifieke aanpak bij slachtoffers van kinderporno, moet ik dit zelf uitzoeken.


Het blijkt zo te zijn dat er amper onderzoeken zijn naar de slachtoffers van kinderporno. Daar ging ik namelijk naar op zoek, want wellicht zou er iets in staan over wat je kunt doen om weer in het nu te kunnen leven. In een onderzoek naar de gevolgen voor de slachtoffertjes van Robert M. wordt een Australische studie aangehaald naar de gevolgen van seksueel misbruik in het algemeen, hier las ik het volgende:


An Australian study (N = 2688) on the long-term effects of CSA (= child sexual abuse) demonstrated that about one quarter of the victims required mental health care over the course of a 43-year period, as compared to 8% of the control group.


Een kwart heeft 43 jaar hulpverlening nodig. Ik ben nu ongeveer 17 jaar op weg, sinds ik voor het eerst in de hulpverlening terecht kwam, en ik ben er eigenlijk wel klaar mee.


If children who have experienced CSA develop serious health consequences it is partly connected to a range of risk- and protective factors. Risk factors involve the nature of the abuse (penetration makes it worse), the duration and frequency, the amount of violence used.


Dus. Ik voldoe aan de riskfactoren: penetratie, langdurig en vaak, en dan nog eens zeer geweldadig. Grote kans dus dat ik in een van die kinderen ben die 43 jaar tot levenslang krijgt.


Dan vraag ik me af. Wat gebeurt er in die 43 jaar? En hoe kunnen we dat gewoon iets minder lang laten zijn?


Ik heb de laatste tijd veel gelezen over EMDR na afwijzingen van verschillende vrijgevestigde therapeuten, waar ik toen niet specifiek voor EMDR kwam, maar waarvan ik wel dacht dat het me mogelijk zou kunnen helpen. Het leek mij goed om te overleggen. Iedereen veegde EMDR direct van tafel, maar ik bleef niet overtuigd dat het niet zou werken bij complex trauma. Er zijn immers wel degelijk studies die bewijzen dat EMDR ook bij complexe trauma effectief kan zijn. Echter, ook zonder EMDR wilden deze therapeuten er niet aan beginnen. Dus moest ik alsnog verder kijken en richtte ik me weer op deze methode.


Ik was er zelf overtuigd dat ik dat wel aan zou kunnen. Dus toen ik maandag hoorde dat ik vandaag bij iemand terecht zou kunnen, keerde dat mijn depressieve toestand van de laatste tijd enigszins. Dit bevestigde voor mij: ik heb geen depressie (ik overwoog al om maar aan de anti-depressiva te gaan, want ja, functioneren zit er zo niet echt in) maar gevangen zitten in je eigen lijf met horror in je hoofd zonder zicht op wanneer dit dan minder wordt maakt erg depressief. Het liet mij weer erg vaak over de brug bij de snelweg fietsen met de gedachte 'kon ik maar'. Kon het maar gewoon voorbij zijn ja. Ik ben niet suicidaal, ik trek het alleen niet als ik geen perspectief heb. Dus ja, ik heb een enorm trauma, maar die depressie had ik niet, want ik voelde me iets opleven en af en toe kon ik tussendoor ook even aan iets anders denken. Ik ging zelfs het nieuwe huis van een vriendin bewonderen. Ik, die uit zichzelf mensen op zocht. De wonderen waren de wereld nog niet uit.


Goede moed. Ik ging echt vol goede moed, al vond ik het doodeng. Ik had haar al gemaild, uit zelfbescherming, waar het precies om ging. Dan kon ze altijd nog vooraf afhaken en hoefde ik niet voor niks te komen. Dat deed ze gelukkig niet en ik vond haar erg aardig. Ik was daar altijd enorm goed in, het uitschakelen van emoties, zodat de ander niet ziet en merkt hoe ik me voel. Maar de laatste tijd lukt dat niet meer zo goed. En toen kreeg ik de vraag wat dit mij zou moeten opleveren.


,,Ik wil al mijn tijd kunnen steken in mijn kinderen en alle ideeen die ik heb.

Ik wil niet meer niet met mezelf kunnen zijn omdat ik een constante opgejaagdheid voel en steeds maar die beelden door mijn hoofd heb schieten zodat ik altijd in beweging moet zijn...

Ik wil slapen

Ik wil rust..."


Denkend aan wat ik zo graag zou willen barstte ik in tranen uit. Ik voelde weer hoe vreselijk moe ik ben. En ineens, ik die altijd heel stoer loopt te doen, voelde ik hoe kwetsbaar ik ben. Ergens. Wat een pijn er op geslagen zit. Hoe nodig die rust is. Dat alles.


Op een of andere manier kreeg ik enorme stress toen ze me uitlegde hoe we het precies aan zouden gaan pakken. Ondanks dat ik al genoeg over EMDR had gelezen, leek het ineens toch weer nieuw. Ik, die blogs vol kan schrijven en weigert om nog langer te niet te benoemen wat kinderporno door sadisten inhoudt, raakte vervolgens in paniek. Ik denk dat ik me op dat moment pas echt besefte, het echt voelde. Hoe getraumatiseerd ik eigenlijk ben. Ik heb er blog na blog uitgegooid over wat zulke ernstige traumatisering met je doet en ik denk dat er ergens nog steeds een beschermlaag was opgetrokken. Zolang ik maar alles onderzoek en uitzoek op ratio, werkt dat dus blijkbaar zo. Kan ik het allemaal handelen. Maar bij de uitleg greep het me ineens naar de keel en ik voelde me al bijna uit mijn hoofd vertrekken en wist plotseling: dit kan ik niet. Ik zal in elkaar donderen. En ik wist ook dat dit geen angst was omdat ik het niet aandurf, want geloof mij, ik heb echt alles maar dan ook alles over om dit leefbaarder te krijgen en ik ben echt tot veel bereid. Maar ik wist dat het echt zo zou zijn, dat ik dit niet aan zou kunnen.


(Wat niet wil zeggen dat ik nu niet geloof dat het nooit zou helpen bij complex trauma, geloof namelijk absoluut in de werking van de methode, maar ik ben er na vandaag achter dat er omtrent MIJ nog wat extra factoren zijn die dit vermoeilijken en die ik te lastig vind om in een blog te zetten.)


Mijn ogen liepen vol tranen. Die vervolgens geruisloos over mijn wangen stroomden. Ik wilde het zo graag verbergen omdat m'n lijf zich ondertussen schrap zette vanwege de stress en mijn hoofd dacht: ik moet hier weg, ik moet hier weg, ik moet hier weg. Ik weet niet eens of ik moest huilen vanwege de stress of het besef dat ik hiervoor nu te getraumatiseerd voor ben en mijn hoop op de optie - er komt hopelijk een einde aan dit lijden- als een kaartenhuis in elkaar kelderde.


Ontreddering.


Blijft er een vraag van twee woorden over: wat nu?


Share
DM