Het leed dat kinderporno heet...(12) Z

Het leed dat kinderporno heet...(12)

'Het is zo'n moeilijk onderwerp om over te praten.' De laatste dagen ben ik met deze uitspraak bezig. Het is moeilijk om over seksueel misbruik te praten. Waarom eigenlijk? Is steeds het enige wat in me opkomt.


Is het voor de slachtoffers moeilijk? Of voor de maatschappij? Ja, het is voor de slachtoffers moeilijk, maar is dat omdat feitelijk erover praten zo moeilijk is, of omdat er nog altijd zo'n taboesfeer omheen hangt? Eigenlijk is het ook maar door ons mensen bedacht dat dat eromheen blijft hangen. Terwijl, lijkt me, juist bij mensen die als kind enorm bedreigd en gehersenspoeld zijn, het van belang om het niet voor altijd stil te houden. Ik voel dat zelf wel heel erg. Het moet niet de rest van mijn leven alleen bij mij blijven.


Stel je huis is door brand verwoest als kind. Dan vindt niemand het raar dat jij dat als volwassene vertelt, wanneer je bijvoorbeeld er iets over ziet op televisie. Waarom kun je dan niet zeggen dat je als klein en onschuldig kind doodsangsten hebt moeten uitstaan, terwijl er zo'n zware man op je lag dat je bijna stikte. Een pedofiel die je misbruikers betaalde om een kind te mogen verkrachten. En dat je erna je alleen moest redden met al die pijn. Waarom verandert een vriendin van onderwerp, als je dan een keer de moed hebt verzameld om het met heel wat minder heftige woorden, voorzichtig ter sprake probeert te brengen? Simpelweg omdat je het niet meer vol kunt houden dat mensen niet weten hoe je je voelt. Omdat je het haast niet meer kunt verbergen hoe alleen het maakt. Voor anderen lijk ik een prima sociaal leven te hebben, nu op een laag pitje, maar er lijkt op het eerste gezicht niks aan de hand.


Wat was er eerst, de kip of het ei? Vinden slachtoffers het inderdaad zo moeilijk omdat het ze teveel doet denken eraan? Ikzelf moet er nogal vaak aan denken ook wanneer ik er niet over praat. Wat ik het meest erge vind is dus inderdaad negeren. Of vinden slachtoffers het moeilijk dat mensen het niet trekken? Dit onderwerp. Dat doe je uiteraard ook wanneer je het negeert. Maar tegelijkertijd, sommige mensen kappen het ook af.


Wat ik eigenlijk wel heel ok vind: wanneer mensen er gewoon over doen. En er zijn er nu een paar. Ik denk dat dit bijdraagt aan minder schaamte omtrent dit onderwerp. Dit was nou eenmaal zo'n groot deel van mijn leven, dat het mij wel degelijk enorm gevormd heeft. En mij ook op dit moment nog steeds enorm hindert. De schijn ophouden heb ik al te lang gedaan.


En toch kan het, dat je heel vaak in die stilte gevangen blijft. Dat het moeilijk is om te zeggen hoe je je voelt, opgejaagd, schrikkerig, moe, vaak een gevoel van paniek alsof er een baksteen op je borstbeen ligt, de ene dag wat meer dan de andere flitsen die door je hoofd schieten, filmpjes, plaatjes. Vaak is het alsof je trilt vanbinnen. En alsof je wankel op een randje loopt, ergens heel hoog waar niemand je ziet. Een gevoel van ontreddering dat regelmatig door je lijf trekt als je zo bang bent dat alles onder je voeten wegvalt. Al die ballen die je al omhoog moet houden en dan dit alles er nog bij. En vooral: doodsbang dat dit nooit meer weggaat.


We moeten hier over praten. Mensen horen hier niet alleen mee te zijn.

Share
DM