Het leed dat kinderporno heet...(13) Z

Het leed dat kinderporno heet...(13)

Wanneer je getraumatiseerd bent en je krijgt kinderen, wat dan? Hoe zorg je ervoor dat je het trauma niet doorgeeft? Toen ik zwanger raakte besloten sommige mensen dat ze het recht hadden mij in mijn gezicht te zeggen dat ze medelijden met het kind hadden en of ik niet beter voor abortus kon kiezen. Ik was namelijk kort ervoor ingestort geweest, wat ik logisch vindt gezien ik destijds langzaam de gevolgen van mijn traumatische jeugd aan het onder ogen zien was, dus een kind krijgen was niet voor mij weggelegd.


Deze week kreeg ik een proefschirft onder ogen over de stigmatisering binnen de GGZ. Ik heb het gelezen en kon niet anders dan beamen dat de inhoud klopt. Ja, veel GGZ personeel behandelt de 'psychiatrisch patiënt' als iemand die minderwaardig is. Er zijn absoluut uitzonderingen, maar over het algemeen heerst er een soort tendens dat een psychiatrisch patiënt een soort van persoon is die wel eens hele rare dingen kan gaan doen. De 'verwarde man of vrouw', die tegenwoordig vaak in de media wordt genoemd, voldoet aan dat beeld.


Mensen die in de GGZ terecht komen, zijn in veel gevallen getraumatiseerd. Zo worden ze niet behandeld, want er wordt een diagnose vastgesteld. Is dit bijvoorbeeld een psychose, dan krijg je al snel het stempel: gestoord. Is dit in mijn geval depressie, ptss, of complexe ptss of wat andere zaken waar ik in mijn leven mee ben bestempeld, dan kan het zijn dat mensen je 'koekoek' vinden. Sterker nog, je gaat het zelf geloven. En omdat je je best minderwaardig voelt, en dat is een understatement, ga je er nog grapjes om maken ook. Dan is het niet zo pijnlijk.


Goed, terug naar het moederschap. Daarvan wist ik dat ik hoe dan ook deze rol zou kunnen vervullen. Het kwetste mij dus ook enorm toen mensen er enorm veel van vonden dat ik zwanger was. Want ja, psychiatrisch patiënt hè? Hoezo stigmatisering. Het sterkte mij in het 'de schouders eronder zetten' en 'ik zal ze eens laten zien waartoe ik in staat ben'. Dat ik een goede moeder zou zijn stond voor mij namelijk als een paal boven water. De hele zwangerschap, die behoorlijk zwaar was, werkte ik toe naar zoveel mogelijk stabiliteit. Het enige probleem was mijn bevalling, waar ik door de talloze misbruikervaringen enorm bang voor was en waar niemand naar luisterde. Ik schreef eerder over hoe vaak ik tegen dit probleem aan ben gelopen in de zorg en mijn eerste bevalling bevestigde wederom dat niemand toch luistert naar wat ik aangeef. Dus terwijl ik enorm maar dan ook echt enorm bang was en eigenlijk iemand nodig had die zei dat het goed kwam, is mijn eerste kindje is dus geboren na de zin: ,,Als je die baby er nu niet uitperst dan hebben we daar hulpmiddelen bij nodig en dat doet nog veel meer pijn!"


Ik ben geen moment bang geweest niet goed voor mijn kinderen te kunnen zorgen. De liefde die ik voor het kleine wezentje voelde is niet in woorden uit te drukken, nog steeds niet. Het heeft mij uiteindelijk mede geholpen om los te komen van de schuld, schaamte en zelfhaat. Naar mijn kinderen kijkend besef ik me dat zij deel van mij zijn. Ik heb ze gedragen, ze zijn gegroeid onder mijn hart. Hoe had dat gekund als ik in en in slecht was geweest? Had daar dan zoiets moois kunnen groeien? Onmogelijk. Ook op het gebied van voor mijzelf zorgen, heb ik door mijn kinderen veel geleerd. Wat hebben zij eraan als ik niet genoeg eet? Wat voor een voorbeeld ben ik dan? Wat zien zij als ik mezelf wegcijfer en waardeloos vind? Ik wil niet dat zij opgroeien met het voorbeeld dat hun moeder een hekel aan zichzelf had en dat het dus maar normaal is om dat te vinden.


Maar, en dat is belangrijk om bij stil te staan, ik heb een trauma. En dat moet nog steeds worden verwerkt. Dus aan mij de taak dit trauma niet door te geven.

Ik kan je vertellen: dat is moeilijk. Als je zelf al bent misbruikt op een leeftijd waarop je je eigen kinderen geen seconde alleen zou laten, dan doet dat pijn. Het moederschap is dus naast heel mooi, ook heel confronterend. Je ziet hoe onbezorgd je had moeten zijn. Je merkt dat je kind je blind vertrouwt en op je woord gelooft. Je ziet hoe het heeft kunnen gebeuren dat je je mond hield. Je ziet ook hoe vreselijk eenzaam je was toen je nog heel jong was. En als je kijkt naar je eigen kindje en je voorstelt dat die alleen zou zijn waarmee jij alleen was, dan breekt je hart. Als je kindje trots een zwemdiploma omhoog houdt, krijg je al staand in het zwembad even die stomp in je maag. Je was zelf ongeveer net zo oud toen jij met je diploma in de hand stond, alleen werd je al enkele jaren verkracht. Zo confronterend kan het moederschap zijn na zulke ervaringen.


Toen mijn kinderen jonger waren had ik erg veel moeite met bijvoorbeeld het uitzoeken van een kinderdagverblijf. Ik zag in iedere man een pedofiel en na een bezoek aan een potentieel kinderdagverblijf kon ik helemaal overstuur thuiskomen, waardoor ik toch ergens het besef had dat door de paniek en de angst mijn beeld misschien niet klopte. Dat waren de momenten waarop ik besefte dat ik ze niet in een gouden kooitje kon stoppen en dan stuurde ik mijn man erheen: ga jij maar kijken, misschien zie ik het ook allemaal niet goed. En dat hij me dan ter plekke opbelde: schat, ik weet echt niet wat er mis is hier. Ze zijn hartstikke aardig, ik dacht dat je me naar een strafkamp zou sturen..


Ik probeer er altijd bij stil te staan, bij de confronterende momenten. Het er maar even te laten zijn, om te beseffen dat ik het tij keer. Dat ik ervoor kan zorgen dat mijn kinderen hun stralende ogen blijven behouden. Het is een illusie dat ik ervoor kan zorgen dat mijn kinderen nooit pijn en ongeluk zullen ervaren. Ik kan alleen maar ze laten opgroeien tot sterke kinderen en ervoor zorgen dat ze ons zo vertrouwen, dat mocht er iets zijn, ze voelen en weten dat ze bij me terecht kunnen. We zijn ons meer dan ook bewust van het feit dat zelfvertrouwen zo belangrijk is en leren ze voor zichzelf op te komen.


En ja, bepaalde dingen besteed ik structureel uit aan hun vader. Bijvoorbeeld naar de tandarts of dokter gaan, of iets dergelijks. Ik ben me er wel degelijk van bewust dat ze de stress bij mij kunnen voelen in deze situaties en wil niet dat zij ook met dergelijke angsten opgroeien.


Aan de andere kant. Misschien, misschien denk ik juist nog wel bewuster na over hoe belangrijk het is om gelukkig groot te kunnen worden. Omdat ik zo goed weet hoe je je voelt als het misgaat, dat ik maar 1 doel voor ze heb: zolang ze zich maar nooit voelen zoals ik me voelde. Dat je huisdier doodgaat en je je kind kunt begeleiden met z'n verdriet. Dat het zo hard moet huilen, en je niet zegt: stil maar. Dat je alleen maar vasthoudt en laat huilen en denkt: gooi het eruit, niks geen stil maar. Van stil zijn ga je stuk. En dat je op dat moment beseft: dit is dus hoe de pijn van een kind er moet mogen zijn... En IK ben mij hier nu zo van bewust, dat ik dit NU kan veranderen.

Share
DM