Het leed dat kinderporno heet... (14)


Doodsangst. Het wordt vaak gebruikt in een uitdrukking als ‘Ik stond doodangst uit’, vaak om aan te geven dat iets heel eng of spannend was. Helaas zijn er ook genoeg mensen die doodsangst echt kennen. Ik ook. Het komt vaak terug en ik besef me nu pas dat ik dan de doodsangst van toen voel. Want zo lang voelde ik helemaal niets en leefde ik in mijn hoofd. En nu ik stukje bij beetje wel kan voelen en simpelweg niet uit zelfbescherming die niet meer nodig is overal doorheen dender, beneemt het me vaak de adem.


Gisteren hield het maar niet op. Ergens in de ochtend kwam het opzetten en zelfs wanneer ik weet en dat ook tegen mezelf zeg: dat het nu niet nodig is, dat het nu 2015 is en er niks aan de hand is. Zelfs wanneer ik besef dat ik iets voel wat ik ooit heb gevoeld, dan lukt het niet om het weg te krijgen. Eigenlijk moet ik zo’n dag alleen maar inademen en uitademen en blijven zeggen dat het nu ok is. Vermoeiend.


Doodsangst, is wanneer je weet: nu ga ik dood. Waar je hele wezen zich eigenlijk wil verzetten en beseft dat ontsnappen zinloos is. Als kind besef je dat niet zo, en toch weet je lijf het. Voor extreme pijn had ik geleerd te dissociëren, dus uit mijn lijf te vertrekken zodat ik niet meer voelde. Dat was ook nodig, omdat ik altijd zo werd gepijnigd als ik moest huilen. Maar dat wat er gebeurde, een kind moet eigenlijk wel huilen waneer ze het gevoel heeft uit elkaar te worden gereten. Dus door niet te voelen en te vertrekken uit mijn hoofd gebeurde dat niet en kon ik erger voorkomen. Best knap als je een jaar of 4/5 bent.


Het is anders wanneer hetgeen je wordt aangedaan op het punt staat te leiden tot je dood. Dat kon een soort van onbedoeld zijn, een volwassen man die met zijn zware lijf je kinderlijf plet waardoor je niet kunt ademen. Of iemand die bewust een kussen in je gezicht drukt, omdat ze het nou eenmaal leuk vinden. Maar ook ergere dingen, zoals ik eerder schreef bestaat er kinderporno in een categorie ‘niet voor te stellen’ , dit kunnen opspoorders van zulke beelden bevestigen. Het is moeilijk voor te stellen maar er zijn echt lui die kicken op het pijnigen van kinderen. Dus zo werd ik regelmatig bij m’n nek gepakt en werd mijn hoofd in een volle badkuip gedrukt. Het is gebeurd dat ik het bewustzijn verloor. Ook op andere momenten. Vlak voor dat moment van bewustzijnsverlies is de doodsangst erg groot.


Het zijn die gebeurtenissen waar de hulpverlening op afhaakt. Die ik, en ik schuw niet veel, hier ook niet noem. Ik snap wel dat het niet leuk is om te horen, maar voor mij betekenen deze trauma’s eenzaamheid. Die angst dat er wordt gezegd: dat kan niet, dat doen mensen niet. Ik dacht zo lang dat ik ziek in mijn hoofd moest zijn dat ik die dingen in mijn hoofd had, tot ik erachter kwam dat zulke beelden worden gevonden door mensen die kinderporno opsporen. Raar genoeg was dat ergens een opluchting, ‘er zijn dus mensen die dit weten’.


Soms komt er dat moment dat ik ineens weet waarom nou juist vandaag zo’n dag is, dat ik die doodsangst weer door mijn lijf voel trekken en niet meer weg lijkt te gaan. Dat ik me echt wanhopig voel. Mijn rug zoveel pijn doet dat het amper uit te houden is en ik wil vluchten van mezelf, maar dat kan niet. Dat ik ga rennen, hardloopschoenen aantrek en ga knallen. Dat ik me afvraag wat ik in vredesnaam nog doe hier op deze aarde en dat ik het niet meer zo uit kan houden. Thuis kom, mijn kindje nog wakker is, ik erbij ga liggen en overladen word met kusjes. Een handje op mijn wang. Liefde. En meteen antwoord heb op mijn vraag wat ik hier nog doe.


Ik ga douchen en plof neer. En ineens besef ik me weer waarom ik me vandaag zo voelde. Sinterklaas. Daar kan ik natuurlijk niet omheen als moeder. Ik maak dat met mijn kinderen zoveel mogelijk in het NU mee. Kijk naar hun plezier en vreugde en heb niet eens meer door wat het met mij doet. Hoe ik elk jaar, toen ik nog geloofde, bang was dat hij zo boos op me zou worden. Want ja, hij weet alles toch? Dan weet hij toch hoe slecht ik ben, hoe vies ik ben, en wat nou als hij het aan iedereen vertelt? Dan ging er een heel scenario door mijn hoofd wat er allemaal wel niet zou gebeuren als iedereen het zou weten, want daar werd ik keer op keer mee bang gemaakt. Ontdekking zou het einde betekenen, daarom ook die doodsangst. Want die kende ik al. Die opluchting wanneer je op school hoorde dat de boot weer weg was. Dat mijn grootste probleem voor die dag weer was niet verkracht te worden. Het moest niet nog complexer worden..