×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Het leed dat kinderporno heet...

Het leed dat kinderporno heet...


Kinderporno. We lezen er regelmatig over in de krant. Het blijft vooral bij het woord, artikelen gaan niet in op wat het inhoudt, wat het aanricht. Seks met kinderen, en dat opgenomen op video. Dat is de voorstelling en daar blijft het bij. We willen er liever niet aan denken, het past niet binnen ons perfecte plaatje van een veilige westerse samenleving.


Ondertussen is het een enorme miljardenindustrie. Want er zijn veel mensen die graag kijken naar filmpjes waarop kinderen worden verkracht en ‘beyond imagination’ worden onderworpen aan de meest vreselijke handelingen en zelfs martelingen. Ze betalen grof geld voor deze beelden. Vraag en aanbod, hoe gewelddadiger de beelden, des te meer geld tellen ze ervoor neer. Ze hebben ook hun eigen voorkeuren, jongetjes, meisjes, kinderen onderling, brute (groeps)verkrachtingen, kinderen en dieren. Je kunt het zo erg niet bedenken, er is een markt voor.


HP de Tijd liep in 2012 drie dagen mee met een kinderpornoteam van de Politie Twente. De rechercheurs die gevonden beelden bekijken komen in de reportage met de titel ‘Het geluid is het ergste’ aan het woord. Dat kinderporno vaak gepaard gaat met zwaar geweld en verder gaat dan betasten, blijkt uit het artikel: Miljoenen foto’s en filmpjes zijn er inmiddels voorbijgetrokken aan het in 1996 opgerichte kinderpornoteam van de regio Twente, IJsselland en Noordoost-Gelderland, dat is gehuisvest in het politiebureau van Hengelo. Kinderen die naakt poseren, kinderen die masturberen, die seks hebben met elkaar, met volwassenen, met dieren. Elke begrenzing van de bruutheid, elke limiet aan het voorstelbare lijkt zoek. Felix: “Bedenk iets, maak het tien keer erger, en wij hebben er dan ook nog beeld bij.”


Helden. Deze rechercheurs. Dat zijn de geluiden die ik hoorde toen dit artikel destijds werd gepubliceerd. Zij doen dat wat bijna niemand kan. Ze aanschouwen de beelden, de horror die deze kinderen wordt aangedaan. Waar verder niemand over spreekt. Want het moet heel wereldbeeldverstorend zijn. Niet willen weten dat deze dingen gebeuren is veiliger. Absoluut, wie dit ziet kan er best wel een nacht of langer wakker van liggen.


Uit het artikel: Wat meteen opvalt: het geluid. Het ijzingwekkende geluid van een huilend kind. Het gaat door merg en been. “Het geluid, dat is misschien wel het ergste,” zegt Felix, die zelf ook betrokken was bij het onderzoek naar Robert M.


De huilende en gillende slachtoffers. Oja, die zijn er ook nog. We hebben het regelmatig over de daders, over de mensen die de daders opsporen maar je zou bijna hen – van vlees en bloed, met gevoel, de kinderen zelf – vergeten. De kinderen die dit meemaken, wat zij precies meemaken blijft voor de massa onbekend. Wie het meemaken ook, het is namelijk een taboemaatschappij waarin we leven. Als je de statistieken moet geloven ken je er wel een paar. Bijna niemand die het van elkaar weet. Slachtoffers worden door hun daders al monddood gemaakt en de maatschappij zwijgt hen ook dood. Dat blijkt wel uit een lezerscolumn in Metro van afgelopen week, over het feit dat er niet wordt gesproken over seksueel geweld. Metro deed daar nog eens vrolijk aan mee door de column, ondanks dat hij de meeste stemmen had, niet uit te kiezen voor publicatie in de krant. Dat gebeurde een paar dagen later, toen ze er niet meer omheen konden, na wat protest op social media.


Ik zal eens een boekje open doen over de kinderen die dit meemaken. Ik was ook zo’n kind. Op m’n derde kreeg ik al eens te maken met een pedofiel, via een oom van me. Vanaf mijn vierde werd er kinderporno met me gemaakt. Dit nam extreme vormen aan, die waar Felix het over heeft, van het kinderpornoteam. Naast het extreme fysieke geweld werd ik mentaal gesloopt, gehersenspoeld tot ik zelf geloofde dat ik zo’n slecht kind was dat ik dit had verdiend. Pas toen ik afgelopen jaar besefte hoe dit is gebeurd en op welke manier ik ben gemanipuleerd met als doel hen te beschermen, zodat zij hun perverse lusten jarenlang konden botvieren op een onschuldig kind, voel ik me niet meer schuldig. Na zoveel lange jaren van schuld kan ik inzien dat het echt heel erg was wat ze met me deden, en dat ik hier al die tijd alleen mee ben geweest. Kijkend naar mijn eigen kinderen slaat die gedachte alleen al een gat in mijn hart.


De hulpverlening, daar kom je terecht na zo iets. Niet met het verhaal dat je kapot bent gemaakt, dat was immers je eigen schuld en daarom verdring je alles. Anders kun je niet meer functioneren. En je functioneert, je doet alles omdat je vermogens ontwikkelt om niets meer te voelen. Je overleeft. En alles wat er met je gebeurt in je hoofd om dit te overleven, is een logische reactie op de meest extreme gebeurtenissen. Als je op een middag wordt misbruikt door een paar sadistische pedofielen die je ook nog eens dwingen te lachen en het vastleggen op video, om het je terug te laten zien met de woorden ‘Niemand gelooft dat jij dit niet zelf wilt, kijk dan je lacht. Ze zullen je in de gevangenis zetten als iemand hier achter komt’, dan moet je wel een overlevingsstrategie in je hoofd ontwikkelen om nog naar huis te kunnen, naar school te kunnen, dingen doen die andere kinderen doen.


Alles wat je niet meer voelt sla je ergens op in je lijf. Het is er wel, je voelt het niet. Je ontwikkelt allemaal klachten. Depressie, angstklachten, eetstoornissen, het kan vanalles zijn. Maar als binnen de hulpverlening je verleden aan bod komt, blijft men erom heen draaien. Niemand durft het te benoemen, straks pleeg je zelfmoord en wordt de instelling aansprakelijk gesteld. We stoppen er nog maar wat medicijnen in.


Er moet een stoornis op je worden geplakt, voor de verzekeraar. Je wordt geanalyseerd. Geobserveerd. Je moet vragenlijsten invullen en aan de hand van een DSM-V wordt er een stoornis bij je vastgesteld die ze dan gaan behandelen. Niemand die zegt; wat is er met je gebeurd? En dan ga je dus symptomen bestrijden. Want wanneer je nog steeds de viesheid voelt van wat mensen met je uitspookten, je grootste geheim, maar je merkt dat het op een plek waar ze mensen helpen nog wordt doodgezwegen…. Zit er dan geen kern van waarheid in, dat het je eigen schuld was? En zo draai je jaren in cirkels. De Britse Eleanor Longdon hield eens een treffende Ted Talk over dit fenomeen in de psychiatrie.


Ik ben nu dertig en heb sinds kort pas kunnen afrekenen met die schuld en de daarbij horende schaamte. Niet dankzij de hulpverlening. Daar stopte ik grotendeels mee, na de zoveelste instelling waar ik werd behandeld als ‘psychiatrisch patiënt’ in plaats van een mens. Ook in de psychiatrie heb ik donkere dingen gezien en meegemaakt. Met als dieptepunt een verkrachting in de isoleercel, door een medewerker van een kind- en jeugdkliniek, waar ik als puber een tijdje zat. Ik ben geen patiënt, geen dossier, geen geval. Ik ben ook niet zielig. Ik heb een baan, een relatie, kinderen, prachtige kinderen. Maar ook een ontzettend groot gat in mijn hart. Want ondertussen heb ik een verleden wat niemand in mijn omgeving kan vermoeden. Waar ik dus nog steeds alleen mee ben. Waarvan ik regelmatig denk als ik tussen collega’s zit: jullie moesten eens weten.. En nu ik besef wat mij is aangedaan en niet meer mijn overlevingsmechanisme inschakel: ‘niet zeuren, eigen schuld, schouders eronder en doorzetten’, weet ik niet meer wat ik moet doen.


Want ik moet er iets mee. Ik wil dat iemand mijn verhaal hoort. Ik wil het delen. Ik wil het eruit. Het voelt als een vernietigende energie dat deze pijn in mijn lijf zit en ik dit met niemand kan delen. Dus ik ben weer op zoek gegaan naar hulp. Want ik weet precies wat ik wil, wat ik nodig heb, en die schuld en die schaamte hinderen mij niet meer. Ik kom voor mezelf op door heel zorgvuldig op zoek te gaan naar een vrijgevestigde therapeut, ver weg van instellingen die me schade hebben berokkend. Maar helaas. Therapeuten willen hun handen hier niet aan branden. Wanneer ik uitleg waar het om gaat, en de heftigheid van wat me is aangedaan duidelijk wil maken, omdat ik niet erover kan praten terwijl ik me zorgen maak of de ander het kan dragen, dan haken ze af. ‘Hou maar op, ik kan het niet meer aanhoren’, hoorde ik eens van een therapeut. Gisteren ben ik weer afgewezen, het verhaal is te erg. Ga maar naar een instelling, was het advies.


Te erg. Hoe kun je nou te erg zijn? Stel je voor, er wordt iemand aangereden en hij ligt zwaargewond op straat. Hoe zou men reageren als de ambulancemedewerkers zeggen: we doen niks, de verwondingen zijn te erg. Nee, sorry jongens, we proberen het niet. Het is te erg. We laten hem doodbloeden.


Dan is het land toch te klein?


Doodbloeden ja. Dat is hoe het voelt. Dat je al die jaren zoveel kracht uit jezelf hebt moeten halen om de wond bijeen te houden. Dat je feitelijk roept: help me dan, ik kan hier niet alleen mee blijven zitten, luister nou naar m’n verhaal.... Maar men kan als volwassene niet eens aanhoren wat ik als klein kind heb moeten doorstaan. Ik verstoor hun wereldbeeld. Weer trekken ze hun handen van me af. En daarmee laten ze me doodbloeden, maar dan worden zij in ieder geval niet aansprakelijk gesteld…



------------------


Over dit onderwerp schreef ik nog enkele blogs, die verder uitdiepen wat ik hier vertel.

Deel 2, schuld en schaamte

Deel 3, de wereld op z'n kop

Deel 4, over zelfmoord

Deel 5, waarom geen aangifte

Deel 6, over aanraking en nabijheid

Deel 7, wat het met een kind doet

Deel 8, over de hulpverlening

Deel 9, over schuld en schaamte (2)

Deel 10, over de zorg

Deel 11, waarom emdr niet lukt

Deel 12, waarom is het moeilijk om over seksueel misbruik te praten?

Deel 13, over kinderen krijgen

Deel 14, doodsangst

Deel 15, getriggerd

Deel 16, taboe

Deel 17, paniek

Deel 18, #laatzenietbarsten

Deel 19, geen hulp voor slachtoffers

Deel 20, huilen

Deel 21, pakjesavond

Een foto van trauma

Deel 22, boos

Deel 23, taboes doorbeken

Deel 24, wanneer je wordt geholpen

Deel 25, de pijn die loskomt

Deel 26, blijf ademen

Deel 27, besef

Deel 28, na 5 maanden traumabehandeling

Deel 29, hoe moet ik hiermee leven?

Deel 30, hoe ik al veranderde

Deel 31, nog meer besef

Deel 32, #ikkijknietweg

Deel 33, nog meer #ikkijknietweg

Deel 34, doodsstrijd

Deel 35, schreeuwen

Deel 36, over 2016

Deel 37, wat je als huisarts niet moet doen

Wat is traumaverwerking?

Deel 38, pijn van het verlies

1 jaar voorwaardelijk voor 1 van de ergste misdaden?

Deel 39, nog meer doodsstrijd

Masterclass traumaverwerking

Open brief aan de directie van Mediant

Nederland in top 3 wereldranglijst kinderporno

Deel 40, een fobie verslaan

Machteloze woede

Deel 41, pijn en doorklonken

Als je het iemand vertelt dan..





 




The Original Enrique
Waar (bepaalde) mensen toe in staat zijn... Huiveringwekkend!! Verder heb ik er geen woorden voor, die schieten altijd te kort hier. Maar ik ben wel een goede hulpverlener tegengekomen. Je mag me altijd een pb sturen. Sterkte! En bedankt dat je het met ons wilt delen! ❤️
06-07-2018 01:44
06-07-2018 01:44 • Reageer
Topper
Ik zocht hier op incest en kwam je artikel tegen. Vergeef me voor de vraag, maar waar waren je ouders toen het begon? Is een belangrijk gegeven. Verder complimenten dat je vreselijk verhaal hier vertelt. In mijn ogen is niemand te vertrouwen en mag een oom niet eens mijn kind naar huis brengen. Zo paranoide ben ik maar mijn kind is daardoor gelukkig nooit wat overkomen voor zover ik weet want ik praat hier met ze over. jij was piepjong toen het gebeurde wat afschuwelijk. Ik zal langzaamaan al je blogs lezen.
29-01-2018 18:21
29-01-2018 18:21 • Reageer
Schorelaar
Wat erg. Geen woorden voor. Uit welk vreselijk dal ben je gekomen
19-12-2017 08:06
19-12-2017 08:06 • Reageer
LivingThaGoodLife
geen woorden voor.. ga de rest later lezen .. wat vreselijk dat je dit mee hebt gemaakt !
26-11-2017 01:02
26-11-2017 01:02 • Reageer
Marion Wever
damn.. ik heb al van alles hier getypt ... en weer weg gehaald. Ik kan er de woorden niet voor vinden.. en ik denk dat dit is wat het is. Het is te afschuwelijk voor woorden wat jou en vele anderen door het hartelozen kwaad is aan gedaan. Het is zo ongelooflijk sterk van je dat je erover schrijft nu... Je bent een voorbeeld voor velen!!
03-04-2017 08:26
03-04-2017 08:26 • Reageer
BiancaBooks
stuur je blogs en brieven naar politici, kranten en rechtsinstanties.
24-02-2017 07:22
24-02-2017 07:22 • 2 reacties • Reageer
Ingrid Tips en meer
Inderdaad!
18-03-2017 11:02
18-03-2017 11:02 • Reageer
Topper
Vind ik ook! De barricade op. Dit gebeurt zooooveel kinderen nog dagelijks. Het lijkt me moeilijk om je anonimiteit te verliezen. Het moet wel anoniem kunnen. Dit is al een goed begin.
29-01-2018 18:22
29-01-2018 18:22 • Reageer
Daantje l
Ongelooflijk dat je Door de hulpverlening zo in de kou bent blijven staan..diep triest. Wat ontzettend moedig dat je je verhaal deelt!
23-02-2017 14:33
23-02-2017 14:33 • Reageer
GeGe
Heftig maar goed dat je erover schrijft het raakt mij persoonlijk enorm de tranen lopen over mijn wangen. Ik vind de straf voor deze zieke figuren veel te laag zij zitten hun straf uit maar de slachtoffers hebben levenslang .
23-02-2017 13:24
23-02-2017 13:24 • Reageer
Chuen
Wijs dat je op deze manier anderen zeker en vast helpen kunt!
13-02-2017 16:01
13-02-2017 16:01 • Reageer
moeze
jeetje heftig hoor...erg dapper van je dat je anderen hierover informeert . echt verschrikkelijk dat er mensen rondlopen die dit soort dingen doen en je zo kapot maken... echt geen woorden voor... hele dikke knuffel
01-02-2017 22:37
01-02-2017 22:37 • Reageer
Sofievdb
Wat een verhaal!! Ik ga je blog zeker volgen ook al ga ik er ontzettend door gepakt zijn en er waarschijnlijk niet van kunnen slapen zelfs. Pffff ik weet gewoon niet wat zeggen. Sorry daarvoor
01-02-2017 21:01
01-02-2017 21:01 • Reageer
Karin van der Straaten
Het wordt tijd dat er gepraat gaat worden en t schrijven is al een vorm daarvan. Wel raad ik je aan...doe je misschien al...t eerst met de pen te doen, dit werkt nl ook heel helend, mijn ervaring althans. Dacht ik als kind wat te hebben meegemaakt en zeg wel eens...pijn is pijn, maar kom daar nu helemaal op terug. Wat ik mee moest maken had ook nooit, maar dan ook echt nooit gemogen en ook die schuld en schaamte pf.te triest voor woorden. Daarna heb ik toen ik ouder was wel zulke gruweljaren mee gemaakt, toch is de kindertijd je opbouw en hier ben jij gruwelijk in geschaad. k Zou je willen koesteren en beschermen en weet ook hier onmachtig in te zijn. Dapper dat je voor jezelf en je medemens dit op gaat schrijven, als schreef..ik moet nog verder lezen... vermoedelijk zal jouw schrijven ook mij helpen verder te helen...t komt enorm hard binnen. je schrijft hier ook: je functioneert, je doet alles omdat je vermogens ontwikkelt om niets meer te voelen. Je overleeft. En alles wat er met je gebeurt in je hoofd om dit te overleven, is een logische reactie op de meest extreme gebeurtenissen. Pas dit jaar ...nu 63 jr. komen er emoties vrij en voor t eerst van mijn leven tranen zo nu en dan en zomaar voor t eerst boosheid.. pfff Ook ik heb alleen maar n randje van mijn verhaal verteld bij de rechercheurs van politie en die stonden te huilen als kinderen en ik begreep niet waardoor, wat ik zei stelde nog maar zo weinig voor. Wel zagen ook zij beelden en dat was voldoende. Dapper dat je deze weg nu kiest.. jij gaat wel degelijk jezelf helen.. uiteindelijk komt het goed en kun jij misschien nog wel intenser geluk ervaren dan menig ander....bedankt dat we jou mogen volgen en heel veel sterkte verder
23-01-2017 11:24
23-01-2017 11:24 • Reageer
Encaustichris
Ik word hier heel erg stil van. Net als Alexanderplatz schrijft: de partner van Robert M was onze collega. De ongelofelijke klootzak! We vonden hem allemaal vreemd, iedereen kreeg de kriebels van hem, maar niemand vermoedde iets. En dan is er mijn dierbare vriendin die ongeveer jouw verhaal vertelt, die al jaren en jaren worstelt, net als jij, en niet geholpen wordt. Ik zie haar strijd en wil zo graag kunnen helpen, maar ik ben geen professional. Ik kan alleen intens meeleven en er zijn, en dat voelt als niet genoeg. Ik vind je buitengewoon moedig dat je je verhaal durft te delen! Ik volg je vanaf nu, en wens je alles wat je nodig hebt om te herstellen!
31-12-2016 16:30
31-12-2016 16:30 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
Wat goed dat je er bent voor je vriendin. Dat is al heel veel. Maar er is hulp, er zijn ook hulpverleners die wel helpen. Als vriend kun je er zijn en dat betekent veel, maar voor echte hulp heb je professionals nodig. Dankjewel voor je woorden.
01-01-2017 11:15
01-01-2017 11:15 • 1 reactie • Reageer
Alexanderplatz
Ik was op zoek naar het begin, en heb het gevonden. Ik was er nooit mee bezig moet ik helaas erkennen. Tot een collega van mij werd opgepakt wegens pedofilie in de zaak Robert M Het is lastig om je er als buitenstaander een beeld bij te vormen... bestaat dit echt? En dan al met zulke kleine kinderen? Wat zal het met ze doen, en met die ouders... Het laat mij niet los. Ik voel mij dan een blinde dwaas. Wat knap dat je dit onder woorden kunt en wilt brengen. Het is een les voor ons allen, op welke manier we hier ook in staan, om de juiste weg te kunnen vinden om hier mee om te gaan. Het is voor ons dan misschien onvoorstelbaar. We mogen er onze hoofden niet voor afwenden. Voor slachtoffers, daders en hulpverleners moet er een weg gevonden worden... Ook al komt er steeds meer aan het licht, en groeit de berg van afschuw.... We zullen er overheen moeten, en lering trekken...
29-12-2016 16:26
29-12-2016 16:26 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
Dankje. Ja, alleen als we niet wegkijken en dit erkennen dan kunnen we iets veranderen.
01-01-2017 11:13
01-01-2017 11:13 • Reageer
LevensFoto
vreselijk dat je je zo volet en zo afgewezen wordt. Maar ook vreselijk goed dat je het zo verwoord. het opent ogen denk ik op deze manier. Misschien is het iets dat je zelf moet oppakken dat je kan vertellen aan therapeuten wat er nodig is om jou en anderen te kunnen helpen?
16-11-2016 08:52
16-11-2016 08:52 • Reageer
Mitja JM
Dankje wel, jij schrijft wat mij nog niet goed lukt!! Wat ben ik blij jou verhaal te lezen voel me even minder alleen.
07-06-2016 09:07
07-06-2016 09:07 • 1 reactie • Reageer
Ingrid Tips en meer
Ook voor jou veel sterkte.
02-11-2016 11:25
02-11-2016 11:25 • Reageer
Petrage
Verschrikkelijk wat je hebt moeten doorstaan. Verschrikkelijk dat er dan gezegd word jouw verhaal is te erg, waar moet je er dan mee heen. Respect dat je toch nog een ander wil helpen door je verhaal te doen. Ik wens je veel sterkte en kracht.
24-01-2016 17:28
24-01-2016 17:28 • Reageer
Out of the Coma
http://www.projectspeaknow.nl/
04-01-2016 11:51
04-01-2016 11:51 • Reageer
Out of the Coma
Dit is zo een steengoed blog. Haal er veel steun en herkenning uit. Hou vol!
03-01-2016 11:53
03-01-2016 11:53 • Reageer
Hans J.C. Bakker
Voordat je teveel leest: Bij mijn vorige wat langere commentaar in iemands blog werd mijn tekst 2 keer geplaatst. En je kunt het niet meer veranderen zodra je de 'reageer' knop aanklikt. Hoi ik heb hier https://yoo.rs/etrue.disclosure/blog/de-heilige-geest-oorlog-de-laatste-barrire-1451727045.html een blog geschreven waarin ik een zinnetje van jou citeer. Ik wilde iets over mijn misbruik dat wellicht buiten jouw voorstellingsvermogen gaat schrijven naar aanleiding van het lezen van deze en nog een latere blog denk ik. Maar de situatie waarin ik zit is niet te vergelijken met de jouwe en de oorzaken en gevolgen zijn ook anders dus werd het dit blog van de link. Ik ben lichamelijk nagenoeg niet met echt vleselijk lichamelijk contact misbruikt op o.a. een verplichte tongzoen na die ik kreeg van een man, zelf ook man, maar hetero zijnde. Ik wordt wel al 10 of meer jaar tot nu aan toe dagelijks gemolesteerd, verkracht en anders misbruikt in en met mijn eigen lichaam, dus mijn advies komt uit een hele andere hoek, maar die is: -Het is voorbij, je leeft nog en moet alleen in het nu leven; -Als je al niet teveel lichamelijk letsel had, probeer dat dan nog zo goed mogelijk te laten herstellen; -Geestelijk leed doe je alleen jezelf aan; door alles te blijven herleven verkracht/ misbruikt de dader je keer op keer weer EN nu jij jezelf ook daarbij; En door het te blijven herleven gaat hij/ zij zich niet schuldiger voelen, zich aangeven of iets anders doen waardoor jou zinloze wraakgevoelens bevredigd kunnen worden; wraak (willen) nemen doe je het beste door er nooit meer mee bezig te zijn blijkt uit dit advies hopelijk; -Geestelijk leed kun je zelf zo de overhand laten nemen dat je er weer fysieke klachten van krijgt zoals badend in zweet wakker liggen; slapend - net als wakker (als je dat heel eerlijk jezelf vraagt en beantwoordt) - weet je geest al dat het verwerkt is en blijft het niet door malen; waarschijnlijk doe jij dat tussen de slaapperiodes in, maar daar kun je mee leren stoppen; -Jij bent namelijk de baas over je geest in wakkere en in slaap toestand; En wakker liggen voor wat er in je slaap kan gebeuren is als bij je graf gaan zitten omdat je in het echte leven in het nu misschien dood kan gaan; -denken is goed als er concrete plannen en acties uit komen om in je behoefte aan eten en (misschien) voortplanting te voorzien; al het andere is of piekeren/ malen over iets wat buiten het plannen en uitvoeren van die 2 behoefte bevredigen ligt of het is die fijne dingen doen met vrienden, partner, kinderen, huisdieren et cetera waar iedereen - dus ook die misbruikers – van genieten; door dat niet ook te doen misbruiken zij jou nog een keer; -met een kennis die heel veel nadenkt tot hij er geestelijk ziek van wordt zijn we samen op het woord 'ontdenken' gekomen om als tegeltjeswijsheid op de muur te hangen om hem proberen te helpen minder over onbelangrijke dingen na te denken; kort samengevat: als je blijft eten en drinken – en zoals mijn vader mij eens zei: als je blijft ademen – blijf je gewoon leven. Als ik zeg sterkte vertrouw ik mijn eigen advies niet; Ontdenken & leven?: Doen! En neem afstand van de illusie (te denken) het van je af te kunnen bloggen of daarmee andere personen het leed te kunnen besparen. Dat doe je niet met woorden, maar alleen door het fysiek onmogelijk te maken voor de dan nog potentiële dader.
02-01-2016 11:33
02-01-2016 11:33 • Reageer
Out of the Coma
Respect!
29-12-2015 19:45
29-12-2015 19:45 • Reageer
JV
De daders worden zelden of Veel te kort veroordeeld. Maar slachtoffers hebben levenslang. Kunnen nooit meer een normaal leven lijden omdat ze zo beschadigd zijn. Daarom maak ik voor jou bij deze een diepe buiging je bent moeder en hebt een baan. Respect. En heel knap hoe je dit opschrijft. Wees maar heel trots op jezelf!
05-12-2015 23:46
05-12-2015 23:46 • Reageer
Sofia
Hoi, Ik zocht een mogelijkheid om een prive berichtje te sturen maar dat kan helaas niet. Ik heb je blogs gelezen, allemaal. Een hoop herken ik, helaas. Ik vind het super moeilijk om dit onderwerp bespreekbaar te maken, dat vond ik met overige andere ervaringen (seksueel misbruik thuis, mishandeling, verwaarlozing) ook, maar dat is mij wel gelukt. Ik ben zelfs in de media gekomen, gesproken etc. Maar dit? De schaamte is groot, maar naast dat voelt het zo ingewikkeld om over te praten. Door hoe erg het was, dat zelf te moeten erkennen dan. Door de verboden op het praten. Door de maatschappij. "Jou verhaal is zo erg" Dat ken ik. Ik vind dat heel ingewikkeld. En het speelt nog steeds. Bedankt voor het delen, jammer dat ik niet in contact kan komen met je. Lieve groet, Sofia.
30-11-2015 08:11
30-11-2015 08:11 • 1 reactie • Reageer
Henkjan de Krijger
Je kunt hier rechtsboven : https://yoo.rs/aswespeak/#main op een klein envelopje klikken is prive bericht.
03-12-2015 10:28
03-12-2015 10:28 • Reageer
Grace&
Wat goed dat je op zoek gaat naar een vrijgevestigde therapeut! Jammer dat het je op dit moment nog niet de persoon heeft gebracht die bij je past. Maar ze zijn er zeker wel hoor!! Ik weet niet waar je woont in NL maar ik kan je een paar mensen aanbevelen of wellicht kunnen zij je doorverwijzen. Als je interesse hebt PM me! Mij heeft het gered. En ik ben nog regelmatig blij dat ik op mijn 19e een particuliere psychoterpeut vond die me hielp aan de weg terug. Of eigenlijk de weg vooruit ;) Je verhaal is erg schrijnend. Maar je bent niet alleen. En je bent een taaie, dus hou vol, je zult zien dat het de moeite waard is want jij bent de moeite waard. liefs!
23-11-2015 00:08
23-11-2015 00:08 • Reageer
Meike
Respect dat je er zo open over schrijft.. Echt, als je nu voor me stond begon ik spontaan in m'n handen te klappen ! En hard ook ! Ik vind kinderporno en alle aanverwante zaken ook erg moeilijk maar ook erg nodig om over te praten. Het begon met een dag in het VU ziekenhuis in amsterdam. Ik zat daar te wachten in een wachtkamer, voor het Genderteam. Schuin tegenover zat er een jongen te kniezen en enorm zenuwachtig.. Ik sprak hem aan. Wat bleek, hij was pedofiel.. Nee, niet iemand die in de fout was gegaan, maar iemand die enorm met zichzelf in de knoop zat, hij walgde van zichzelf dat hij een aantrekkingskracht had naar kinderen toe. Hij was zelf om hulp aan het zoeken, te bang en te onzeker over zichzelf wat of wie hij in de toekomst zou worden. Ik liep geschrokken weg toen mijn naam werd genoemd.. Ik heb hem nooit meer gezien, maar het onderwerp en mijn mening erover heeft mij voorgoed veranderd.. En ik heb er ook wel eens met eens iemand over gehad, hoe pijnlijk en moeilijk het voor de kinderen is (geweest) die misbruikt werden in een kinderporno film. Te bizar en te pijnlijk om het er echt gedetaillerd over te hebben, maar dat is precies ook zoals jij het beschrijft.. Ook te erg om te behandelen ? Wat ik zelf ook een erg leerzame documentaire vond, was die van KRO Reporter ( http://www.npo.nl/brandpunt-reporter/31-01-2013/KRO_1590065 ) Sterkte en nogmaals hulde dat je dit hebt gedeeld, ik kan me goed voorstellen dat je bij het opstellen van deze openhartige blog het niet droog hebt kunnen houden. Ik zou zeggen, proost, je hebt het verdiend ;-)
22-11-2015 22:02
22-11-2015 22:02 • Reageer
Joni-Dorian
Blijft dapper dat je erover schrijft
22-11-2015 20:16
22-11-2015 20:16 • Reageer
Wil604
Het blijft verwerpelijk ,goed geschreven blog weer .
13-11-2015 22:47
13-11-2015 22:47 • Reageer
Thalmaray
Het is één van de meest verwerpelijke sociologische uitspattingen. De trauma's zijn onnoemelijk.
12-11-2015 18:34
12-11-2015 18:34 • 1 reactie • Reageer
Henkjan de Krijger
Uitspatting? Misdaad bedoel je.
22-11-2015 18:13
22-11-2015 18:13 • Reageer
Petra Bakker
Blijft een bizar onderwerp, maar zo belangrijk om er over te praten
12-11-2015 15:28
12-11-2015 15:28 • Reageer
Tom Goemaere
ontzettend respect dat je een dergelijk verhaal wil blijven delen!!!!
12-11-2015 10:53
12-11-2015 10:53 • Reageer
Annick Raes
Woorden schieten hier steeds tekort, respect voor het delen van de verhalen, heel moedig van je.
12-11-2015 05:54
12-11-2015 05:54 • Reageer
Arno van den Kieboom
Ik heb ontzettend veel respect voor jou
11-11-2015 23:16
11-11-2015 23:16 • Reageer
amazone
Als je wil praten, wil ik luisteren. Ik heb zelf ook erge dingen meegemaakt; Ik weet hoe het is om nergens terecht te kunnen, om te horen te krijgen: 'jouw geval is te zwaar voor ons', om je zorgen te maken of de ander het wel aankan.. Laat maar iets weten xx
10-11-2015 08:39
10-11-2015 08:39 • Reageer
Amberrr
Respect dat je dit verteld! Ik ga de andere delen zeker lezen. Heel veel sterkte en succes!
05-11-2015 20:34
05-11-2015 20:34 • Reageer
Diana-01
Heel erg dat dat soort dingen gebeuren
31-10-2015 23:58
31-10-2015 23:58 • Reageer
liekje
Wat een heftig verhaal. Ik ken ook iemand die het heeft meegemaakt en hij heeft er nu nog last van. Echt vreselijk dat er zulke mensen bestaan.
29-10-2015 07:50
29-10-2015 07:50 • Reageer
NatureRunsWild
Heftig verhaal hoor! Onvoorstelbaar dat dit gewoon voorkomt, zelfs in Nederland. Hopelijk vind je snel een therapeut die het wel aan kan, daar zijn ze toch ook voor lijkt me. Sterkte met de verdere verwerking.
23-10-2015 21:42
23-10-2015 21:42 • Reageer
Nyquole
Kippenvel tijdens het lezen, geen worden voor.
23-10-2015 15:55
23-10-2015 15:55 • Reageer
Jonii
Wow.....wat heftig..ik ben er stil van.. Verschrikkelijk zeg..wat wens ik je veel sterkte! En succes om hier hulp in te vinden! Wat heftig dat dat zo moeilijk te vinden is.. Ik zal voor je bidden (ik weet niet of je gelooft, maar ik hoop dat je het fijn vind)
22-10-2015 04:17
22-10-2015 04:17 • Reageer
voedingscoachjenny
Jeetje zeg als je op je 3 de levensjaar hier al mee te maken krijgt en daarna gehersenspoeld dan lopen de rillingen over mijn rug. Meisje meisje wat ze jou aangedaan hebben zou niet mogen kunnen in deze tijd, maar ze zijn er en het resultaat staat hierboven geschreven.
Ik vind het zó knap van je dat je dit met iedereen wilt en kan delen en ik wens je heel veel kracht toe om alles te verwerken.
20-10-2015 19:18
20-10-2015 19:18 • Reageer
Sonja Mekes
Sorrie,ik heb hier veen woorden voor,ik begrijp zelf niet eens dat er zulke mensen bestaan,maar wel knap van je dat je t durft te vertellen.
20-10-2015 13:14
20-10-2015 13:14 • Reageer
Tom Goemaere
Heel sterk van je dat om je eigen zwaar verhaal wil delen met ons! petje af! Dit thema kan niet genoeg onder de aandacht gebracht worden!
20-10-2015 11:52
20-10-2015 11:52 • Reageer
ka4fr
Ik ben hier helemaal stil van. Ik vind het ontzettend dapper en knap dat je dit zo helder onder woorden weet te brengen. Je verhaal raakt me diep. En ondanks dat je zelf zegt dat je wel moest overleven, vind ik het heel knap dat je dat hebt gedaan. Je bent echt super sterk!!
19-10-2015 11:07
19-10-2015 11:07 • Reageer
Rassi Health&Beauty
Wat ontzettend dapper dat je dit deelt. Ik kan me geen voorstelling maken wat je allemaal is aangedaan en ik krijg het er nu al benauwd van.
19-10-2015 01:26
19-10-2015 01:26 • Reageer
Wendy
Hier krijg ik tranen van in mijn ogen. Goed dat je dit deelt
18-10-2015 23:36
18-10-2015 23:36 • Reageer
bamboehart
vreselijk ik word helemaal verdrietig bij het lezen van dit stuk
veel sterkte
18-10-2015 12:56
18-10-2015 12:56 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Wat ontzettend openhartig van je. Vreselijk dat ook jij dit hebt moeten doorstaan. Gelukkig kan ik daar niet over meepraten. Ik kan me ook ABSOLUUT niet voorstellen dat ook maar IEMAND hier graag naar kijkt, überhaupt. De mensen die dit uitvoeren, ook die wat het opnemen, zijn geen mensen, maar BEESTEN!
18-10-2015 12:24
18-10-2015 12:24 • Reageer
Yoors Trivia
Wat een verschrikkelijke ervaringen en wat enorm sterk dat je dit kunt delen. Jouw verhaal draagt hopelijk bij aan de bewustwording van dit probleem en daarmee aan de oplossing.
18-10-2015 10:43
18-10-2015 10:43 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
Dank. Inderdaad, bewustwording is de eerste stap. Pas dan kunnen we iets veranderen.
18-10-2015 11:08
18-10-2015 11:08 • Reageer
Henkjan de Krijger
Ga je ook nog een keer schrijven Hoe je hebt kunnen afrekenen? Ik denk dat je met dat verhaal heel veel mensen kunt helpen.
18-10-2015 10:40
18-10-2015 10:40 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
Dankje. Ja ik zal meer schrijven en hoop dat ik hier meer mensen mee kan helpen. Bespreekbaar maken is een eerste stap. Ik heb al een idee voor een vervolg hierop.
18-10-2015 11:10
18-10-2015 11:10 • Reageer
Henkjan de Krijger
Erg heftig en erg goed dat je dit deelt. Ik hoop dat Yoors een beetje kan bijdragen het gat te vullen doordat jij kunt delen. Ik verstoor hun wereldbeeld.
18-10-2015 10:30
18-10-2015 10:30 • 1 reactie • Reageer
Henkjan de Krijger
Laten we dat wereldbeeld realistisch maken.
18-10-2015 10:31
18-10-2015 10:31 • Reageer
valisha
Wat knap dat jij dit met ons wilt delen! Ik hoop dat je de hulp die je nodig en wilt hebben zult krijgen/vinden! Ik vind het heel sterk van je dat je je verhaal hier hebt geschreven!
17-10-2015 23:49
17-10-2015 23:49 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
dank
18-10-2015 11:43
18-10-2015 11:43 • Reageer
Sherry
Ik vind het erg verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt. Ik weet niet hoe ik dit kan uitdrukken in woorden. Heel goed dat je ons je verhaal verteld. Instanties zijn helaas niet altijd de beste oplossingen( daar zitten vreemde mensen). Je bent nooit een patiënt. Dat klopt ook. Ze hebben mensen al gelabeld.
Ik volg je nu
17-10-2015 23:48
17-10-2015 23:48 • 1 reactie • Reageer
AsWeSpeak
dank
18-10-2015 11:43
18-10-2015 11:43 • Reageer