×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(15)

Het leed dat kinderporno heet...(15)


Watten in mijn hoofd. Pijn in mijn rug, zo rechts langs mijn ruggengraat, daar zet het zich altijd vast. Hoofdpijn, bonzende hoofdpijn. Mijn schouders blijven maar opgetrokken, ik krijg ze niet meer omlaag, niet ontspannen. Zulke momenten heb ik vaker op een dag. Als ik geluk heb maar enkele keren en dan duurt het kort. Vandaag trekt het niet makkelijk weg. Dit is wat traumatisering doet. Ergens vandaag ben ik getriggerd. Een trigger, wat een rotwoord vind ik dat.


Het is iets, een ding, een geur, een kleur, een liedje, een geluid.. whatever: het kan vanalles zijn. En dat legt dan een link met een gebeurtenis van toen, mijn lijf pikt het automatisch op en hup: ik krijg daar last van. De ene keer heb ik het meteen door, een andere keer niet. Dan voel ik me alleen maar meer opgejaagd en opgejaagd. En snap ik niet waarom. Een andere keer merk ik wel dat ik in de angst schiet. Zet ik bewust mijn gevoel uit en verstand op nul. In de metro bijvoorbeeld, wanneer deze onder de grond tussen twee stations ineens stil staat. Wat op zich heel vaak gebeurt. Dan komt altijd een gevoel van paniek, omdat het gevoel niet meer weg te kunnen en in de val te zitten zich meteen meester van me maakt. Ik pik dit tegenwoordig meteen op en er trekt zich een pantser op zodat ik niet meer voel, mijn hoofd gaat even op stil. Als hij weer gaat rijden adem ik uit. Dit doe ik ook als het heel druk is ergens, in het ov, of op andere drukke plekken. Waar mensen die ik niet ken te dichtbij me staan. Als het er teveel zijn. De ene dag kan ik er beter tegen dan andere keren. Vermoeiend he? Vind ik ook. En ik slaap dan ook nog eens niet zoveel. Want, zoals ik al eens eerder schreef, ik droom er iedere nacht over. En dat meerdere keren.


Nu ik dichterbij opties kom die me verder helpen, neemt ook de angst ergens toe. Om het aan te gaan, hoe graag ik het ook wil aangaan. Want ik wil hiervan af. Echter, hoe dichterbij ik kom bij het aangaan van wat me is aangedaan, het voelt overweldigend. De gevoelens die ik erbij heb zijn namelijk compleet uitgeschakeld. Ik kan erover schrijven, ik kan feitelijk bekijken, tot in de details, van wat ze met me hebben gedaan. Hoe gruwelijk. En dan niet eens alleen de feitelijke gebeurtenissen, ook het feit dat dit zeer schadelijk is voor een kind. Het kan niet anders dan dat zulke gebeurtenissen een kind compleet breken. Afbreken. Kapotmaken. Maar ik ben er nog. En ik kan dat allemaal zien, ik kan dus niet anders dan snappen dat ik functioneren nu zo moeilijk vind. Ik kan ook zien hoe bijna alle hulpverleners die in mijn leven zijn geweest om dit trauma zijn heengedraaid. Hoe erg dat eigenlijk is. Maar, het echt gevoelsmatig bevatten. Ik kan het gewoon niet bevatten. Ik kan onmogelijk deze feiten aan mijn gevoel hierover, wat ik wel degelijk heb maar toch nog ergens opgesloten zit uit zelfbescherming, koppelen. Alsof daar zo'n groot gat tussen is gehakt dat ervoor heeft gezorgd dat ik dit kon overleven.


En leven met zo'n gat is uiteindelijk onmogelijk. Dat merk ik elke dag weer. Er zijn allemaal bruggetjes over dat gat gelegd. Maar steeds als ik er een stuk overheen kom, dan komt het niet te bevatten grootse gevoel en kan ik niet anders dan terugrennen. Omdat ik het gevoel heb dat het te overweldigend is en het me zal breken. Ik zou de hele dag en alle dagen erna moeten huilen en niet meer kunnen stoppen. En het gevoel hebben dat het ook nooit meer zou stoppen. Omdat het echt zo erg is. Ik heb er haast geen woorden voor. Niet te bevatten gewoon. Als dit over mijn kind zou gaan, dan zou ik sterven, mijn hart zou in duizend stukjes breken als iemand mijn kind dit aan zou hebben gedaan. En ik ben het gewoon. Het gaat over mij. En kan het ergens gewoon niet volledig laten doordringen, hoe raar dat misschien ook klinkt. Tegelijkertijd ben ik doodsbang dat het nooit meer weggaat.