Het leed dat kinderporno heet... (16) Z

Het leed dat kinderporno heet... (16)

Seksueel misbruik is een taboe. Kinderporno helemaal. Ik heb er blogs over geschreven, maar moet nog even wat kwijt over dat taboe. En wat het aanricht.


Ik probeer dat taboe steeds kleiner te maken. Dat enkele mensen het weten en gewoon nog normaal tegen me doen, en dat ervaren, dat doet goed. Wordt moeilijker als je echt bijna niet functioneert. Ik kom namelijk over als iemand die het prima redt. Meestal. Ja, meestal kom ik zo over en meestal red ik het. Niet prima, maar ik red het.

Niemand die ik ken, bijna niemand, zou zich kunnen indenken wat een dubbelleven dit met zich meebrengt. Dat je nog beter een gebroken been kunt hebben, hoe cliche, is echt waar. Daar kan men wat mee. Als je dan iets niet kunt, dan vraag je een vriend of die je even ergens naartoe kan brengen of een boodschap kan doen. Logisch: je been is stuk.


Mijn hart is stuk. En ik ken iemand die niets van me wil horen omdat ze het niet goed voor haar gezondheid vindt. Ik ken ook een paar mensen die negeerden toen ik het probeerde te zeggen. Omdat ze een rol spelen in mijn leven en ik niet meer zo goed een dubbelleven kan leven en doen alsof alles perfect gaat. Omdat ik een beetje ontzien moet worden, eigenlijk. Ik vind dat ik alles moet kunnen hoor, en m'n schouders eronder moet zetten, net zoals ik zo onwijs lang van mezelf heb verwacht en ook heb gedaan. Maar als ik heel eerlijk moet zijn, heb ik eigenlijk door dat enorme trauma wat beperkingen. Zo kan ik niet omgaan met stress. Dan verkramp ik vanbinnen. Merkt bijna niemand, maar eigenlijk zou ik zo stressloos mogelijk moeten kunnen leven. Omdat dat eigenlijk al stress genoeg is, met steeds terugkerend trauma in mijn hoofd. Ik kan ook niet tegen 'moeten', en daarom kom ik bij geen enkele werkgever goed uit de verf. Want moeten maakt al dat ik blokkeer. En door heel veel doorzettingsvermogen, lukt er dan toch iets. Maar wel met stress en verlies van talent. Dat zorgt dan dat ik me weer heel waardeloos voel, en de cirkel is rond.


Wanneer stress toeneemt kan er paniek toeslaan. Dat leef ik allemaal onzichtbaar. Dat ik thuiskom, alleen, en de muren ineens zo op me afkomen, zoals vanmiddag, dat het voelt of mijn keel wordt dichtgeknepen. Ik was er zo klaar mee, ik dacht: kom maar op met die pijn. Kom maar op met alles wat ik voel. Al ga ik er dood van, ik kan het aan. Ik dacht dat ik zou breken, schreef ik in mijn vorige blog, maar dat kon niet. Eigenlijk voelde ik mijn benen onder me wegklappen en lag ik, voor mijn gevoel eindeloos, op de vloer van mijn woonkamer te hopen dat het plafond op mij zou vallen zodat ik dit nooit maar dan ook nooit meer zou voelen. Ik wilde schreeuwen, maar er was geen geluid. Hoe moet je mensen zoiets uitleggen?


Het duizelde me. Wat ik allemaal nog had moeten en willen doen vanmiddag. En dus nog ergens vannacht, wanneer ik toch niet kan slapen door de terroriserende beelden die door mijn hoofd trekken, moet afmaken. Over dubbelleven gesproken.


Het gewone leven gaat door.

Share
DM