Het leed dat kinderporno heet...(17) Z

Het leed dat kinderporno heet...(17)

Vaak voel ik paniek in mijn lijf. Wat niemand van buiten ziet. Al mijn spieren spannen aan. Het komt bijvoorbeeld als iemand naast me zit in de metro en ik kan het op dat moment eigenlijk niet hebben. Soms is dat zo.


Ik ben dermate onveilig geweest als (klein) kind, dat mijn hele lijf van slag raakt in bepaalde situaties. En omdat ik zo veelvuldig ben gepijnigd, niet alleen mijn lijf, maar in feite mijn hele wezen, gebeurt er vanalles automatisch als ik me op een of andere manier bedreigd voel. Of onder stress sta. Want als je als kind wordt verkracht en erna wordt er bijvoorbeeld stroom op je gezet om je stil te houden, met een hoop bedreigingen, dan sta je onder stress.


Maximaal.

Meer dan maximaal.


Wanneer mijn lijf dus ergens stress signaleert in mijn dagelijks leven nu, dan reageert het daar in meer of mindere mate op. Soms kan ik dat handelen, maar de volle metro blijf ik moeilijk vinden. Het is zo vervelend (understatement) want ik kan niet uitstappen. In een bankje op een perron in de kou, is ook geen oplossing. Ik wil naar huis. Bovendien, de volgende metro zal weer vol zitten.


Ik moet naar huis.


Ik blijf zitten waar ik zit. Ik vertrek uit mijn hoofd. Mijn lijf spant zich volledig aan. Ik wil het wel loslaten, maar dat kan niet. Anders ga ik volledig in de stress. Ik ga uiteindelijk in mijn hoofd zitten, dat gebeurt vanzelf. Het is ook altijd zo dat diegene naast mij toevallig ook zo ver moet. Dus met ingehouden adem zit ik zo'n twintig minuten uit. Het is ondraaglijk, wat ik in mijn lijf voel, dus ik moet in dat hoofd blijven. Mijn schouders trek ik op, mijn blik is op oneindig, ondertussen toch nog ergens de omgeving scannend. Want alles is mega alert, en toch zit ik in mijn hoofd. Alles schrap gezet. Ik moet iets vinden om daar te blijven.


Muziek.


Gelukkig heb ik mijn oortjes bij de hand. Ze moeten zoeken was te gecompliceerd geweest.


Spotify.


Ik kom op een nummer dat ik niet ken. Toen ik een ander nummer zocht en een foute zoekopdracht invoerde. Ik klik op repeat. De focus op de tonen maken dat ik het red.


Stel je voor. Je zit in een metro en je lijf heeft zich compleet schrap gezet, en om je niet volledig te verliezen in angst heb je iets gevonden waarmee je het uit kunt houden. En keer op keer luister je naar de tonen van dit nummer. https://www.youtube.com/watch?v=dsPFk9J5N54

(Maar dan de niet live versie, die ik op Youtube niet vinden kan). En opnieuw. En opnieuw. Eindeloos lijkt het te duren. Je blijft focus houden op niets anders dan het het geluid van de piano.


Degene naast mij staat op.

Ik adem uit en voel opluchting. Daaronder een emotie. Verdriet. Om de angst die onderdrukt moest worden. Het uit moeten houden. De hele weg naar huis lopend, blijf ik luisteren. Repeat. Ik adem steeds verder uit. Mijn armen en benen trillen van de aanspanning, die langzaam iets loslaat.


Mijn rug doet pijn van de spanning.

Ik ben echt zo moe.



Share
DM