×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet... (18)

Het leed dat kinderporno heet... (18)


Het was vorige week de Week tegen Kindermishandeling en ik zag op Twitter allemaal profielfoto's voorbij komen van mensen met een grote kauwgomballon. Roze. Met de hashtag #laatzenietbarsten. Belangrijk, we mogen mishandelde kinderen inderdaad niet laten barsten. En het lijkt me dus een uitgelezen kans om hulpverleners te wijzen, waar zij mee te maken kunnen krijgen als een kind dat we niet lieten barsten bij hen terecht komt.


Heel veel kinderen en ook later volwassenen, worden namelijk nogal beschadigd in hun leven. En veel hulpverleners schrikt het af als kinderen heel erg getraumatiseed zijn. Waardoor ze niet geholpen worden om deze trauma's aan te pakken. Met alle gevolgen van dien.,


Ik schreef in mijn allereerste blog over het feit dat geen enkele hulpverlener die niet verbonden is aan een grote instelling, zijn of haar handen wilde branden aan mijn verleden. Ik vond het vreselijk dat ik als 'te erg' werd bestempeld om te worden geholpen. Het ging vooral om het feit dat ik zo langdurig en heftig getraumatiseerd ben en vanwege het feit dat er kinderporno van me werd gemaakt, waarbij ze me ook hebben onderworpen aan martelingen. Zodra dat duidelijk werd, was het: ga maar naar een instelling. En daar had ik nou net niet zulke goede ervaringen mee, ik had ook net besloten me nooit meer zo te laten behandelen. Maar, wat lieten ze me barsten. Terwijl, ik wilde zelf eens een keer aan het roer staan van mijn leven. Maar wie ik ook benaderde, het werd niks. En dat terwijl ik op mijn zestiende met hulpverlening in aanraking kwam, nu dertig ben en dus al veertien jaar niet adequaat ben geholpen. Ondanks het feit dat ik al op mijn zestiende voorzichtig vertelde te zijn misbruikt. Aan hulpverleners. Maar er werd altijd naar alle problemen er omheen gekeken. Tot ik dit jaar specifiek ben gaan zoeken naar een traumabehandeling en dus steeds werd afgewezen. Uiteindelijk zei ik de afgelopen tijd bij een nieuwe aanmelding maar meteen even waar het nou precies om ging, dan kwam ik niet voor niks. Dan hoefde ik me niet weer kwetsbaar op te stellen voor ik werd afgewezen. Behalve dat in een mail zulke feiten noemen natuurlijk al 'je kwetsbaar opstellen' betekent. Maar ja, ik koos de weg van de meeste zelfbescherming.


Ik voelde me bijna een paria. Iemand die dingen meemaakte die blijkbaar niemand meemaakt. Ik dacht echt dat er geen mensen waren zoals ik. Natuurlijk hoor je er geen andere mensen over die dit meemaakten, seksueel misbruik op zich is natuurlijk al een groot taboe, helaas. En al helemaal niemand spreekt over kinderporno. Zoals ik al eens eerder schreef, als ik google op termen als 'slachtoffers kinderporno', omdat ik wil weten hoe ik geholpen moet worden en hoe anderen dat deden of doen, dan kom ik uit bij mijn eigen blogs. Maar als ook nog hulpverleners of terugdeinzen en je helemaal niet willen behandelen, of er omheen draaien en alleen maar stabiliseren in plaats van traumaverwerken, dan voel je je heel alleen. Een freak. Eenzaam. Terwijl, ik ben erachter gekomen dat er wel degelijk wat te beginnen is met complex trauma. En dat dit zelfs wetenschappelijk bewezen is.


Daarom heb ik een oproep aan alle hulpverleners die werken met mensen die traumatische ervaringen op dit gebied hebben, en geloof mij: de meesten zullen het je niet meteen vertellen. Laatst zag ik op Twitter de woorden: alles wat je kunt bedenken gebeurt er met kinderen, alles wat je niet kunt bedenken ook. Beste hulpverlener, hou dat altijd in gedachten. En ik denk dat alles wat je niet kunt bedenken vaker voorkomt dan je je kunt beseffen. Gezien het feit dat de kinderpornoindustrie, hoe walgelijk dat klinkt, een miljardenindustrie is. Dit zegt genoeg over de omvang. Wellicht kom je eens iemand als mij tegen. Die dat misschien heel lang niet eens durft te zeggen, bang voor de reacties die ik al heb gehad. Zeg niet: dat kan toch niet? Zeg ook niet: goh, niemand merkte dat? Het gebeurt. En nee, niemand merkt omdat ze zorgen dat je je mond houdt.


Daarom vind ik eigenlijk, dat iedere hulpverlener deze aflevering moet zien. Ik weet het, dit is niet leuk om naar te kijken. Het is zelfs heel heftig. Het gaat over Australiër Peter Scully. Dit monster ontvluchtte zijn land in 2011 na meerdere aanklachten van fraude en ging op de Filipijnen wonen, waar hij acht meisjes misbruikte en martelde, en eentje vermoorde. Ik vertel er niet teveel over, want woorden komen nog altijd minder binnen dan de beelden. En dan niet de beelden van wat de man uitspookte, die krijg je natuurlijk niet te zien. Maar wel even de inleiding van een filmpje dat hij maakte van de verkrachting en marteling van een kindje van 18(!) maanden met de naam 'Daisy's destruction'. Waarbij hij precies uitlegt dat hij het kind gaat breken. En alle waardigheid wegnemen. Zo zie je, het is niet altijd de pedofiel die zo van kinderen houdt. Er bestaan regelrechte sadisten die kinderen pijn willen doen, daarvan genieten en dat ook nog eens doen in opdracht van anderen. Want deze mensen verenigen zich graag, tegenwoordig veelal online. Deze netwerken komen samen, vaak op een duister underground tor-netwerk, waar ze foto's en gruwelijke fimpjes met elkaar uitwisselen. Zoals je in het filmpje over Peter Scully kunt zien, gaat dit erg ver. Voor wie niet kan voorstellen hoe erg volwassen 'mensen' kinderen kunnen martelen: Peter Scully liet zijn slachtoffers hun eigen graf graven.

Ik heb als klein kind een fragment moeten zien waar een kind werd misbruikt en gemarteld tot de dood aan toe, met de woorden dat dit mij zou gebeuren wanneer ik het iemand zou vertellen. Dan hou je je mond wel. Die hield ik toch al.


Zo erg is het. Dit gebeurt. En nee, niet alleen op de Filipijnen. Ook hier, want anders schreef ik dit niet. En ik ben echt lang niet de enige.