×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(2)

Het leed dat kinderporno heet...(2)


Schuld en schaamte houden je gevangen, wanneer opgroeien terwijl er kinderporno van je wordt gemaakt, je realiteit is. Ik schreef hierover in mijn vorige blog. Schuld en schaamte zorgen er namelijk voor dat je je mond houdt, voor de daders van belang. Zo komen zij er immers mee weg. Maar zelfs als je groot genoeg voor ze bent geworden om hun lusten op bot te vieren, zorgen schuld en schaamte ervoor dat je in een stilzwijgen gehuld blijft. De manier waarop er in dit land wordt omgegaan met het thema seksueel misbruik van kinderen, werkt hieraan mee.


Het is niet zo dat niemand het wist. Uiteindelijk liep ik helemaal vast in mijn leven en kwam ik als tiener voor het eerst in de hulpverlening terecht. Waar ik uiteindelijk toen ik in een diepe depressie zat het een en ander vertelde. Een puzzelstukje van het hele verhaal. Ik besefte zelf de volledigheid niet eens, om mezelf te beschermen en vanuit schuld die me achtervolgde, leefde ik in een soort 'verstand op nul'. Ik stortte in en kwam in klinieken terecht. En overal waar ik kwam praatte niemand over dat waarover het ging. Iets in mij wilde het vertellen, het van de daken schreeuwen. Ik had pijn. Maar ik zat zo gevangen in schuld en schaamte dat ik dat niet uit mezelf kon zeggen. En hoe de hulpverlening ermee omging, versterkte het mijn gevoel dat het een ziek idee was dat ik dit eigenlijk wilde vertellen.


De maatschappij heeft geen idee. Het is niet dat de politie zich niet met de bestrijding van kinderporno bezighoudt. Ze schrijven er hele rapporten over. De slachtoffers worden een paar keer genoemd. Ja zij hebben er last van (understatement), maar over de daadwerkelijke gevolgen schrijven zij niet meer dan dat kinderporno slaapproblemen, depressies en paniekaanvallen kunnen veroorzaken, dat sommige kinderen er helemaal niets aan overhouden (lijkt me sterk) en dat de omgeving er vaak meer last van heeft nog dan de kinderen. En wat denk je van de maatschappij waarin men bang wordt na zulke berichten in de media? (zie pagina 48 en 49 van dit rapport).

Niet alle slachtoffers van (seksueel) kindermisbruik ondervinden echter merkbare gevolgen.

De omgeving van de slachtoffers kan ernstige psychische gevolgen onder- vinden van het seksueel misbruik en het vastleggen daarvan.

Er wordt zelfs aangenomen dat wanneer de slachtoffers erg jong zijn, de ouders grotere psychologische gevolgen ondervinden dan de slachtoffers zelf.

Hoe zit dat dan met de woorden van de rechercheurs van het kinderpornoteam van de politie Twente. Die hadden het toch voornamelijk over kinderporno van de ergste soort? Afgelopen weekend werd er in Spanje een kinderpornonetwerk opgerold met 'extreem schokkende' beelden, waaronder vastgebonden baby's. En die houden daar dus, zelfs volgens de politie, amper schade aan over? Dit is nog erger voor de ouders dan voor hen die onhoudbare pijn hebben moeten doorstaan aan de handen van beesten? Is dit voor de buitenwereld een mechanisme om zichzelf te beschermen? Ik noemde in mijn vorige blog dat ik al het wereldbeeld verstoor van hulpverleners, laat staan hoe dat blijkbaar moet zijn voor de gemiddelde burger.

Ik zal eens uitleggen hoe pedofielen te werk gaan. Niet iedere pedofiel doet dat op dezelfde manier, dat vooropgesteld. Ze zijn er ook die het slachtoffer inpalmen, die aansturen op een soort 'vriendschap' die steeds verder uit de hand loopt. Waarbij het kind in een positie komt dat er verwarring ontstaat dat die persoon die ze vertrouwden ineens hen pijn gaat doen. Ik wil niet zeggen dat het een erger is dan het ander, ik heb er simpelweg geen ervaring mee. Zelf ken ik alleen de geweldadige en sadistische pedofiel. Die ervan geniet een ander, een kind, pijn te doen en dat door middel van seksuele handelingen. Deze mensen legden dat ook nog vast op camera.

Zij willen dat dit kind z'n mond houdt. En elke ouder van een klein kind weet hoe kwetsbaar een kind is en weet dat die in principe, mits alles veilig is, vervelende gebeurtenissen vertelt. Een ander kind gaf hem een duw. Of pakte iets af. Opstootjes op school. Kleine dingen, hoewel grote dingen voor een klein kind. Het is dus voor veel mensen moeilijk voor te stellen hoe kinderen zulke zaken verborgen kunnen houden.

Een kind beseft niet als in een chronologisch verhaal wat hij of zij meemaakt. Het overkomt hem of haar terwijl hij er nog niet eens woorden aan kan geven. Niet de gevoelens kan benoemen die gepaard gaan met seksueel misbruik. Een kind dat zo klein is, en ik was drie toen ik in mijn leven voor het eerst werd misbruikt, beseft niet wat er gebeurt. Het voelt dat het helemaal mis is, dat dit niet goed is, dat het dit niet wil en voelt de dwang. Dwang is al voelbaar zonder dat de dader er iets bij zegt. Het kind voelt zich alsof het iets fout doet.

Er zijn pedofielen, en dan met name die van de geweldadige kinderporno waarover men in de media regelmatig kan lezen, die hun slachtoffers naast de gruwelijkheid van het misbruik - dat al genoeg is om je voor eeuwig te laten zwijgen - met doodsbedreigingen zo bang maken dat zij niet zullen spreken. Zo klein als ze zijn. Stel je voor, je bent een jaar of vijf en je wordt in een kist gestopt. Hoe lang het feitelijk duurt weet je niet, je bent niet eens in staat om erover na te denken. Het voelt als een eeuwigheid en je bent zo enorm bang in het donker. Alles doet ook nog pijn door wat ze met je hebben gedaan. Het voelde weer alsof je dood zou gaan maar toen voelde je het niet meer, het was net alsof je wegvloog. Al eerder deden ze je zoveel pijn wanneer je huilde, het maakte ze razend. Dus je tranen zijn opgedroogd. Klein als je bent. Je weet dat niemand je toch komt helpen. Maar het is je eigen schuld zeggen ze, je verdient het, dus natuurlijk komt er niemand. Wanneer je het licht weer ziet en je uit de kist wordt getild krijg je weer de vraag: ,Wat gebeurt er als je iemand iets hierover vertelt?' ,Dan stopt de politie me voor altijd in de kist', is je antwoord. Waarom, vragen ze. ,Omdat ik slecht ben.' Hoer, zo noemen ze je vaak. Je weet niet wat het betekent.

Tuurlijk zeg je niets. In je hoofd ontwikkel je een mechanisme. Of dat nou komt door het hersenspoelen of het feit dat een kinderbrein zoveel schokkende gebeurtenissen nou eenmaal niet kan verwerken... Je dissocieert en op het moment dat je weer normaal moet doen, doe je dat. Zonder moeite, het gebeurt gewoon. Het is niet zo dat het helemaal niet opvalt. Het moet mensen zijn opgevallen, dat kan niet anders. De wegkijkende omgeving is misschien wel het meest pijnlijke van het hele verhaal. Maar zoals jij misschien wel liever wilde afhaken bij hetgeen wat ik je hierboven probeerde te laten voorstellen, is het helemaal niet willen horen een bekend fenomeen. Toen de zaak Robert M. aan het rollen kwam waren het zelfs de deskundigen er als de kippen bij om in de media te beweren dat die kinderen zo jong waren dat ze het zich vast niet zouden herinneren. Nederland, dat toch in rep en roer was door de hele zaak, kon weer gerust ademhalen.

Zo ontstaat het dus, schuld. Naast dat je het voelt, wordt het je ook nog eens aangepraat. En omdat je geen enkel referentiekader hebt, want zo lang ben je feitelijk nog niet eens op de wereld, geloof je alles wat ze je wijsmaken. Dat je een slecht en waardeloos kind bent, dat zelf schuld is aan alles wat 'r overkomt. En dat gaat gepaard met een enorme schaamte, want wie is er nou zo slecht dat mensen zulke walgelijke dingen met je doen? Wat was ik lang kwaad op mezelf. Dat ik zo slecht en vies was dat ik dit op me af had geroepen. Daarnaast had ik het verhaal zelfs lange tijd niet helder en werd ik zowel overdag als 's nachts geterroriseerd door flarden van gebeurtenissen die voor mijn ogen voorbij schoten. Lange tijd dacht ik dat ik een zieke geest moest hebben dat ik deze dingen zag. Ik kon het niet aankijken, de waarheid.


En wat deze waarheid is weet ik nu. Het is allemaal zelfbescherming. Tegen de enorme pijn die eronder ligt. Daarom blijf je dit zelfs als volwassene nog geloven. Kwaad zijn op jezelf voelt altijd nog minder erg dan het ontzettende gevoel van machteloosheid. Machteloosheid maakt dat je de bodem zo ongeveer onder je voeten weg voelt vallen. Het gevoel dat je er niks aan kon doen. Dat je zo ontzettend onschuldig was en dat weet je helemaal zeker als je in de ogen kijkt van je eigen kind. En dan besef je ook dat je hier nooit alleen mee had mogen zijn als kind, dat je had moeten worden opgevangen.. dat je..


Machteloosheid.


In plaats van je vol te stoppen met medicijnen, en heen te draaien om alles waarom het echt draait. In mijn geval je zelfs af te wijzen voor hulp, omdat je verhaal voor therapeuten 'te erg' is, moet men bereid zijn te luisteren en je te helpen de machteloosheid te dragen. Tot je dat zelf kunt. Dat je kunt en mag huilen om alles wat je je begint te beseffen. Zodat je niet meer de hele tijd het idee hebt het ene moment in de ogenschijnlijk normale wereld te staan, en het volgende moment alleen in het rijk der schimmen ronddoolt. Helemaal alleen.




Over dit onderwerp schreef ik nog enkele blogs, die verder uitdiepen wat ik hier vertel.

Deel 2, schuld en schaamte

Deel 3, de wereld op z'n kop

Deel 4, over zelfmoord

Deel 5, waarom geen aangifte

Deel 6, over aanraking en nabijheid

Deel 7, wat het met een kind doet

Deel 8, over de hulpverlening

Deel 9, over schuld en schaamte (2)

Deel 10, over de zorg

Deel 11, waarom emdr niet lukt

Deel 12, waarom is het moeilijk om over seksueel misbruik te praten?

Deel 13, over kinderen krijgen

Deel 14, doodsangst

Deel 15, getriggerd

Deel 16, taboe

Deel 17, paniek

Deel 18, #laatzenietbarsten

Deel 19, geen hulp voor slachtoffers

Deel 20, huilen

Deel 21, pakjesavond

Een foto van trauma

Deel 22, boos

Deel 23, taboes doorbeken

Deel 24, wanneer je wordt geholpen

Deel 25, de pijn die loskomt