×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(20)

Het leed dat kinderporno heet...(20)


Wat doet trauma met het lichaam? Het kan ervoor zorgen dat je helemaal niets meer voelt in je lijf. Ik heb gemerkt dat het van belang is om op dit vlak iets te ondernemen. Want het lijf onthoudt alles, echt alles. Als je niets meer voelt, betekent dat absoluut niet dat je pijn en verdriet dan maar is verdwenen.


Ondanks dat ik helaas al die tijd geen adequate traumabehandeling heb gehad, en er een hoop hulpverleners op mijn pad zijn gekomen die me niet verder hebben geholpen en sommigen die me zelfs hebben geschaad, zijn er ook enkelen die hun nek hebben uitgestoken of me simpelweg hebben gehoord en het aandurfden, omdat ze in me vertrouwden.

Mijn haptotherapeute is zo'n persoon. Waar ik met haar mee aan de slag ga, dat werkt. Omdat ik me gehoord voel. En in mijn waarde gelaten wordt.


Ik ervaar altijd weer als ik bij haar kom, dat ik die week een pantser heb opgetrokken. Dan voel ik dat pas. Dat ik me weer had schrap gezet, ik had het niet eens door. Ik voel me zo gezien, dat ik weer een beetje uit kan ademen. Blijkbaar moet ik me heel veilig voelen om daarbij stil te kunnen staan. Ik praat, kan alles zeggen zonder oordeel en krijg het dan koud, of voel dan pas hoe koud ik het heb. Armen en benen beginnen vaak ook lichtelijk te trillen. Van al die spanning in m'n lijf, die ik daar een beetje los kan laten.


Bij haptotherapie gaat het om contact maken. Fysiek, dus middels aanraking. In mijn geval door de kleding heen. Je ligt op een soort fysiotherapeutenbank. Ik voelde toen ik haar leerde kennen niets. In mijn lijf. Behalve ondraaglijke rugpijn. Haptotherapie betekent voor mij weer in contact komen met mijn lijf, weer voelen. En daarmee kom ik ook bij de pijn, waar ik niet bij kon door alle beschermingsmechanismen, zoals dissociatie, die ik had opgebouwd. Die gewoon een automatisme waren. Door dat te doorbreken heb ik enorm veel geleerd, en nog steeds.


Ik heb ook geleerd, hoe pijnlijk ook eigenlijk, hoe beschadigd ik ben. Omdat ik dit eigenlijk alleen maar lijk te kunnen leren door in contact te zijn met een ander. Door middel van aanraking. Een beetje als bij de fysiotherapeut. Er wordt alleen niet een spier los gemasseerd bijvoorbeeld, maar je staat stil bij de aanraking. Bij wat het doet. Dat je ook zelf daardoor begint te voelen. Beseffen dat je geen pantser op hoeft te trekken en de warmte van iemands handen kunt voelen op je rug. Misschien moeilijk voor te stellen, maar ik kon dat echt niet voelen.


Je merkt op hoe je met ingehouden adem bent gaan liggen, en merkt hoe je eigenlijk bijna altijd zo rondloopt. Je leert dat het beter voelt wanneer je wat kunt uitademen. Loslaten. Gevoelens die ineens voelbaar zijn. Die je hebt onderdrukt, niet gevoeld, maar die er wel degelijk waren. Die nog ergens rondspookten in je lijf, maar omdat je er geen grip op kreeg voelde je de frustratie die ervoor in de plaats kwam. Wat weer die onrust met zich meebrengt die je altijd door je lijf voelt gaan. Waar je gek van wordt. Echt gek.


Je kunt nog beter de onderdrukte pijn voelen, het verdriet. Het leed. Ervoor op de vlucht zijn en blijven is niet te doen. Maar je lijf en je hoofd hebben zich dit aangeleerd. Omdat dit als kind je redding was. Als je niks voelt kun je doorgaan zonder dat iemand iets merkt. Je bent gebroken, en door dit in te zetten, functioneer je. Moet je zien wat een veerkracht. Waar een kind toe in staat is. Wie mij ooit nog zwak noemt die doe ik wat. Ik denk dat ik langzaam respect begin te krijgen voor het kind dat ik was, die ik altijd zo heb veroordeeld. Hoe sterk ik heb moeten zijn om het onhoudbare te doorstaan en tegelijk ook nog op te groeien.


Maar dan lig je daar. Om te ervaren en leren hoe het anders kan. Ik herinner me nog het besef dat ik voelde, echt met volledig besef voelde, dat iemand mij aanraakte zonder mij pijn te willen doen. Dat te beseffen. Niet dat dat de eerste keer was dat het gebeurde dat iemand me geen pijn deed. Maar ik besefte het volledig met mijn hoofd en lijf, en hoe triest het eigenlijk was dat dit niet normaal voor me was, en ik moest vreselijk huilen. Voor de duidelijkheid: ik huil amper. Als ik op dat gebied emoties voel, blokkeert dat bijna meteen. Het is niet dat het er niet is, ik heb leren voelen hoeveel er in mijn lijf opgeslagen zit aan pijn en verdriet. Dat het feit dat hier niks mee is gedaan, zorgt dat ik me opgejaagd blijf voelen. Maar het besef dat mijn lijf kon ervaren: iemand raakt mij aan om mij te helpen, en niet met de intentie om me te pijnigen, dat maakte dat ik al een enorm verdriet kon voelen. Ook van alles wat ik heb verloren.


En dat is groot.

Echt, het is zo enorm groot.


Als je nooit hebt kunnen huilen. Om de fysieke maar ook mentale pijn die je is aangedaan. Het mogen huilen is er simpelweg uitgeslagen. De mensen die mij misbruikten, die mij alleen lieten met betalende anderen in een kamer die zelf mochten weten wat ze met me deden zolang ik maar niet dood ging, die mij voor de camera afschuwelijk hebben gepijnigd voor het plezier van anderen, hebben mij zo slecht laten voelen dat ik vond dat ik geen enkel recht had om te huilen.


Om deze wrede misdaad, heb ik zoveel gradaties van pijn en verdriet zitten, dat ik er geen eens woorden aan kan geven. Dit besef, heeft mij mezelf doen kunnen vrijwaren van alle schuld. Door die pijn te kunnen erkennen. En dan heb ik er nog maar een fractie van kunnen voelen, zo groot is het. Het heeft een enorm gat in mijn hart geslagen. Maar ik had zonder deze vorm van hulp mijzelf niet kunnen bevrijden van het schuldgevoel.


En zo leer ik steeds meer in contact te komen met mijzelf, juist door het contact met een ander. Dat dichterbij de pijn komen, wat ook betekent dat ik die pijn voel, hoort hierbij. Ik voel aan alles dat alles beter is dan er voor moeten blijven vluchten. Het erkennen van die pijn, en dat het er mag zijn, is daarbij heel belangrijk. Omdat ik zo lang mijzelf zo schuldig voelde dat ik mezelf erom veroordeelde. Pijn en verdriet hoorden er niet bij, toen ik me nog schuldig voelde.


Vanochtend. Ik voelde toen ik er lag haar handen op mijn rug en merkte hoe erg ik met ingehouden adem lag. Ik probeerde uit te ademen. Zodra ik het schrap zetten ophief, moest ik zo enorm huilen. Want dit is wat ik eigenlijk constant voel: intens verdriet. Die van het kind dat ik toen was. Van alles wat er nooit kon en mocht zijn.

Het leed van wat dit soort daders aanrichten is enorm. Ik voel nog steeds dat ik met bovenstaand schrijven niet weer kan geven hoe enorm. Omdat er uiteindelijk geen woorden voor zijn. Geen woorden.