×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(23)

Het leed dat kinderporno heet...(23)


Net als het sinterklaasfeest vind ik ook kerst lastig. Waarom? Het komt meestal op hetzelfde neer: alles doet me denken aan mijn eigen kindertijd. Die hel was. Maar ik heb nu zelf een gezin en we gaan het leuk maken. Daarom wil ik in deze blog iets moois uitleggen. Ter ere van kerst. Over taboes, en deze doorbreken.

Het was best een rotjaar, qua hoe ik me voelde. En dat is een understatement. In de zomer ging het echt niet meer zo goed. Ik kon maar geen therapeut vinden die me wilde behandelen terwijl ik op z'n zachtst gezegd, na al heel wat 'behandelingen', nogal last had van de acht jaren in mijn jeugd waarin ik ben misbruikt. En dan vooral ten behoeve van kinderpornoliefhebbers. Tot aan 2015 leefde ik nog altijd met de overtuiging dat het mijn schuld was. Dat ik slecht was. Niets waard. Vreselijk. Eigen schuld. Dikke bult. Ik was zo slecht en vies, ik had niets anders verdiend. Enerzijds de woorden van mijn misbruikers die nog altijd in mijn hoofd voor terreur zorgden. Anderzijds was het zelfbescherming. Zolang het mijn schuld was, deed het minder pijn. Voelde ik vooral woede en haat naar mezelf. Hoefde ik niet te erkennen wat een misdaad er was gepleegd. Waarvan ik slachtoffer was. Ik kon dat niet zo zien, het was te pijnlijk. Is het nog steeds, pijnlijk. Ik was niet voor niets later wederom verkracht, dacht ik. Omdat ik slecht was, vertelde ik mezelf.

Pas in 2015 dus, in het begin van dit jaar, lukte het om mezelf te bevrijden van schuld en schaamte. Tot die tijd leefde ik namelijk met dit als mijn grote geheim. Jaren dacht ik, waar ik ook kwam, wie ik ook ontmoette: ze moesten eens weten. Ze zouden me niet meer moeten. Ze zouden hun kinderen niet meer aan me toevertrouwen. Ze zouden niet naast me willen zitten, me geen hand meer willen geven, laat staan me aanraken. Ze zouden me vies vinden, verachtelijk, walgelijk en stom. En meer.

Ze zouden alles van me vinden wat ik zelf al vond en wat me was verteld als kind.

Een hoer bijvoorbeeld. Zo werd ik altijd genoemd. Een vieze hoer. En ik wist niet wat het betekende. Tot ik het op een dag vroeg, gewoon aan iemand uit het dagelijks leven. 'Een vrouw die met heel veel mannen naar bed gaat voor geld'. Was het antwoord. En ik dacht na: ja, dat is wat ik ook vaak moet doen. Dus het klopte. En 'vieze hoer' spookte tot begin 2015 door mijn hoofd. Dat is wat mensen van mij zouden vinden. Dus ik zei niets tegen alle mensen die ik kende.

Tot ik erachter kwam. Waar ik nooit van had gehoord. Dat er meer mensen, destijds kinderen, zo werden misbruikt als ik. Ik las over wat mensen die kinderporno moeten bekijken om daders op te pakken, speciale zedenrechercheurs, te zien krijgen. En dat dit net zulke dingen waren als die ik mee had gemaakt. Ik kwam erachter dat er heel veel sadisme en extreem geweld mee gepaard gaat. En ook dat nou juist daar niemand over praat. Ik snapte een heleboel ineens. Ook hoe me de mond is gesnoerd, en hoe erg mensen wegkijken terwijl veel kinderen wel degelijk signalen afgeven. Dat werd gezegd: ,,Ja, ze heeft nou eenmaal snel blauwe plekken." Of. ,,Ze loopt zo ineen gedoken omdat ze wordt gepest." Of. ,,Haar schouders staan nou eenmaal krom, daarom duikt ze zo in elkaar."

Of gewoon niks.

Het is heel makkelijk om niks te doen en vaak doen mensen ook niks.

Dus ja, het bestond gewoon, de dingen die ik had meegemaakt. Alleen praat niemand over de inhoud, die erg wereldbeeldverstorend is. Verkrachtingen van peuters en kleuters en schoolkinderen, zijn niet zo gezellig. We denken dan liever: dat past niet. Dat kan niet fysiek gezien. Het zal dan wel niet gebeuren. Punt.

Is makkelijker, I know.

Maar het gebeurt.

Op dit moment. Kerstavond. Wanneer we hopen dat iedereen omringd door geliefden rond de kerstboom zit, worden er kinderen verkracht voor het plezier van mensen die daar op kicken en bereid zijn grof geld te betalen. En wie denkt dat dit vieze mannetjes zijn uit lage sociale milieu's heeft het fout. Hoe meer geld en macht, des te meer is er mogelijk. Dat stond in 1999 al in het NRC. Waar journaliste Margriet Oostveen een zedenspecialist aan het woord liet:

Tientallen ,,echte'' pedoseksuelen heeft hij ontmoet. En opvallend, zegt hij, is dat het zelden ,,Pietje Gerritsen uit de achterbuurt'' is. ,,Denkt u eerder aan professor zus en zo. Intellect en financiën, dat hebben ze vrijwel altijd. Ik ben er vaak om uitgelachen maar ik heb de afgelopen jaren echt een soort tweedeling in het kindermisbruik waargenomen. Incest zag ik vaker onder wat je met een rotwoord ,,sociaal zwakkeren'' zou kunnen noemen. Structurele pedoseksualiteit lijkt een elitekwestie.''

Hoek heeft het over de zwaarste categorie, personen ,,die hun hele huis hebben ingericht om kinderen gemakkelijk naar binnen te lokken, ze er te misbruiken en daar opnamen van te maken''. Het is een intelligente groep die ,,alle trucs'' kent, zegt Hoek. ,,Ze misbruiken, maken intussen opnames maar weten op dat moment zelf perfect buiten beeld te blijven''. Het duidt volgens hem op een kille distantie waar hij ,,nog altijd beroerd'' van wordt.

En dat het heel erg is, wat er gebeurt, dat was destijds ook al bekend. NRC heeft een heel dossier over kinderporno. Als je alle artikelen leest, lijkt het wel of de politiek het onderwerp liet doodbloeden. Je vraagt je af wat er is gebeurd om dit tegen te gaan, het lijkt wel of er niets is gebeurd. Terwijl de technologie alleen maar voor meer mogelijkheden heeft gezorgd. Je vraagt je ook af hoeveel er wel niet zijn, zoals ik, nog altijd worstelend om te kunnen leven. Check deze foto nog een keer om te zien hoe ik elke nacht, soms meerdere malen, wakker word.

Maar goed, het is 2015. Ik kwam erachter dat ik niet gek was en dat deze dingen echt, maar dan ook echt, gebeuren. Dat ik niet de enige ben, niet gek ben en dat mij een misdaad is aangedaan. In plaats van dat het mijn schuld was. Tegelijk heb ik opgroeiende kinderen en zag ik hoe klein kinderen zijn. Dat klinkt misschien bizar, maar ik vond altijd dat ik vanalles had kunnen doen. Van mijzelf verweren tegen volwassen mannen die me vastbonden, tot het vertellen aan mensen die hadden kunnen helpen. Het besef hoe deze mensen te werk gaan en ervaren hoe mijn eigen kinderen dingen puur en alleen al geloven omdat ik, een volwassene, ze het vertel, deed mij inzien hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren zoals het is gebeurd. En dat ik dit kon zien, had ook nog eens te maken met het feit dat ik zo gek werd van wat er in mijn hoofd steeds aan beelden en herbelevingen voorbij kwam, dat ik klaar was om het te zien. Om in z'n volledigheid binnen te laten komen wat me was aangedaan. Tegelijkertijd leerde ik voelen, middels haptotherapie, hoeveel pijn ik hier van had. Hierdoor wist ik: ik moet dit gigantische trauma aanpakken. Nog alijd vertelde ik dit zo goed als niemand, het bleef mijn geheim. Want ik vond het weliswaar niet meer mijn schuld, maar 'dat wat ze wel niet van me zouden denken', dat spookte nog steeds door mijn hoofd. En niet geheel onterecht, want die enkele keer dat ik het eens ter sprake had gebracht of probeerde te brengen, werd er meestal nogal negatief gereageerd.

Toen vervolgens niemand me wilde behandelen, schreef ik uit pure frustratie en wanhoop deze blog. En nog veel meer. Ik schreef nog nooit zoveel woorden over mijn pijn en wanhoop en kracht en trauma, en noem het maar op, als in de afgelopen 2 maanden. Ik had dat ook nooit verwacht want over het algemeen mag het over iedereen gaan, behalve over mij. Ik was een ster in een dubbelleven leiden, of lijden? Werk, kinderen, sociaal leven.. en bijna niemand die wist wat er in mijn hoofd zat. Welke pijn ik voelde. Maar door mijn schrijven, en het reageren van mensen hierop... Zien hoeveel het werd gedeeld. Lezen dat mensen mijn blog deelden en zeiden: mensen, dit gebeurde mij ook en ik wil er niet meer over zwijgen. En lezen dat vrienden aardig deden, positief, steunend. Het raakte me. En ik? Ik ging het ook aan mensen vertellen. Ik wilde ook niet meer zwijgen. Iemand die ik al jaren ken, die mijn blogs heeft gelezen en die ik weer zag en die gewoon aardig deed. Ok deed. Heel ok deed. En dat ik dat kon ervaren. En merkte dat diegene niet van me walgde. Ondanks alles wat ik schreef. Die ervaring alleen al is voor mij onbetaalbaar * Ik ben je eeuwig dankbaar *.

Hierdoor. Hierdoor kon ik dat vaker doen. De meeste mensen die ik ken en die het nu weten, lazen mijn blogs niet. Ik schreef en schrijf anoniem, en ik vind een klein stukje delen met mensen die dichtbij me staan al best een overwinning. Maar ik vertelde het best een aantal mensen die ik goed ken. De een vraagt meer door, wat ok is. De ander niet, wat ook ok is.

Ik raakte dit jaar bevriend met de moeder van een kindje uit de klas van een van mijn kindjes. Iemand van wie ik nooit had gedacht het te zeggen, waarvan ik bang was dat haar kind nooit meer bij me mocht spelen, terwijl onze kinderen zo dol op elkaar zijn. Maar ik zei het. En zij, gelukkig, is iemand die dan ook gewoon vragen stelt. Wat de lading er compleet afhaalt. Vorige week spraken we elkaar even voor we aan het werk gingen. Dronken snel koffie. We hadden het over dat ik binnenkort een traumabehandeling ga doen - ja er bestaan toch mensen die me willen behandelen en ja, ook dat is dankzij deze blogs tot stand gekomen - en toen we weggingen kreeg ik ineens een knuffel met de woorden:

,,Je kunt altijd op me bouwen."

Dat taboe. Wat geen taboe meer mag en moet zijn. Het is zo verstikkend. Dat merk ik vooral nu, nu ik leer en ervaar hoe het ook kan..

En ik hoop, voor 2016, dat mensen die weten hoe dit voelt, dit ook mogen ervaren.