×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet... (25)

Het leed dat kinderporno heet... (25)


Die pijn.

Soms knalt hij er ineens keihard doorheen. En wanneer iemand zou vragen deze pijn te omschrijven, dan zou het moeilijk zijn er woorden aan te geven. Vanwege dat net iets opgeheven schuldgevoel waardoor je überhaupt in staat bent die pijn te voelen. Heel wankel.

Maar dan knalt hij er doorheen die pijn. Keihard. Als een mokerslag. Met een gigantische dreun.

Hij beneemt de adem. Je stopt letterlijk met ademen.

Het is de pijn van toen. De pijn die een kind voelt, dat door moet gaan. Moet overleven. Terwijl het wordt verkracht. Nadat het werd gepijnigd. Onmenselijk, besef je inmiddels op gevoelsniveau.

Om te overleven, om niet te hoeven huilen, werd de pijn weggemaakt. Of je voelde het wel, maar erom huilen deed je niet.

Want dan kwam er nog meer pijn.


En nu. Dat grote verdriet. Die pijn. Ineens voelbaar. Rauw. De pijn van bijna dood zijn. De pijn van heel veel dingen.

De doodsangst.

Walging.

Eenzaamheid.

De vreselijke eenzaamheid.

Waarvan je dacht dat je die verdiende. Al die tijd.

De niet gehuilde tranen die voelen als een oceaan van ballast, op je schouders. Die eigenlijk al niets meer kunnen dragen.

En als die pijn erin schiet, voelt dat zo groot dat je het wel uit kunt schreeuwen. Soms gebeurt dat op de meest onverwachte momenten. In de metro bijvoorbeeld, wanneer het je overvalt. Schreeuwen. Je zou op de grond kunnen vallen en het uitschreeuwen, omdat het zo erg voelt en er maar geen tranen kunnen komen. Het voelt alsof je hart in stukken wordt gescheurd. Hier alleen mee zijn is vreselijk, dat ken je van toen.

Waarom. Wat moet je hier in vredesnaam mee? Ontreddering maakt zich meester.

Ademen. Want daar stop je mee. Maar je moet doorademen om het verdriet te voelen. Dat heb je inmiddels geleerd.

En je ademt. Diep in en uit.

Direct voel je de tranen opwellen. Gelukkig verschuil je je achter je zonnebril. Huilen moet je eigenlijk, dat doe je geruisloos, ook dat ken je. Tranen die over je wangen rollen. Blijf doorademen. Blijf doorademen.

Er komt nog meer. Het voelt alsof je zo hard moet huilen dat je het wel drie weken achter elkaar kunt doen en dat er dan pas 5% van je pijn is weggehuild. Het voelt alsof dat heel erg nodig is. Je weet nog van dat je onlangs dankzij traumabehandeling veel moest huilen en dat het heelde.

Dat dit nu niet kan maakt het nog erger. Het voelt alsof je naar het eerste beste hoge gebouw wilt gaan om de lift naar de hoogste verdieping te nemen en je naar beneden te storten, om dit maar niet te voelen. De ergste pijn.

Dus je ademt door. En door. De pijn voelt onuithoudbaar en de tranen blijven stromen, zonder geluid. Hoogstens gesnik. Terwijl je inmiddels loopt, door de wind. De laatste zonnestralen op je betraande wangen.

Die pijn niet kunnen voelen, was nog erger dan dit. Maar please, laat het huilen er zijn. Het echte huilen. Die de onuithoudbare pijn lichter maakt. Om het te verwerken.

Zij mogen dit niet winnen.