×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(3)

Het leed dat kinderporno heet...(3)


Eigenlijk zou het mogelijk moeten zijn. Dat je eens zo diep kunt gaan dat je niet meer uit je bed kunt komen.

Omdat je moet aanvaarden wat je is aangedaan voordat je echt kunt beginnen aan de weg omhoog. Klik hier en hier voor wat ik eerder over dit onderwerp schreef.



Hulpverleners en de omgeving schieten hier altijd van in de stress en gaan dan symptoom bestrijden, zoals ik ook eerder benoemde. Ze stoppen er medicijnen in waardoor je uiteindelijk als een zombie leeft. Je doet alles, hetzij op automatische piloot, maar alles lijkt weer ok. Aan de buitenkant dan. Niemand die over het enorme trauma begint. Of die erop vertrouwt dat je best kunt crashen en dat echt wel te boven komt. Dat je het ergste al overleefd hebt. Alles in z'n volledigheid aanvaarden en echt voelen mag je dan misschien diep laten vallen, je komt het weer te boven. Je bent serieus zo sterk dat je dat kunt.



Maar je moet werken, hebt verantwoordelijkheden, je moet dus verder op de automatische piloot. Echt leven zit er niet in op die manier.


Ik functioneer moeizaam op het moment. Ik weet dat ik me weer redelijk kan redden als ik mijn verstand weer op nul zet en gevoel uitschakel. Echter, ik wil die weg niet meer kiezen en besef me ook dagelijks wanneer ik op dat kruispunt sta. Ik kies altijd de weg van het uithouden. Niet het uithouden van de pijn die mij is aangedaan, zodat ik dat vol kan erkennen, er iemand naar me luistert en die pijn kan helen. Maar het uithouden van het feit dat dit niet kan. Omdat:

  • ik verantwoordelijkheden heb zoals werk, wat van belang is om van te kunnen leven.
  • ik niemand heb kunnen vinden tot nu toe die mij hiermee kan helpen. Omdat ze het niet aan kunnen horen, niet aandurven omdat ze een bepaalde risico analyse maken over de heftigheid en wellicht de duur van de behandeling. En ik sowieso hun wereldbeeld verstoor.
  • de zoektocht wordt bemoeilijkt door het feit dat diegene moet worden vergoed door de verzekeraar, en juist die mensen die niet zijn verbonden aan een instelling durven het al helemaal niet aan.

Als vrouw kom je ermee weg dat het niet opvalt als je niet fulltime werkt. Ik kan dat niet op het moment dat mijn verstand niet op nul staat. Dan ben ik namelijk niet zo belastbaar. Ik word dan vaak gehinderd door het verleden, veel dingen uit het dagelijks leven zijn een trigger voor me. Het is de kunst daarbij stil te staan zodat het niet overspoelt, en dat lukt aardig. Niemand die iets merkt als ik me vanbinnen voel alsof alles trilt op z'n grondvesten. Daarnaast ben ik een wandelende radar. Ik kwam er pas toen ik leerde voelen achter, dat ik al jaren zo rondloop. Constant ben ik een soort van alert op dreigend gevaar. Mijn lijf doet dat vanzelf, ik hoef het niet eens meer aan te sturen. Dat zijn dingen die je ontdekt wanneer je met haptonomie aan de slag gaat. Je staat zover af van je gevoel en je lijf dat alles in een soort van automatische modus gaat. Op het moment dat ik een soort van gevaar dreig te detecteren, gaat mijn lijf nog altijd automatisch in de overleefstand: ik voel niks meer. Gelukkig nu ik mij steeds bewuster word van hoe het allemaal werkt, kan ik het soms tegengaan of omkeren door stil te staan bij wat er gebeurt. Stel je eens voor dat je dit moet doen, meerdere malen gedurende een dag, en dan werk je nog, je hebt een gezin en je probeert nog iets van een sociaal leven te onderhouden. Feitelijk doe je op verstand, puur mentaal, alles wat normaal is. Alleen heb jij, in tegenstelling tot alle andere hoogopgeleide jonge moeders, nog een soort van geheime dagtaak erbij. En eigenlijk is het niet meer uit te houden. Want hoe meer je je bewust bent en probeert voor jezelf te zorgen in plaats van vermijdingstechnieken toe te passen die jezelf slopen. Des te meer moeite alle dagelijkse dingen je ook kosten. Dit is de schade die kinderporno aanricht. Dit is nou wat ze bedoelen met die standaardzin die men er graag uitgooit als het om zulke zaken gaat: 'het slachtoffer heeft levenslang'. Een loze zin, omdat de meeste mensen zich niet kunnen voorstellen wat dat levenslang dan is.



Eigenlijk zou je gewoon eens even een paar maanden moeten kunnen uitademen. Herstellen. Revalideren. Zoals een bekende van me laatst maanden moest herstellen van een operatie, een ander van een ziekte. Daar heeft iedereen begrip voor en dat kan hun hoofd wel aan. Verstoort hun wereldbeeld niet . Maar als je voor anderen zo onzichtbaar je leven loopt te lijden omdat dit zo onwijs niet bespreekbaar is, dan snapt niemand dat je amper nog functioneert en dat je hulp nodig hebt om uiteindelijk je talenten vol te kunnen benutten. Gelukkig te zijn en het belangrijkste: eindelijk eens rust te kunnen ervaren. Zolang binnen de hulpverlening niemand bereid is om dit aan te horen. Staat mijn leven feitelijk on hold. Ik denk namelijk dat ik echt alles heb gedaan binnen mijn eigen macht. Terwijl: ik heb echt geen zin om levenslang, levenslang te laten zijn.



De mensen die het wel met me aandurven worden niet vergoed door de verzekeraar. Terwijl, als je bekijkt wat een gemeenschapsgeld er wordt besteed aan behandelingen die niet werkten en waar ik zelfs verder ben getraumatiseerd, zoals ik in mijn eerste blog schreef, dan snap je niet waarom er onderhand geen effectieve aanpak is.



Daders hebben het trouwens wel goed voor elkaar in dit land. Zo krijgt Robert M., die zeker een stuk of negentig kinderen beschadigde en zelfs een baby van 19 dagen heeft misbruikt, muziektherapie en een heleboel andere hulp.


De inmiddels ex-man van Robert M., Richard van O., loopt alweer enige tijd vrij rond. Hij misbruikte ook een kind en bracht Robert M. naar zijn oppasadressen, voorzag hem van glijmiddel (wat deze 'mensen' veelvuldig gebruiken bij zulke kleintjes om zichtbare schade te minimaliseren) en zette z'n camera klaar. Dit maakt hem wat dat betreft net zo schuldig aan het verwoesten van deze levens, net als de mensen die claimen 'alleen maar te kijken' naar de beelden en dus onschuldig te zijn. Want waar er vraag naar is, zal ook aanbod ontstaan. Richard van O. werd slechts veroordeeld tot 4,5 jaar gevangenisstraf en kwam uiteraard eerder vrij.


In de media werd nog even uitgelegd hoe moeilijk het voor hem was.

Arme jongen.


En wat dacht je van de daders die niet worden gepakt? Van de waarschijnlijkheid dat er al ik weet niet hoe lang geld wordt verdiend aan beelden waarop ik als kind wordt gepijnigd en vernield. Waarop al mijn fysieke integriteit en waardigheid wordt geschonden. Ik kan wel kotsen, en dat gebeurt ook regelmatig, als ik eraan denk dat perverselingen opgewonden raken, en dus grof geld betalen voor deze beelden. Deze vallen namelijk absoluut in een categorie waarop leden van een online kinderpornonetwerk een VIP status ontvangen, wanneer zij deze beelden aandragen binnen hun zieke club, een voorwaarde om erbij te mogen horen.

Er verdienen mensen dus grof geld over de ruggen van deze kinderen, die als volwassenen geen fatsoenlijke hulp kunnen krijgen. Voor wie onze minister Schippers ooit ook nog een extra eigen bijdrage GGZ bedacht. Want psychische nood heb je vast aan jezelf te danken.


Het is de wereld op z'n kop als je het mij vraagt..