Het leed dat kinderporno heet...(35)


Het wonder geschiedde vorige week. Ik schreeuwde. Ik voel het al maanden, ik wil het al maanden. Het is een thema waar ik een haat/liefde verhouding mee lijk te hebben. Ik wil het en ben er tegelijkertijd doodsbang voor.


Bang voor mijn eigen geluid. Logisch als je erger werd mishandeld wanneer je schreeuwde, gilde of huilde wanneer je pijn had als je bijvoorbeeld werd verkracht. Bang ook dat ik niet meer zou kunnen stoppen, dat ik zou doordraaien. Allemaal rampgedachtes. Ik schaamde me dood, dat ik het überhaupt wilde.

Volgens mij was ik nog het meest bang voor wat ik zou voelen. En dit weet ik, omdat ik mij nu op deze ochtend weer zo gefrustreerd en machteloos voel. Dat ik wil schreeuwen. Omdat mijn huisarts(en) mij doodsbang hebben gemaakt. En ik maar niet voldoende mezelf gerust kan stellen dat ze me niet in een positie tegen mijn zin kunnen krijgen, het me steeds weer aanvliegt, de paniek weer toeslaat en ik dus alweer dagen oppervlakkig en snel ademhaal. Het gevoel overgeleverd te zijn aan de grillen van een ander, de macht van een ander te voelen, en vooral, je heel erg verraden te voelen. Want ik heb het o.a. over de huisarts uit deze blog. Die ik vertrouwde. En die nu ineens protocollen volgde, recht in mijn gezicht tegen me loog en mijn vertrouwden schond. Wat dit voor mij in het NU betekent... dat is zo pijnlijk en maakt zoveel stuk. DAT dreef mij pas echt bijna over de rand. Want als ze naar me zou luisteren dan zou ze weten dat ik doodsangst heb om weer te worden opgesloten, of te worden platgespoten, zoals al eerder gebeurde. Dat hielp mij op geen enkele manier, sterker nog: het leverde me nog meer trauma's op. Want, zoals ik eerder schreef, ik kwam er zelfs een hulpverlener met slechte bedoelingen tegen die me verder traumatiseerde.

Ik zou hulpverleners waar dan ook in de zorg wel door elkaar willen schudden. Ze vertellen hoe met getraumatiseerde mensen om te gaan. Dat je zoveel goed kunt maken, als je ze maar ziet, eerlijk bent en naar ze luistert. Ze vertrouwen geeft in plaats van het schaadt. Lieg niet tegen ze, want ze hebben het door. Ik wel in ieder geval. Mijn radar om de ander op betrouwbaarheid te checken draait altijd. Logisch, ik had geen basis van vertrouwen. Ik sta dus niet met vertrouwen in de wereld. Ik neem dus niet zomaar iets van je aan.

Ik zou hier een hele goede blog over kunnen schrijven. En alle hulpverleners in de zorg zouden mijn woorden moeten lezen, want anders ga je niet in de zorg werken toch? Je wilt mensen helpen, dus als je iets doet wat averechts werkt dan zou je dat moeten weten. Dan zou je dat willen veranderen... tenminste: dat is mijn logica. Maar ik heb de energie niet om dit helder uiteen te zetten. Dus die hebben zorgverleners nog van me tegoed. Wel heb ik alvast 1 tip: laat nooit maar dan ook NOOIT een getraumatiseerd iemand je vertrouwen, om dat vertrouwen vervolgens te schenden. Ook al heb je goede intenties om iemand te helpen: blijf transparant communiceren. Je hebt geen idee wat je anders aanricht. Open communiceren zorgt dat je in contact blijft. Iemand die in paniek raakt kan bijvoorbeeld niet goed meer denken, dit is een heel normaal fenomeen wanneer angst oploopt.

Vertrouwen. Ik vergelijk het altijd maar met een winkel of bedrijf waar een fout wordt gemaakt. Dat kan gebeuren, is menselijk. Waar het voor mij bij valt of staat is bij de afhandeling: schuif je mij de schuld in de schoenen of ga je op een of andere manier lopen draaien zonder zelf verantwoordelijkheid te nemen voor eigen handelen? Ik kom nooit meer bij je terug. Maar handel je het respectvol af, dan laat je je ware aard zien en ben ik een trouwe klant. Zal ik mensen naar je toesturen als ik denk dat zij van je diensten gebruik kunnen maken. Nou is de zorg niet compleet te vergelijken met ondernemerschap, maar ik denk dat het wel duidelijk is wat ik bedoel.

Schreeuwen. Daar begon ik deze tekst mee. Dat is wat dit alles weer in me losmaakt. Het willen schreeuwen. Waar dit schreeuwen voor staat kan ik niet in woorden gieten. Het is de energie van machteloosheid. Denk ik. Niet die van de machteloze woede. Het is niet alleen woede. Ik kan nog niet zoveel met woede, voel hem pas soms een klein beetje om er vervolgens weer doodsbang van te worden. Omdat ik te vaak heb gehoord dat ik de slechte was in het hele verhaal. Schreeuwen is niet alleen de energie van machteloosheid, maar ook het geluid van machteloosheid. Ik kan niet tekenenen. Maar ik zie het voor me, als beelddenker. Het is geluid geven aan een enorme pijn in je hart en een energie eruit laten van altijd maar stil moeten zijn. Niet alleen letterlijk op het moment dat je werd gepijnigd, maar ook het ALTIJD je mond hebben moeten houden. Eerst om te overleven, en later in de hulpverlening. Want je moest eerst STABILISEREN. Dat KAN niet als je deze hel in je hoofd hebt zitten.


En daarom moeten mijn huisartsen mij niet dwingen in de richting van vermijdende hulpverleners die heilig geloven in stabiliseren en vooral sederen. Ik krijg hiervan sterk het gevoel: "het maakt ons niet uit dat ze er als een zombie bij zit, zolang ze maar niet voor de trein of van het dak springt". Dit ontsteekt naast de bovengenoemde paniek, een frustrerende machteloosheid van al die tijd niet of slecht geholpen te zijn. Het 'pappen en nathouden'. Alsof ik zo wil eindigen? Met een kloppend hart, dat wel, maar meer dood dan levend. Want dat is wat de medicatie doet waar ik nu dus maar akkoord mee ben gegaan. In drie weken tijd verloor ik minstens zes kilo en heb ik nu in ieder geval helemaal nergens energie meer voor. Vertel je een spv'er waar je toch een soort van gedwongen bent beland, welke heftige bijwerkingen je sindsdien hebt, dan wordt het niet eens raar gevonden. Het wordt NIET raar gevonden dat je alle nog GEZONDE dingen die je nog deed in je leven niet meer kunt, en zo verander je, wanneer je niet oppast, in de psychiatrisch patiënt die niets meer kan.

En DAT is nou precies wat er mis is in de GGZ.

Gelukkig zie ik dat.

Ik laat mij niet dwingen me onder hulpverleners te begeven die goedpraten dat ik al die jaren niet ben geholpen.

"Het was vast niet allemaal slecht." (Je hebt niet eens geluisterd naar wat er mis is gegaan en je neemt het al voor collega's op waarvan er enkele strafrechtelijk vervolgd zouden kunnen worden...)

"Je kunt in veel gevallen echt beter de deksel erop houden hoor! Je kunt meestal beter echt niet over trauma's praten, we gaan het daar hier ook niet over hebben!"

"Wat voor jou werkt, dat werkt vast niet bij iedereen."

"Misschien hadden ze je niet eerder kunnen helpen, was je er nog niet klaar voor om op de huidige manier traumabehandeling te krijgen."

Wacht eens even... Vervang (complexe) ptss eens door kanker. Je hebt kanker. Je krijgt daarvoor niet de juiste behandeling, die waar je volgens de richtlijnen recht op hebt. De kanker wordt erger. Je gaat een paar keer bijna dood tot je meer dood dan levend eindelijk wordt behandeld. Zou dan iemand het lef hebben je te zeggen: "Je was vast nog niet eerder klaar voor de juiste behandeling?"

Think about it.