Het leed dat kinderporno heet... (39)


Wat was ik opgelucht. Dat ik even lucht had van mijn doodsstrijd. Die ik afgelopen najaar voerde. Hij was namelijk zo zwaar, bijna te zwaar. Het gevoel dus, toch weer lucht te krijgen. Al was het maar een klein beetje. De wetenschap te mogen blijven ademen en niet alleen maar in die hel te zitten die als een rotsblok je hele zijn verplettert. Ergens weer licht te kunnen zien. Om het pad verder te kunnen volgen, het pad van beter worden.

En dan ineens: BAM. Alsof iemand dit lampje heeft stukgeslagen. Met een hamer. Niet meer te lijmen. En ik dool weer rond in het donker en zelfhaat. Me weer beseffend: misschien red ik het gewoon niet. Vind ik de weg niet in dit duister. Hebben ze me gewoon te erg stuk gemaakt. Kan er niet eens meer over schrijven.

Ik luister nooit naar muziek, ik voel muziek. En zo komt het, dat nummers mij aanspreken om hoe ze klinken. Niet vanwege de tekst. De afgelopen dagen draai ik dit nummer eindeloos, als mantra. Het heeft iets rustgevends. En dan de tekst. Voor het eerst in tijden raakt een tekst me.

This is a song about somebody else. So don’t worry yourself, worry yourself. The devil’s right there, right there in the details. And you don’t wanna hurt yourself, hurt yourself. By looking too closely.

Put your arms around somebody else. And don’t punish yourself, punish yourself. The truth is like blood underneath your fingernails. You don’t wanna hurt yourself, hurt yourself. By looking too closely.

And I could be wrong about anybody else. So don’t kid yourself, kid yourself. It’s you right there, right there in the mirror. You don’t wanna hurt yourself, hurt yourself. By looking too closely.