×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(4)

Het leed dat kinderporno heet...(4)


Ik kan ze niet meer op twee handen tellen. De prachtige jonge mensen die hun leven beëindigden omdat ze niet meer konden leven met de trauma's die pedofielen/makers van kinderporno aanrichtten. Inclusief het falen van de maatschappij en hulpverlening om slachtoffers te helpen. En dan zijn er mensen die beweren dat mensen die zelfmoord plegen egoïstisch zijn.


Ik schreef hier, hier en hier over wat kinderporno aanricht. In deze blog wil ik het hebben over een vriendin van me. Ik weet dat ze ook is misbruikt en gemarteld als kind. Het hoe en wat en door wie precies weet ik niet. Behalve dat haar vader in het complot zat. En dat haar moeder het wist, want toen ze het haar moeder vertelde, eenmaal begin twintig, antwoordde deze: ,,Ja ik hoorde je wel gillen, maar ik liep maar naar buiten, want ik kon het niet aanhoren."


De mensen met een dergelijk verleden die ik ken(de), ontmoette ik op plekken waar ze zich bezig houden met het bestrijden van symptomen. De eetstoorniskliniek en de psychiatrische kliniek. Niet dat we er met elkaar over praatten, welnee, we zouden anderen overstuur maken met onze problemen. Het werd actief afgeraden om hierover te praten. Een bevestiging vanuit hulpverleners dat je schadelijk bent voor andere mensen en je mond erover moet houden. Je mond houden was toch al een thema in je leven, niet zo moeilijk.



Ik deed eens een deeltijdbehandeling in een instelling. Dit zou een plek zijn waar ze mensen met ernstige trauma's kunnen helpen. Vantevoren moesten wij, de deelnemers, een soort contract tekenen. Er stond onder andere in dat er geen ruimte is voor emoties in de groepsbehandeling, we anderen niet overstuur mochten maken met onze problemen en we het niet inhoudelijk over trauma's mochten hebben. Pardon? Absoluut van de zotte natuurlijk en een bevestiging van wat je er al ingeramd hebt gekregen. Nu ik mij niet meer schuldig voel en zie wat ik wel nodig heb om hiervan te helen, zou ik het nooit meer accepteren zo te worden behandeld. Maar goed, ik voelde me al ontzettend mislukt en zelfs van professionals horen dat ik anderen kon schaden deed mij dat formulier tekenen. Ik weet zeker dat iedere jonge vrouw in die groep een vergelijkbaar verleden had. En maandenlang werd er daar volledig omheen gepraat. Sterker nog; de behandelaren brachten een boek uit over hoe om te gaan met getraumatiseerde mensen. Die wij dan moesten kopen, en waarin vervolgens de woorden seksueel misbruik, kinderporno, marteling whatever, niet eens voorkomen. En op het moment dat je nog vastzit in de terreur van de daders, voel je je zo onwijs schuldig dat je überhaupt al een plek in zo'n groep bezet houdt, dat je alles van die hulpverleners aanneemt. Zij zullen het wel weten. Fout. Ooit hoop ik eens over dit fenomeen in de hulpverlening een lezing te houden, waarbij ik al pratend bladzijde voor bladzijde uit dit nutteloze boek zal verscheuren. Dat is mijn enige motivatie geweest dat ik het niet al lang in m'n vuurkorf heb verbrand.



Terug naar mijn vriendin. Omdat ze zichzelf èn uithongerde èn beschadigde, wilde niemand haar helpen. Ze moest eerst haar eetstoornis onder controle krijgen, en haar zelfbeschadiging. Ze was onder een paar hulpverleners geplaatst die zelfdestructief gedrag afstraften door haar helemaal geen perspectief te bieden. Het eindstation. Ze wilden haar niet doorverwijzen, ja misschien over een jaar of zeven. Zolang deze mensen dit weigerden, kon zij nergens maar dan ook nergens terecht. Maar niemand die haar vroeg: wat is er met je gebeurd? Erger nog, ze wisten zelfs deels wat ze had meegemaakt maar niemand repte erover. Ze deed zo vaak pogingen om er een einde aan te maken, dat niemand nog dacht dat het haar echt zou lukken. Want toen ze het echt deed, zag niemand het aankomen.


De laatste keer dat ik haar zag was ze zo iel en klein geworden. Alsof je bijna wilde gaan fluisteren in haar aanwezigheid. Een paar dagen voor haar dood belde ik haar, terwijl ik haar niet meer zo vaak sprak omdat ik vastzat in mijn eigen machteloosheid en ondertussen een gezin had opgebouwd en overeind probeerde te blijven. We spreken elkaar gauw, zeiden we. Ik sprak haar nooit meer. Het was haar gelukt en ze wilde het dit keer ook echt. Kapot, moegestreden.

Haar ouders hadden het lef om te spreken op haar uitvaart. Haar vader had een gedicht geschreven, hij noemde haar een meisje met vele talenten, maar helaas was ze 'geen levenskunstenaar', zijn letterlijke tekst. De smeerlap.



Ik begrijp mijn vriendin. En ik denk dat ze nu meer rust heeft, dan in haar perspectiefloze leven. Ik kon de mensen op haar uitvaart wel wat aandoen, ten eerste haar familie die dit had veroorzaakt. En ten tweede de mensen die haar vroeg in de twintig al vertelden dat het altijd zo ellendig zou blijven. En haar hun macht lieten voelen door haar niet te willen helpen, haar vertelden dat ze haar misschien over zeven jaar een keer door zouden verwijzen. Als ze haar best maar deed.


De machteloosheid is zo enorm. Ik ken het. En hij stak weer ontzettend de kop op, toen ik weer door een hulpverlener werd afgewezen.

Ooit heeft een arts me eens uit een raam gehaald. Ik wilde niet dood, maar ik wist het niet meer. Stond op de rand te bepalen of het hoog genoeg was. Hij zei het heel treffend (een van de weinige mensen die me wel heeft geholpen in m'n leven): ,,Ik weet dat je niet dood wilt, maar je kunt niet meer zo verder leven." En hij had gelijk. Hij vertelde me ook dat hij de indruk heeft dat zeker 70% van de mensen in de psychiatrie een trauma heeft in plaats van dat ze een stoornis hebben, waarvoor ze vaak met medicijnen worden behandeld.



Toen ik moeder werd, pakte ik mijn leven op en wist dat ik deze uitweg nooit zou kunnen nemen. Mijn laatste troef was dat altijd. En toch snap ik het nog steeds. Als ik in mijn woonplaats over een brug over de snelweg fiets, weet ik dat ik dit lijden kan beëindigen. Nu. Direct. Ik hoef alleen maar mijn fiets weg te zetten en over de rand te klimmen. Dan is het klaar. Geen strijd, geen pijn, geen nachten waarin de meest vreselijke nachtmerries me badend in het zweet wakker laten worden. Dat ik mezelf niet midden in de nacht verstopt onder mijn eettafel aantref, waar ik in paniek onder ben gaan zitten in een half wakkere toestand. Geen mensen meer die zeggen dat je te erg bent om te helpen, eh ik zeg het verkeerd: mensen die niet aan kunnen horen dat je naast dat je als kind aan de lopende band werd verkracht voor de camera, ook regelmatig bijna echt dood bent gegaan. (En daarom hulp vraagt bij wat je moet doen met terugkerende gevoelens van doodsangst). Bent gewaterboard, iets wat de Amerikanen op Guantánamo Bay doen met hun gevangenen en wat ik pas in die context als zodanig herkende uit mijn jeugd. Onder stroom bent gezet en eindeloos bent vastgebonden om op de meest wrede manieren te worden misbruikt.


En dat is mijn graadmeter voor mezelf, hoe goed het met me gaat. Als ik merk dat ik al een week lang over de brug kan fietsen zonder eraan te hoeven denken hoe rustig het eindelijk zou zijn als ik naar beneden zou kunnen springen. Dan gaat het best goed. Want ik wil niet eens dood en zou het ook nooit doen, als moeder van de meest prachtige kinderen op aarde. Maar als na wéér enkele gesprekken bij een hulpverlener, diegene mij -wat een held- via de mail liet weten mij toch niet te willen behandelen want ik ben te erg, dan voel ik weer even diezelfde uitzichtloosheid die mijn vriendin ook voelde. En al die anderen die ik kende en uiteindelijk deze weg kozen. Ik moet mezelf dan letterlijk bijeenrapen.



Zelfmoord na zulke wreedheden gaat NIET over dood willen gaan om wat je hebt meegemaakt. Want je bent zo sterk, als je dat niet was geweest had je het helemaal niet overleefd. Zelfmoord heeft in deze context ALLES te maken met machteloosheid en uitzichtloosheid, omdat je het niet alleen kunt en alles in deze maatschappij erop is ingericht om dit in stand te houden: lijden in eenzaamheid.