Het leed dat kinderporno heet...(41)


Er was een tijd dat heel veel blogs schreef. Zo boos en gefrustreerd was ik. Op de wereld. Op alles en iedereen. Vooral op mijzelf. En omdat niemand me wilde helpen en de hele wereld maar blijft zwijgen over de realiteit die kinderen wordt aangedaan. Het maakte de ergste frustratie in mij los, terwijl ik gigantisch aan het afglijden was en ik ergens ook nog eens vond dat ik geen hulp verdiende. Zo dubbel. Maar ik wist dat ik zonder dood zou gaan, en ik was moeder. Ben moeder. En met mijn verstand wist ik ergens diep dat het allemaal mijn schuld niet was. Dat een kind dat zulke horror had overleefd nooit schuldig hieraan kon zijn. Maar dat bleef ik voelen.

Toen ik eenmaal behandeld werd, en dat word ik inmiddels nu anderhalf jaar, schreef ik niet meer zoveel blogs. Ik had er de kracht niet voor en had al mijn energie nodig voor deze strijd. Hoewel ik af en toe moest zitten om te schrijven. Ook omdat ik niet wil blijven zwijgen. Over de realiteit van kinderporno. En deze netwerken. En wat zulke zieke mensen aanrichten. Het zijn geen zonderlingen. Dat bewijst ook het nieuws van vorige week weer. Een online netwerk met 87.000 (!!!) leden werd opgerold. Het ging hier niet om wat blootkiekjes.

(...) Volgens het OM in Frankfurt waren daarbij ook opnames "van het zwaarste seksuele misbruik van kinderen", zoals geweld tegen kinderen en misbruik van "de allerkleinsten". Ook werd het platform gebruikt voor het maken van afspraken om kinderen te misbruiken (...)

En dit is het topje van de ijsberg. Maar we zijn alweer over naar de orde van de dag, net als hier, hier en hier. Wie trouwens denkt dat enkel mensen uit de onderlaag van de samenleving zich alleen met dit soort smerige praktijken bezig houden heeft het mis. Dus ik schreef door. Want achter al deze berichten zitten kapotte kinderen of inmiddels volwassenen. En die krijgen geen hulp. Dus iemand moet de wereld vertellen wat dit leed aanricht en hoe moeilijk het is om je leven na zoiets alsnog te leiden in plaats van lijden, toch?

Zonder woorden

En nu, al een hele tijd voel ik alsof ik alleen maar kan zwijgen. Omdat ik steeds meer echt met mijn hele wezen voel wat me is aangedaan. Ik heb daar geen woorden meer voor.

Mijn hoofd had zulke enorme uitwegen gezocht. Als uitvlucht. Als coping. Dat ook al wilde ik de confrontatie aangaan en vocht ik daar steeds weer keihard voor, iedere keer beschermde iets in mij me tegen de ergste pijn. Net zoals toen, zodat ik in the end bleef staan. Ik kwam erachter hoe complex en bijna genieus het is gaan werken in mijn hoofd. Zolang ik de controle maar houd, de touwtjes in handen. Ik had niet eens door hoe erg ik die controle moest behouden. Het ging geheel vanzelf. Soms brak ik wel even door die erge pijn. En voelde ik hoe vreselijk erg het allemaal was, en hoe onschuldig ik dus was. Maar echt beseffen dat ik mij zo voelde zonder compleet in een herbeleving en dissociatie te schieten, het lukte niet.

Dus ik bleef, nu ik dichtbij die pijn kwam, maar voelen hoe ik er niet doorheen kon komen. Hoe ik blokkeerde. Hoe iedere keer mijn als klein kind ontwikkelde zelfhaat-mechanisme opkwam. Als kind leerde ik niet meer te huilen en te schreeuwen als ik ondraaglijke pijn leed, in doodsangst was en ook letterlijk voelde dat ik doodging. Naast uiteindelijk vluchten uit mijn hoofd, werd ik om dit uit te houden heel erg kwaad op mezelf. In mijn hoofd. Waar ik de dingen herhaalde die zij me hadden gezegd, over hoe slecht ik was. Als ik maar voelde dat ik dat was, dan kon ik het beter uithouden. Het was een zelfvernietigende uitweg die me toen hielp, maar nu niet meer. Dus moet ik nieuwe paadjes aanleggen in mijn brein, met de waarheid. En deze heel vaak doorlopen zodat ik weet wat deze waarheid inhoudt. En dat is knap lastig, omdat zij niet een ontzettend groot pad van slechtheid over mijzelf in mijn brein hebben aangelegd, maar een complete graancirkel hebben gecreëerd. Dan voel ik hoe gemeen dit is, en dat is een understatement. Alsof ik al dat platgedrukte graan van die cirkel eigenhandig omhoog moet trekken en moet roepen: kom op! Er is nog een kans! Groei! Geef niet op!

Dus elke keer wanneer ik weer blokkeer. Niet door deze mechanismen heen kom. En ik al voor ik deze ravage kan proberen te herstellen wordt tegengewerkt, niet eens toegang tot deze vernieling krijg, dan voelt het allemaal behoorlijk uitzichtloos. En daar zat ik in vast. Elke dag voelen hoe je geen lucht krijgt, denken dat je dood gaat. En dat steeds maar weer voelen.

Dus toen ik tijdens mijn behandeling onverwachts werd blootgesteld aan enkele elementen die mij direct terugwierpen in de paniek van toen, denk hierbij aan geluiden en voorwerpen, wilde alles in mij daar direct weg. Ik schoot zo ongeveer tegen de muur en het plafond. De controle was niet meer in mijn handen. Ik kon de paniek en angst niet meer tegenhouden. Dus ik moest vluchten. Maar dit werd freezen en ik dissocieerde. Ik vluchtte wel, uit mijn hoofd. Laat ik nou net met dat dissociëren de afgelopen anderhalf jaar de nodige progressie hebben geboekt, dus toch is het me gelukt weer in contact te komen om dit soort vreselijke angsten aan te gaan.

Ik kwam erachter, en daar was ik de afgelopen anderhalf jaar nog niet achtergekomen, hoe erg ik geluiden vermeed. Als kind. Om het maar niet binnen te hoeven laten komen dat dit echt met mij gebeurde. Het verklaart voor mij waarom ik vaak geluiden mis als ik stress krijg. Dat ik vooral op drukke plekken de omgevingsgeluiden niet meer hoor en dan vooral de stemmen van mensen. Of ik hoor niets, of hun geluiden vormen samen één geluid, waaruit ik geen boodschap meer kan halen. Zo zie ik meestal nog wel hun monden bewegen als ze praten, maar ik hoor geen woorden. Hoe het lijkt of ik in een tunnel verdwijn, de wereld verder weg gaat en het geluid verstomt. Ik werd tijdens het misbruik ook vaak uitgelachen, terwijl ik me al ontzettend vernederd voelde. Ik trok dat niet. Kon het geluid niet meer horen. En zo is er veel meer wat ik niet kon verdragen om te horen.

Dit alles. Het doet mij weer beseffen hoe erg het is. Hoe vreselijk erg. Ik kon het allemaal ergens wel beredeneren. Maar het daadwerkelijk voelen. Steeds maar weer manieren moeten zoeken om te zorgen dat ik niet alvast mezelf haat, voordat ik kan voelen wat ik altijd weg heb moeten maken: hoe machteloos en klein ik eigenlijk was. Dat dit dus nodig is om echt te voelen dat ik geen rotkind was. Maar doodsbang.

Stel je eens voor. Een netwerk met 87.000 leden. Het wordt vaak 'goedgepraat' omdat het brein zoveel onrecht in deze 'ideale' samenleving ogenschijnlijk niet trekt. Dus de bezitters/verzamelaars en 'alleen maar' kijkers worden als 'niet zo erg' weggezet. Wat niet waar is, maar dat even terzijde. Stel nou dat 'slechts' een kwart van deze leden zelf kinderen misbruikt. Dan heb je het nog over bijna 22.000 'mensen' die minstens 1 kinderleven hebben verwoest. Dat zijn dus 22.000 kinderen wereldwijd. Alleen al ten gevolge van dit netwerk. Topje van de ijsberg.

Trouw publiceerde deze week nog, over het gebrek aan traumascreening in de GGZ:

(...) Precies hier zou wel eens een verklaring kunnen liggen van het gebrek aan aandacht voor trauma's: de confrontatie met een werkelijkheid die te erg voor woorden is en, nog beslissender, letterlijk onvoorstelbaar is. Het ondenkbare komt in beeld en confronteert ons met wat mensen kan overkomen in hun eigen omgeving, die juist veiligheid moet bieden. En het niet-uitzonderlijke van het traumaverhaal schudt aan het basisvertrouwen dat ieder mens nodig heeft (...)

en

(...) Eigenlijk willen wij niet echt weten hoeveel kinderen er in onze samenleving worden mishandeld en misbruikt (...)

Ik ben mijn pijnlijke realiteit onder ogen aan het zien. Daar is moed voor nodig.

Nu de rest van de wereld nog.