Het leed dat kinderporno heet...(5)


Waarom ik geen aangifte deed/doe bij de politie? Een vraag die ik al kreeg/krijg wanneer men slechts een stukje van mijn verhaal over het ondergaan van misbruik en kinderporno weet. (Waar ik in mijn eerdere blogs over schreef)


Heel simpel. Ten eerste ben ik nog altijd bang voor de mensen die dit deden vanwege de bedreigingen die zij destijds hebben geuit. En de manieren waarop ze me hebben gehersenspoeld, het zit vast in mijn hele zijn. Zo kan ik zelfs niet zonder doodsangst een voet zetten in de plaats waar dit is gebeurd. Het zit zo diep en in mijn hele wezen. Meestal kan ik rationeel weerleggen waarom het nu anders is dan toen, maar dat lukt niet altijd. Zo zeiden ze me dat ze altijd wisten waar ik was, wat ik dacht en wat ik deed. Ze zouden me altijd vinden om het af te maken, dit zou de dood betekenen. Dan legden ze me precies uit hoe ze dat zouden doen en hoeveel pijn dat zou doen. Jarenlang heb ik dat geloofd. En de angst bekruipt me soms nog steeds. Ook iets wat ik mezelf weer heb verweten, maar kijkend naar mijn eigen kinderen: die geloven ook alles wat ik ze vertel. Wat dat betreft zijn ze een spiegel voor me.


Vervolgens is er nog een reden waarom ik huiver naar de politie te gaan, open zoals ik ben in mijn blogs, kan ik deze niet openbaar maken. Geloof me, de angst is reëel.


Het is niet zo dat ik er helemaal nooit aan heb gedacht. In 2007 belde ik eens met de politie in mijn vroegere woonplaats. Ik woonde toen in het buitenland en voelde me veilig genoeg om anoniem informatie in te winnen. De persoon die ik sprak raadde me aangifte direct af: het zou toch allemaal maar moeilijk te bewijzen zijn. Nergens speurde ik enig meedenken of sympathie. Of de gedachte dat ze hun archiefbeelden maar eens moesten bekijken, want gezien de hoeveelheid materiaal die er is gemaakt, moet dat wel ergens te vinden zijn. Maar goed, dit was een bevestiging van een eerdere ervaring met de politie. En een bevestiging voor mij dat men alles maar ongestraft met me kon doen.


Ik kwam namelijk nogal de verkeerde types tegen. Een soort magneet leek ik wel, waarvan ik nu weet dat ik kwetsbaarheid uitstraalde, en wat mijn gevoel ook altijd bevestigde van dat ik waardeloos was. Daar azen mensen met verkeerde bedoelingen op. Toen ik zeventien was, en net vrijgelaten uit een psychiatrische kliniek voor kinderen en jongeren, waar een medewerker mij had verkracht in een isoleercel, wilde ik dolgraag normaal zijn en dacht ik dat het misschien normaal was om eens vrijwillig seks te hebben en dus begon ik een relatie met iemand die een stuk ouder was. Achteraf gezien waren de verhoudingen nogal scheef. Ik net 17 met nog een kinderlijf na jaren van uithongering. Hij dertig en eigenlijk uit op 1 ding. Maar hij was tenminste niet agressief maakte ik mezelf wijs.


Het tweede verkeerde type dat ik trof was wel agressief tegen me en drogeerde me op een avond waarna ik midden in de nacht z'n huis uit vluchtte. Wat zei de politie: je was z'n vriendin, het is jouw woord tegen het zijne. Toen ik uiteindelijk alsnog aangifte deed omdat hij me erna maanden stalkte, maakte ik voor het eerst een politieverhoor mee. Mijn telefoon vol met bedreigingen werd voor onderzoek in beslag genomen, lijkt mij bewijs toch? En ik werd onderworpen aan verhoren van twee keer drie uur. De eerste keer viel nog wel mee, hoewel ze elk detail wilden weten. Maar de keer erop meldde ik sommige dingen die me te binnen waren geschoten na het eerste verhoor. Leek me handig voor de volledigheid, maar dit werd me niet in dank afgenomen: ,,Dit zei je de vorige keer niet zo, weet je wel zeker dat je niet zit te liegen?" Dat soort opmerkingen. Terwijl mij het logisch lijkt dat wanneer je ergens mee bezig bent je sommige details weer te binnen schieten. Het maakte ook niet uit. De derde keer dat ik er kwam werd me medegedeeld dat er geen verhoor kwam bij hem, wegens gebrek aan bewijs. Die bedreigingen in mijn telefoon telden blijkbaar niet. Nooit maar dan ook nooit laat ik mezelf nog zo behandelen. Het was vernederend, en dan hadden we het nog maar over een verknipte relatie van twee maanden gehad. Hoe moet ik in vredesnaam een verhoor ondergaan over jarenlang misbruik, grotendeels voor een camera? Ik kan niet eens een chronologisch verhaal vertellen.


Iemand legde me later uit hoe dat werkt bij kinderen, wanneer ze dingen meemaken die de voorstelling te boven gaan en dermate schokkend zijn dat ze er geen woorden voor hebben. Hun brein slaat het niet op als een chronologisch verhaal, omdat ze dat simpelweg niet kunnen. Het overkomt ze. Denk nog even aan de hele kleine kindjes die zijn misbruikt door Robert M. en waarvan deskundigen direct in kranten beweerden dat ze zich er hopelijk en mogelijk toch niks van zouden herinneren..

Toen mijn oom me op mijn derde meenam in zijn auto, naar een pedofiele vriend van hem, liet hij me verstoppen bij het voeteneinde van de bijrijder en klein als ik was wist ik al dat er iets gebeurde wat niet goed was. Een driejarige voelt alleen de angst, die kan dat niet verwerken in haar hoofd. Geen verhaal van maken. Ik herinner me verder ook niks naast de angst en het feit dat deze 'vriend' van mijn oom mij pijn deed (je weet niet wat verkrachten is op die leeftijd) en toen dat niet lukte, ja driejarigen zijn fysiek klein, zijn geslachtsdeel in mijn mond propte waarna ik dacht te stikken. Dat bedacht ik me zelfs niet eens, dat in bijna stikte. Ik kreeg geen lucht en pas nu ik als volwassene kan zien wat daar gebeurde, haal ik het woord stikken erbij. Dit slaat een kind dus niet op als een chronologisch verhaal, dus hoe moet ik in vredesnaam nog de details van die woning kunnen noemen? Ik heb alleen een angst en walging opgeslagen die toen al is vastgezet in mijn lijf, en waarover ik zeker geen uitgebreid verhaal aan de politie kan vertellen. Kortom: ik doe het mijzelf niet aan. Ik wil niet dat alle pijnigingen die de zieke geesten die later op mijn vierde in mijn leven kwamen aan hebben gericht, in twijfel worden getrokken. Dan houd ik de eer aan mijzelf. Ook niet onder het mom; wij moeten dit zo vragen, we moeten toch zeker weten dat je de waarheid spreekt? Ik spreek de waarheid.


En dan nog. Stel, stel deze mensen zouden schuldig worden bevonden... De straffen voor pedofielen zijn laag. En rechters die het kinderpornomateriaal niet bekijken (daar las ik laatst een nieuwsbericht over, dat dit daadwerkelijk aan de orde is!) wat ik me amper kan voorstellen want hoe moet je nou iemand bestraffen als je niet eens wilt inzien wat zo iemand aanricht?!?, straffen nog lager. Hoe bizar ook, in Nederland verdienen deze personen een tweede kans. Voor de duidelijkheid: ik wacht ook nog steeds op mijn tweede kans.