Het leed dat kinderporno heet...(7) Z

Het leed dat kinderporno heet...(7)

Natuurlijk viel er niets te vechten, daar was ik veel te klein voor. En ik kon niets anders dan me opsluiten in mijzelf. En het ondergaan. In deze blog wil ik vertellen wat er nou daadwerkelijk met een kind gebeurt wanneer er kinderporno wordt gemaakt en wat het doet in het verdere leven.




Het is zo ongeveer het meest onbesproken onderwerp. (Ik blogde hier eerder over) En dat is triest, want zo blijft het in de taboesfeer. Het is ook moeilijk om er ‘normaal’ over te doen, omdat het zo’n wrede misdaad is. Maar de gevolgen, die zijn er. Bij een heleboel mensen, en het is grotendeels verborgen.




Als je verder kunt kijken dan het woord, kinderporno, of seksueel misbruik, dan moet je je al een voorstelling maken om het te bevatten. Maar wat betekent het nou echt? Wat is het wat het kind zo enorm schaadt, dat het de rest van zijn of haar leven er vaak in heftige mate last van heeft.



Een kind ziet het grote geheel niet. Een kind merkt dus wat er gebeurt als het gebeurt, zolang het er nog niet aan gewend is, zoals bij mij later het geval was. Bij het voelen van de energie van degene die het kind begint te misbruiken, ontstaat al een doodsangst die primair is, en het kind zet zich schrap. Vanbinnen. Ik was dat kind en alles in mij kroop ineen om de onvermijdelijke aanval aan te kunnen, automatisch. Als een aangeboren reflex. Tot, als dat gebeurt wat zij willen dat er gebeurt, mijn lijf zich overgaf. Moest geven. Het kon niet anders. Ik gaf mijn lichaam aan de aanvaller, indringer, en het werd volledig willoos. En vanbinnen ontstond er een woede naar mijzelf, die ik nog lang niet kon plaatsen, maar waar de eerste zaadjes van zelfhaat werden geplant. Je op zo’n jonge leeftijd over moeten geven aan zulk fysiek geweld is het allerergste van de hele daad. Het voelt als verraad aan jezelf, al kun je ook dat nog niet eens formuleren.


Wanhoop.


Alsof je niet al direct volkomen hulpeloos was tegenover volwassenen.


Ik ging dissocieren. Leerde mijn hoofd zich af te sluiten van dat wat er gebeurde. Wat ze vastlegden en me ook nog eens dwongen terug te zien.



Later in je leven hoef je ook maar iets te zien, te ruiken of te horen, wat je terug doet gaan naar deze momenten en je gaat daadwerkelijk terug. Triggers. Dat kun je zelfs onder controle hebben, ook dat leer je jezelf in feite. Dan ziet niemand iets aan de buitenkant, of het valt ze niet op omdat ze het niet kennen. Maar het kan ook erger zijn, dat je volledig ‘out’ gaat. Dat is vaak nog in een stadium waarin het nog moeilijk is te erkennen wat je is aangedaan. Je kunt het nog niet. Het is een proces. Niet iedereen heeft er last van, maar meerdere mensen die getraumatiseerd zijn, kennen dit.



Wat er gebeurt wordt goed uitgelegd in dit artikel. Het verschijnsel is bij dieren heel normaal.



Als bepaalde signalen uit de omgeving door onze zintuigen worden opgevangen en worden geëvalueerd in onze hersenen, zou de conclusie kunnen zijn dat we ons in een (levens)bedreigende situatie bevinden. In dat geval hebben we de keuze om te vechten of te vluchten. In beide gevallen wordt ons lichaam voorbereid om die keuze te maken, door het aanspannen van spieren, een hogere bloeddruk, een hoge mate van concentratie en alertheid, enz.. Daarbij voelen we ons gespannen en gestresst. Dit zijn automatische en onbewuste reacties, gericht op de overleving van het individu.



En



(..) een gazelle, op de vlucht voor een luipaard. Nadat deze een -niet dodelijke- klap in de zij had gekregen, viel het dier neer en bleef volkomen bewusteloos en bewegingsloos liggen, alsof het dood was. Wat hier gebeurde was een volkomen instinctieve en onbewuste reactie, zoals die normaal is bij insecten, reptielen, vogels en zoogdieren (maar niet bij mensen!). Als dus vechten of vluchten niet meer mogelijk is en het prooidier zich in een staat van volkomen hulpeloosheid bevindt, kan de instinctieve reflex er een van verstarring zijn, opnieuw gericht op de overleving van het individu.





Hier wordt dus aangegeven dat het niet normaal is bij mensen, dit wil echter niet zeggen dat het niet kan gebeuren. En ik heb ook sterk de indruk dat het vooral gebeurt wanneer kinderen nog geen woorden hebben voor zulke indringende ervaringen.




Onderstaande uitleg geeft aan de hand van gedrag bij dieren de rol van triggers in het dagelijks leven weer.



In het verstarringssmodel wordt gesproken van een vermijdbare shock a.g.v. een levensbedreigende situatie, als het dier vlucht en op zoek gaat naar een uitweg. Zolang het een mogelijke uitweg denkt te vinden, zal het niet in een verstarring terechtkomen. Maar als het totaal geen uitweg meer weet, treedt een onvermijdbare shock op en zal het dier een gevoel van hulpeloosheid ondervinden en uiteindelijk wel in die verstarring terechtkomen. Als een dier al vaker een onvermijdbare shock met verstarring heeft meegemaakt, dan zal het bij een volgende shock automatisch in die staat terechtkomen, zelfs als er zich een nieuwe ontsnappingweg zou voordoen. Het lijkt erop dat het dier dan verleerd heeft om open te staan voor de mogelijkheid om te ontsnappen. Als er bovendien tijdens deze onvermijdbare shock een neutrale stimulans wordt gepresenteerd, zoals bijvoorbeeld een fluittoon, dan zal uiteindelijk deze verstarring al optreden als alleen maar de fluittoon wordt gehoord.




Er zijn onderzoekers die veronderstellen dat de reacties van dieren op onvermijdbare shock een biologisch model bieden voor het ontstaan van de post traumatische stress stoornis. En ik denk dat men daar wel eens gelijk in kan hebben.




Het is een interessant artikel als ik nadenk over de ‘oplossing’ van het feit dat ik nog altijd, op z’n zachtst gezegd, wordt gehinderd door de trauma’s van toen. (Hoewel ik enorm veel hindernissen heb genomen en gehaald). Er wordt namelijk verondersteld dat dieren door kunnen gaan met hun leven, omdat zij na zo’n ervaring de energie eruit schudden. Als een soort ontlading. En na dit proces is het net alsof er niets meer met ze aan de hand is. Wij mensen doen dit niet. En ik had als klein kind ook nergens de ruimte om er ook maar iets uit te gooien, al had ik het gekund.




Het zou echter best zo kunnen zijn dat het ontbreken van deze ontlading van energie bij mensen in feite een gevaarlijke onderdrukking van instinctief gedrag is en resulteert in het inprenten van een traumatische gebeurtenis in ons onderbewustzijn. Parkwachters in Afrikaanse dierparken meldden het volgende: als wilde dieren gevangen worden genomen, komen ze gewoonlijk in een soort apathische toestand. En na vrijlating gaan ze normaliter door de fase van energetische ontlading, zoals hierboven beschreven. Maar als ze, om welke reden dan ook, niet door die fase van ontlading gaan, dan sterven ze in de meeste gevallen na vrijlating in het wild.




Wellicht ligt hier ergens de sleutel tot het uiteindelijk leren dragen en echt leven...

Share
DM