×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Het leed dat kinderporno heet...(8)

Het leed dat kinderporno heet...(8)


Dus. Bijna twee weken na de meest recente afwijzing van een psycholoog om me te behandelen voor de gevolgen van het overleven van kinderporno, ben ik weer aan mijn zoektocht begonnen. Ik ben ook weer wijzer geworden over de hulpverlening en waarom ik tot nu toe niet de juiste hulp heb kunnen vinden.


Het lijkt namelijk in Nederland een tendens te zijn om zwaar getraumatiseerde kinderen en volwassenen die als kind zwaar getraumatiseerd zijn, niet te behandelen. Althans, niet op een adequate manier. Niet zo van: jij bent gewond en die wond moeten we helen. Het is misschien een uitdaging, maar er zijn genoeg mogelijkheden die we kunnen proberen. Maar meer: je bent gewond, en die wond vinden we te groot, straks scheurt hij helemaal open als we hem schoon gaan maken. Dus we geven je wel wat pillen voor de pijn. En nog wat medicijnen om klachten te onderdrukken voor als de wond, zelfs na langere tijd, gaat etteren. Je kunt ook wat verbandjes krijgen, maar die moet je er zelf maar opplakken. O, je weet niet precies hoe? Doe maar wat, probeer maar, wij doen het in ieder geval niet! Succes ermee!


Er zijn hele artikelen en onderzoeken geschreven over mensen die seksueel misbruikt zijn als kind. Over kinderporno zelf niet. Als ik Google of iemand onderzoek heeft gedaan naar de gevolgen van kinderporno en of iemand een idee heeft hoe te behandelen, en ik tik 'gevolgen kinderporno' in, dan kom ik uit op mijn eigen blogs. Zo weinig wordt er over gesproken en geschreven. Ik lees vanalles over complex trauma, 'ze' weten er dus wel degelijk veel vanaf. Echter allemaal in vaktaal, zonder wat we nou daadwerkelijk gaan doen aan het probleem. Kijk bijvoorbeeld hier.


Er zijn zelfs artikelen over dat evidence based therapy zoals EMDR te weinig wordt toegepast. Herkenbaar. Ik heb een half dossier op mijn zolder liggen van een kliniek waar ik heb gezeten als puber en waarin amper iets staat over de tijd dat ik er zat, maar wel: 'Waarschijnlijk is ze veel ernstiger getraumatiseerd dan op eerste gezicht lijkt.'


Huh?

Ze wisten het?


Waarom heeft niemand me iets gevraagd? Waarom, terwijl ze het wisten, deed iedereen alsof het er niet was. Waarom kwam, als ik een paniekaanval had en helemaal over de toeren was, er vier man om me in de isoleercel te slepen? Met een lijfalarm, want o jee, een meisje van minder dan vijftig kilo is vast ontzettend gevaarlijk. Waarom, als ze blijkbaar wisten dat ik zo getraumatiseerd was, trokken ze me dan al m'n kleren uit zodat ik mezelf niet kon ophangen. Terwijl ik niet eens suicicaal was? Konden ze zich niet indenken dat zoiets hertraumatiserend zou zijn? Of is dat de reden dat een van hun 'hulpverleners' het nodig vond om me in die kwetsbare positie, waarin mijn lijf al automatisch in 'freeze' stand ging omdat het niet anders gewend was dan dwang en geweld, nog verder te traumatiseren. Wie gelooft mij nou? Ik zat toch al in de inrichting.


Een deel van het antwoord staat in bovengenoemd artikel.

(..) dat het kind in non-directieve speltherapie de kans krijgt om te volharden in vermijdingsgedrag waardoor geen directe confrontatie plaats kan vinden met de traumatische herinnering(en) en traumagerelateerde klachten niet of onvoldoende verminderen.


Met andere woorden. Als je gewoon wat therapie gaat zitten doen, zonder dat dit gericht is op de verwerking van trauma's (wat dus nog niemand heeft aangedurft met me!), verminderen die traumagerelateerde klachten dus niet. Omdat de omgeving vermijdt, vermijdt het kind ook. En dat is logisch, zelfs als volwassene. Als je zo erg wordt gevoed in schuld en schaamte, dan geloof je dat en ga je niet zeggen dat je het erover wilt hebben. Echter, het trauma vol aanzien voor wat het is, is het eerste wat nodig is in de stap naar heling. Hoe moet je dat in vredesnaam doen als je in je leven al niet anders hebt geleerd dat dus niet te doen, en de hulpverlening vervolgens hetzelfde doet? In hoeverre kun je spreken over hulp?


Ik wist eerlijk gezegd lange tijd niet eens dat er uberhaupt therapeuten zijn die niet de harde werkelijkheid vermijden, namelijk dat je als erg klein kind bent verkracht, ondertussen bent gemarteld, gefilmd, en dat mensen hier naar alle waarschijnlijkheid tot op de dag vandaag naar kijken, wereldwijd. Opgewonden van raken *kots*, veel van hen zien het graag 'hoe erger hoe beter'. Betalen meer geld naar mate het kind harder schreeuwt en nog sadistischer wordt toegetakeld. Hoe denken deze therapeuten dat iemand verder kan leven als het geheim in stand wordt gehouden? Ik snap dat het niet gezellig klinkt en ben me er zeker van bewust dat ik de omschrijvingen van de werkelijkheid niet vermijd. Ik kan niet anders op mijn weg mensen bewust te maken van dit probleem, de werkelijkheid is hard. Maar weet hoeveel mensen hiermee worstelen, en die zouden heel erg geholpen zijn als dit niet langer in de doofpot blijft. Een taboe onderwerp. Niet over praten, laten we allemaal het veilige wereldbeeld in stand houden.


En ondertussen schrijven we over de slachtoffers van deze praktijken (en andere zaken die mensen ernstig traumatiseren) alsof het halve studie's zijn. Zoals deze, met de titel: Is er een plaats voor de complexe post traumatische stressstoornis? Dus.. we doen als maatschappij bedroevend weinig om slachtoffers te behoeden tegen kinderporno, want als het zo'n taboe is kun je mij niet wijsmaken dat het voorkomen van deze praktijken optimaal is. Vervolgens blijven we erover zwijgen, en gaan we wetenschappelijke artikelen schrijven of er nog plaats is voor deze mensen? En dan ook nog verbaasd zijn dat mensen die dit overleven zich hun leven lang waardeloos blijven voelen?


Ik kan alleen maar concluderen dat het diep triest is.


Neemt niet weg dat ik toch weer de moed bij elkaar heb geraapt en verschillende mails de deur uit heb gedaan de afgelopen dagen. Omdat ik niet anders kan. Als ik me erbij neer zou moeten leggen, kan ik niet verder leven.


Het voelt enorm rot. Dat moeten vragen om hulp. Omdat het erkennen dat je hulp nodig hebt al zo enorm lastig is als je je hele jeugd hebt gehoord en gevoeld hoe waardeloos je bent. Dat werd me weer pijnlijk duidelijk toen ik deze blog las.


Het is niet dat ik een geboren pessimist ben. Maar door de eerdere ervaringen zet ik me vast schrap voor de volgende afwijzing.