Het leed dat kinderporno heet...(9) Z

Het leed dat kinderporno heet...(9)

Schuld en schaamte. Ik schreef er eerder over. Het hindert mensen die als kind slachtoffer waren van kinderporno lange tijd. Maar wat als je dat nou voorbij komt? Beseft dat het helemaal niet jouw schuld was? Wat komt er dan?


Ik noemde in mijn vorige blog, een blog die ik onlangs las. Over schuld en hoe vernietigend schuld en schaamte. Het volgende raakte me:


Want de menselijke geest gelooft graag dat we controle hebben. En als je schuldig bent aan je eigen verkrachting of misbruik, betekent dat dat je controle had.

Uiteraard is dit onzin. Het is niet jouw schuld. Je had geen controle. Maar je geest houdt aan dat idee vast, omdat je geest bang is dat je helemaal uit elkaar valt als je je realiseert dat je helemaal geen controle hebt.


Je geest valt uit elkaar ja. Lange tijd kon ik niet wat ik nu kan. Het gigantische trauma dat voelt als een gapende wond, recht aankijken. Alles deed ik om het te vermijden en daarbij bleef woede richting mezelf altijd opspelen. Dan was het tenminste niet zo erg, als het allemaal mijn eigen schuld was. Hoe meer ik leerde voelen en mijn eigen hoofd te slim af leerde te zijn door die schuld en bijbehorende schaamte te omzeilen, iets wat me uiteindelijk jaren heeft gekost, des te meer begon ik de onderliggende pijn te voelen. Waarvan ik altijd vond dat ik hem niet mocht voelen, eigen schuld toch? En nu ik mijn vermijdingstechnieken niet meer toepas, voel ik echt dat ik uit elkaar aan het vallen ben. Dat hield het nog bijeen, nu voel ik mij roepende op een eiland in de oceaan.


Ik had geen controle. Het is niet mijn schuld. Het is zelfs heel normaal dat het zoveel pijn doet. Dat het zoveel pijn doet, dat wanneer ik door het bos fiets, omdat ik niet zo lang met mezelf stil kan zitten, ik zelfs niet meer kan genieten van de mooi gekleurde herfstblaadjes die naar beneden dwarrelen. De zon niet meer voel op mijn wangen. Me probeer te realiseren wat een prachtige herfst het eigenljk is, en hoe aangenaam de niet te koude wind moet voelen. Maar die voel ik niet. Want het enige wat ik zo ongeveer de hele dag voel is alsof mijn hart langzaam aan stukjes wordt gescheurd. Wat eigenlijk, hoe raar het ook klinkt, goed is. Zolang je er maar iets mee kunt. Je kunt beter in de rouw zijn om alles wat je hebt verloren, dan je levenlang door die schuld en schaamte alleen maar frustratie, woede, angst enz. in je voelen, alsof je een flipperkast bent met wild heen en weer schietende balletjes die er niet uit kunnen. Het kan beter in beweging zijn dan jaren op hetzelfde doodlopende spoor heen en weer blijven rijden.


Alleen is het zo nieuw en beangstigend, alles wat je nu voelt, dat je het niet alleen kunt. Het leren dit te dragen. Dat dit wel het geval is nu, zorgt dat machteloosheid zich steeds weer meester van me maakt. Het raakt ook weer de eenzaamheid die ik als kind heb ervaren en wat ze me constant inprentten: niemand zou mij toch ooit helpen. Huilen was zinloos.


Gisteravond kwam ik erachter hoeveel tijd er vanuit de overheid in het fenomeen kinderporno wordt gestoken. Bijvoorbeeld hier, van de politie. En zie het volgende rapport van meer dan driehonderd pagina's. In die meer dan driehonderd pagina's was geen ruimte om uiteen te zetten wat seksueel misbruik in het algemeen al doet met een kind. Zo staat op pagina 70:


Naar slachtoffers van seksueel misbruik is veel onderzoek gedaan. Het gaat de context van deze rapportage te buiten om uitgebreid in te gaan op karakteristieken van seksueel misbruik van kinderen in het algemeen. Over slachtoffers van kinderpornografie daarentegen is weinig bekend.


Ok, pagina's vol over daders. En over allerhande feiten die te maken hebben met kinderporno. Maar de schade die het aanricht, daar kon niet even een paragraaf over worden geschreven. Was dat nou teveel werk? En logisch, dat er over slachtoffes van kinderpornografie weinig bekend is, als de hulpverlening deze groep zo negeert.


Wel weten ze dat het erge schade moet opleveren. Dat blijkt uit bijvoorbeeld pagina 45.


Het vervaardigen van kinderpornografie kan het (seksueel) geweld verergeren. De opnames benadrukken immers de machteloosheid en vernedering van het slachtoffer. Ook kan – in die gevallen dat het misbruik betreft – het misbruik toenemen in duur en ernst doordat het kind handelingen voor de camera moet verrichten.


Rapport na rapport dus. En ondertussen heb ik vanochtend de huisarts gebeld voor een afspraak. Ben ik vervolgens een paar kilometer op topsnelheid gaan hardlopen. Om na een snelle douche, naar de praktijk te fietsen.


,,Hoi, hoe gaat het?"

(Dit keer niet mijn standaard antwoord: goed) ,,Eh, niet zo goed."

,,Nee, ik zie het."

,,Ik kom weer voor een nieuwe verwijzing, alleen heb ik nog niemand gevonden aan wie hij gericht moet worden."


*en vervolgens knakte ik*






Share
DM