Laten we er niet alleen tegen ZIJN, maar ook iets tegen Kindermishandeling DOEN


Het is weer de #weektegenkindermishandeling. Lees ik overal op Twitter. Ik word er nogal moedeloos van, aangezien je weer een week wordt doodgegooid met informatie over dit onderwerp, om dit de rest van het jaar dood te zwijgen. Een ongemakkelijke waarheid te laten zijn. Die we liever vermijden, van wegkijken.

Vandaag kwam ik het volgende bericht tegen: gevolgen huiselijk geweld ernstiger dan gedacht. Zoiets doet me de mond echt openvallen. Wat had men dan verwacht? Dit doet me denken aan het bericht dat in 2012 in de Volkskrant werd gepubliceerd: Hoe groot is de schade voor de slachtoffertjes van Robert. M.? Hierin stelt ene Ruud Bullens, klinisch psycholoog, dat een klein kind dat nog niet kan praten echt niet het verschil voelt tussen een anaal ingebrachte thermometer of iets anders. Hij stelt: 'Je hebt taal nodig om herinneringen te creëren. Ik geloof dat een baby angst kan ervaren, maar de betekenis wordt er later aan gegeven. Een baby van tien maanden ervaart echt het verschil niet tussen een thermometer die in de anus wordt ingebracht of iets anders dat naar binnen gaat.'

Nou weet ik niet wat voor thermometers de heer Bullens in huis heeft, maar de diameter van een thermometer is ten eerste vele malen kleiner dan die van bijvoorbeeld een penis. Of een vinger. Dat terzijde. Het bleek natuurlijk allemaal onzin wat de heer Bullens verkondigde. Onlangs werd er gepromoveerd op een onderzoek naar de gevolgen van de daden van Robert. M. en dat viel nou niet bepaald mee. De deskundigen die er destijds als de kippen bij waren om te beweren dat die kinderen er amper last van zullen hebben 'want ze waren nog zo klein, ze zullen het vast vergeten' zaten er faliekant naast. De kinderen vertonen gedragsproblemen. Het wordt tijd om eens onder ogen te zien wat misbruik en mishandeling voor sporen achterlaat. En dat al deze kinderen zonder juiste behandeling zullen opgroeien tot ontwrichte volwassenen. Dit is een enorm maatschappelijk probleem dat grandioos wordt onderschat. Dat krijg je niet in een week 'op de kaart' en aangezien het thema na een week weer ergens ver weg wordt geparkeerd, zal er niet zoveel veranderen.

Als men werkelijk wat tegen kindermishandeling wil doen: zorg dan dat zij die een kind beschadigden dat nooit meer kunnen doen. Wanneer ik over misbruikers spreek: geef deze mensen geen tweede kans. Zij zullen het doen wanneer zij een kans krijgen. Wij willen heel erg hard geloven dat het allemaal meevalt. Dat kinderpornodownloaders eenzame autisten zijn, die te weinig sociale contacten hebben en PER ONGELUK tijdens het porno kijken op kinderporno stuitten. En toen toch maar door zijn blijven rukken op beelden van verwoeste kinderen. Fout. Als wij werkelijk kinderen willen beschermen, dan was de politie met de lijst van 82 kinderpornokijkers die Brandpunt in handen kreeg aan de slag gegaan. Dan had er geen politieagent in dit programma zitten te vertellen dat het gros niet zelf misbruikt. Dan had Brandpunt goed journalistiek werk verricht door deze politieman te onderbreken en wat feiten van Noorse collega-journalisten erbij gehaald: tussen de 30 en 80 procent van de mensen die downloaden misbruik(t)en zelf ook kinderen. Uit het Noorse onderzoek:

The downloaders are the end users in an industry that uses children as sexual commodities. The distributors behind the abuse can earn millions of kroner – some of which allegedly came from the men we have identified.

And they may be hiding an even darker secret: according to the police and experts, between 30 and 80 per cent of people who download child sexual abuse videos have themselves committed acts of child sexual abuse.

(....)

The chance of any of these men getting caught by the police is minimal. The NCIS (National Criminal Investigation Service) is inundated with new cases.

"We've seen a dramatic increase in the number of cases in the space of only a few years. The amount of material confiscated in each case is enormous, often millions of images," says Lena Reif, head of the NCIS Sexual Crimes Unit.

Lees dit stuk van Noorse onderzoeksjournalisten. De minder milde versie dan de Nederlandse. Dit is de waarheid. Dit is wat er wereldwijd, ook hier in Nederland, gebeurt met kinderen. Hier gaat zo'n week dus onder andere over. Niet over cijfers en onderzoeken en taskforces en mooie beloftes. Etcetera.

Ik mag tijdens deze Week tegen Kindermishandeling twee traumabehandelingen in plaats van mijn passies volgen. Zoals bijna elke week. Gisteren was de eerste. En terwijl ik er bijna was wilde ik omdraaien. Ik wilde weg. Ik wist hoe zwaar het zou worden. Hoeveel pijn ik weer moest aangaan. Ik leek wel gek. Maar ja, welke opties heb ik? Terug naar het leven van de afgelopen dagen? Weken? Mijn hoofd en lijf bijna constant in een soort traumastand, me niet kunnen focussen op wat dan ook. Omdat beelden van trauma's zich steeds blijven opdringen, met name een trauma waarbij ik werd platgespoten om te worden misbruikt. Omdat ik in eerste instantie te hard huilde en dat was niet zo handig. Want ik maakte teveel lawaai en er moesten ook nog foto's worden gemaakt. Een jaar of 5/6 was ik. Steeds meer kom ik erachter dat sommige trauma's zo indrukwekkend zijn geweest dat ik ze niet in woorden op kon slaan. Niet omdat ik op een leeftijd was waarop ik nog niet kon praten, maar omdat er dingen gebeurden die totaal niet pasten bij mijn leeftijd en zoveel doodsangst meebracht: natuurlijk kon ik dit niet verwerken. Ik kon het niet eens begrijpen, alleen weerloos ondergaan, meneer Bullens. Ik kon (niet altijd) wel zien wat er gebeurde, voelen wat er gebeurde. Maar het niet begrijpen. En als je genoeg met de dood wordt bedreigd zul je niet eens proberen om woorden te vinden en jarenlang zwijgen. Net als al die kinderen op die miljoenen filmpjes die worden gevonden. Die worden gemaakt omdat er vraag naar is. Van (meestal) mannen die we net zo makkelijk laten lopen. Of met een aantal maanden voorwaardelijk weer laten gaan. De gevolgen van deze misdaden worden gruwelijk onderschat.

Elke dag worden er levens verwoest. Klik hier voor meer ongemakkelijke informatie over dit onderwerp.