×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
Laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die zijn verkracht door niet beroemde mensen

Laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die zijn verkracht door niet beroemde mensen


Eigenlijk word ik er moedeloos van. Al die acties die moeten bijdragen aan 'awareness' voor seksueel geweld en kindermishandeling. Met een hoop poeha wordt het onderwerp zo nu en dan op de agenda gezet. Dan praat en schrijft men er veel over. Vooral met bekende Nederlanders waar blijkbaar naar wordt geluisterd. Maar in the end verandert er niets. Helemaal niets. Worden er weer elke dag kinderen kapot gemaakt, op grote schaal binnen de eigen families, of voor het gerief van zieke pedofielen die kinderen bijvoorbeeld voor camera's misbruiken. En de meeste hulp is ontoereikend, of er wordt op bezuinigd.

'We' lijken maar niet te willen zien wat voor een enorm maatschappelijk probleem dit is. Terwijl: de #metoo actie loog er niet om. Want ontzettend veel vrouwen en mannen meldden in hun leven verkracht, seksueel misbruikt of geïntimideerd te zijn. En o wat ging er een beerput open, toen bekende mensen zich uitspraken leek iedereen ineens wel te luisteren. Voor even dan. Het ging overigens over vele vormen van seksueel geweld, al dan niet tegen kinderen. Maar het lot van een hele groep kinderen bleef onbesproken. Wederom.

De cijfers over dit onderwerp, kinderporno, liegen er niet om. Ik zie regelmatig berichten voorbij komen over wat een extreem geweld tegen zeer jonge kinderen het Meldpunt Kinderporno allemaal tegenkomt bijvoorbeeld. En dat de meldingen toenemen. Of wat een digitale bibliotheken met dit verachtelijke materiaal er worden aangetroffen, wanneer er weer een netwerk wordt opgerold. En aangezien het eerder genoemde Meldpunt Kinderporno personeelstekort heeft en de enorme hoeveelheid gemeld materiaal niet kan verwerken, moeten daar dus enorm veel kinderen en dus leed achter schuil gaan. Dat die kinderen wel degelijk een gezicht hebben, mensen zijn die zich nog staande proberen te houden in een maatschappij die hen doodzwijgt, ontgaat blijkbaar (bijna) iedereen. Terwijl: we weten het gewoon. RTL Nieuws berichtte in mei hierover.

,,De politie slaat nu alarm vanwege de toename van het beeldmateriaal, de moeilijkheid van het opsporen van daders en de maatschappelijke schade die kinderporno veroorzaakt."

Maatschappelijke schade. Juist ja. Lijkt me een belangrijk thema om dan eens flink op de kaart te zetten, toch? De politie noemde kinderporno zelfs een nationale dreiging. En toch praten we niet over hen die het meemaken.

Want laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die worden of werden verkracht door niet beroemde mensen. Die verhalen hoor ik namelijk niet terug in de discussies die de afgelopen tijd worden gevoerd. Geloof me niet verkeerd, ik vind dat elke vorm van seksuele intimidatie onder de aandacht moet komen. Maar de kinderen/inmiddels volwassenen met de meest gruwelijke verhalen, en dit zijn dingen die wel degelijk op grote schaal gebeuren, die blijven zwijgen. Want omdat er nog altijd gezwegen wordt over de horror die zij meemaakten, denken ze nog altijd een soort van enge ziekte te hebben. Iets waar je niet over praat. Hetgeen waar anderen niet tegen kunnen. Terwijl dit de mensen zijn die uiteindelijk het hardst vastlopen in hun leven.

Ik roep feitelijk al twee jaar anoniem #metoo. Anoniem ja. Omdat ik niet durf te schrijven wie ik ben. Me niet openlijk durf uit te spreken. Omdat ik niet durf te zeggen wat mij werd aangedaan. Omdat ik bang ben veroordeeld te worden. Niet geloofd te worden. Uitgelachen te worden. Vies gevonden te worden. En nog veel meer. Ik begon te schrijven omdat ik hulp zocht, en overal werd weggestuurd. Niemand die z'n handen eraan wilde branden. En ondertussen stond ik al met één been in mijn graf: ik wilde dood. Schrijven hield me op één of andere manier in leven, en hierdoor vond ik hulp. Want ze bestaan godzijdank, therapeuten die dit wel aankunnen, die niet wegkijken.

Ik heb lang nagedacht of ik hierover zou schrijven. Maar ik zal het mishandelde kind aan het eind van deze #weektegenkindermishandeling een 'gezicht' geven. Vooral vertellen wat er gebeurt wanneer dit kind niet wordt geholpen, en uitgroeit tot een vastlopende volwassene om vervolgens in de GGZ niet te worden geholpen. Door de maatschappij te worden uitgekotst. Want zo voelde het jaren. Een kind dat zo sterk is om dit leed voor iedereen te verbergen, zal of meteen vastlopen in het latere leven, of er met alle kracht, energie en survivalskills nog wat van maken. Ik was iemand die toch ging studeren. Die altijd de ambities en passies in zichzelf probeerde te vinden om dit ten volle aan te wakkeren. Toen ik deze week daarbij stilstond tijdens een therapiesessie, zei ik; ,,Ik had zoveel plannen, en ideeën. Ik wilde de hele dag leren, las alles wat los en vast zat. Ik wilde zóveel." En toen overviel de emotie me. En moest ik enorm huilen. Om al mijn dromen die niet waren gelukt. Ineens voelde ik het. Wat ik ondanks alles bereikte, en het ook weer kwijtraakte.

Want ik stortte in na mijn studie. Beelden die zich aan me opdrongen. De hele dag. Maar je weet wat overleven is, dus schouders eronder. Een relatie, ondanks alles, een gezin. Een baan. Mijn leven bestaat uit het mezelf bij elkaar rapen, mezelf een schop geven en doorgaan. Vermijden. Altijd maar doorgaan. Doorgaan. Mezelf wegcijferen, ik was niet anders gewend. Overleven. Door eindelijk de juiste therapie erachter komen hoe het echt zit. Dat je niet zo slecht was als je werd wijsgemaakt. Dat dit hersenspoeling is. Dat je dit niet verdiende, wat je altijd geloofde. Dat sowieso niets klopt van wat je altijd geloofde. Alsof de bodem onder je voeten valt. Je gaat langzaamaan voelen hoeveel pijn het kind dat je zelf verachtte is aangedaan. Je voelt ook hoe je het niet aankunt dit te voelen. En je ziet hoe je ondanks al je inzet de heftigheid van het proces om uiteindelijk te helen alles kwijtraakt. Je baan, hobby's en het ergste: je gezin. Want zelfs diegene die me de eeuwige trouw beloofde kon het niet laten me intens te kwetsen en me midden in deze pijn die ik doorsta om alles achter me te kunnen laten en eindelijk te kunnen leven, in de steek te laten.

Zolang er niet echt wordt geluisterd. Niet echt iets wordt gedaan. Niet onder ogen wordt gezien wat er gaande is in deze samenleving, zal er nooit iets veranderen. Hoeveel #metoo er ook wordt geroepen. Hoe vaak het ook De Week tegen Kindermishandeling is.

Wij kunnen dat alleen zelf veranderen. Door te erkennen, luisteren en te handelen bijvoorbeeld. Wat denk jij te kunnen doen?






casapapusilor
Goed stuk en sterk van je dat je het geschreven hebt. Ik heb zelf ook al verschillende stukken geschreven over #Metoo, deels over dezelfde bezwaren ertegen als jij schrijft. Het lijkt allemaal alleen te draaien om bekende persoonlijkheden, die nu hun hart luchten. Vooral over zaken die in een ver verleden plaats gevonden hebben, niet of nauwelijks meer te bewijzen zijn en vaak ook verjaard. Alles wordt op één hoop gegooid, van gewelddadige verkrachtingen tot zaken uit het grijze gebied waarin de één iets wel als sexuele intimidatie ziet en de ander het hoogstens ziet als een vorm van aandacht krijgen die verkeerd aankomt. De media hebben een melkkoe gevonden en vermoedelijke daders worden jaren na dato zonder enige vorm van proces veroordeeld. En ja, volgens de politie worden er nu meer aangiften gedaan, maar tegelijkertijd wordt gemeld dat een groot gedeelte van de aangiftes wegens personeelstekort op de plank zal blijven liggen. Wie ook wil praten over voorkomen krijgt al snel te horen dat hij zich schuldig maakt aan victimblaiming, terwijl daar nog een enorme winst te behalen valt. Voorkomen is nog altijd beter dan genezen. Nogmaals heel goed dat je het neergeschreven hebt.
30-11-2017 09:49
30-11-2017 09:49 • Reageer
Icetea1968
Je stuk is heel goed geschreven en zo herkenbaar. Ik zie een groot stuk van mijn leven hierin. Graag wil ik je laten weten hoe sterk ik je vind en dat ik trots op je ben. Wat je hebt bereikt, heb je zelf gedaan! Laat instanties niet jouw geluk bepalen.
29-11-2017 22:13
29-11-2017 22:13 • Reageer
Sherry
Openhartig geschreven. Ik heb bewondering voor jou.
28-11-2017 17:15
28-11-2017 17:15 • Reageer
Rider on the Storm
Raak geschreven! Dapper dat je deelt. Take care XxX
27-11-2017 20:02
27-11-2017 20:02 • Reageer
GeGe
Ik wordt hier zo verdrietig van
27-11-2017 09:59
27-11-2017 09:59 • Reageer
Leonie
Het is onmenselijk...
27-11-2017 08:28
27-11-2017 08:28 • Reageer
FreeWolves
Een hele heftige discussie en probleem.... Want die verkrachters kunnen zomaar zelf slachtoffer zijn geweest. De maatschappij is bijzonder sterk in ontkenning ipv erkenning. Bespreekbaar maken is een eerste stap van een hele lange en hobbelige route....
27-11-2017 01:54
27-11-2017 01:54 • Reageer
Ratelaar
Verkrachters zijn zieke mensen. Bah.
27-11-2017 00:10
27-11-2017 00:10 • Reageer
Wil Voigt
nodig dat straffen veel zwaarder worden slachtoffers hebben de rest van hun leven hier last van
26-11-2017 21:16
26-11-2017 21:16 • Reageer
erkaryam
wat ik denk te kunnen doen, moeilijke vraag maar in ieder geval iedereen serieus nemen die hier mee te maken heeft
26-11-2017 19:41
26-11-2017 19:41 • Reageer
Helemaal met je eens. Mensen die dit doen moeten opgesloten worden en NOOIT!!! meer vrijgelaten worden. Hun zijn en blijven een gevaar voor de samenleving.
26-11-2017 18:35
26-11-2017 18:35 • Reageer
Topper
Ik heb een artikeltje geschreven om mijn steentje bij te dragen, https://yoo.rs/ramoulade/blog/10-tips-om-sexueel-misbruik-van-je-kind-te-voorkomen-1507997631.html?Ysid=44645 Verder zal dit altijd blijven voorkomen want er blijven nou eenmaal mannen (mensen) die een vrouw of meisje als een wandelende k*t zien of een jongen of man als een wandelende p*k. Misbruikers zijn er overal. En vaak degenen van wie je het niet verwacht. Ik kan daar heel agressief van worden en vindt dat ze allemaal de kogel verdienen. Ik ben liever een lichtelijk paranoide moeder dan dat me kind wat overkomt. Gelukkig is mij nooit wat overkomen.
26-11-2017 17:16
26-11-2017 17:16 • Reageer
Rudy Siedlecki 🌳
Zolang een katholieke bisschop ongestraft als pedofiele kinderverkrachter in het "verborgene" mag verder leven, zal er niet veel ten gronde veranderen.
26-11-2017 17:07
26-11-2017 17:07 • Reageer
Ben
Toch een pluim omdat je dit met ons deelt.
26-11-2017 16:13
26-11-2017 16:13 • Reageer
Mieke Van Liefde
Ik woon in België. Hier heerst momenteel een complete hetze rond het geval Bart De Pauw. Een Me Too voorbeeld dat draait rond seksuele intimidatie. Niet dat ik het goedkeur, maar de echte pedofilie, gedwongen kinderwebcamwerk, gedwongen kinderprostitutie dat aangegeven werd komt in de bak 'seponaties' terecht. Een onbekend kind misbruikt door een onbekende dader wordt niet gehoord, meer nog, heeft geen recht op therapie als de dader buiten vervolging gesteld werd en tot de voogden of ouderschap van het kind behoort. ik verzet er mij al jaren tegen , ben zelf veroordeeld voor laster omdat ik klacht indiende. Intussen wordt het kind verder mishandeld voor de ogen van de voorziening, die wegkijken omdat de rechten van daders groter zijn dan die van het kind. Een trieste wereld, we kunnen enkel maar met zijn allen naar buiten komen met ons verhaal en hopen dat het iets teweeg brengt.
26-11-2017 14:31
26-11-2017 14:31 • Reageer
wakeupkitty
Ik deel je mening. Als ik eerlijk ben doen die BNNers mij helemaal niets met hun gezever en aandachttrekkerij. De politie neem ik al zeker 45 jaar niet serieus. Er is bij hun niets veranderd in tegendeel. Binnenkort is sex misbruik, kinderporno, mishandeling enz enz zelfs geaccepteerd (als het er op aan komt is al jaren zo). Ik heb genoeg gedaan, genoeg van de daken geschreeuwd, gevochten, hv gegeven. Mijn vertrouwen is weg.
26-11-2017 14:17
26-11-2017 14:17 • 1 reactie • Reageer
Topper
Wat ik niet uit kan staan is hoe het woord porno is ingeburgerd. Foodporn, hairporn, grappig is het niet. Ook wat zomaar op tv te horen en zien is en via internet, geen haan die er naar kraait. En ondertussen verkrachten en vermoorden jongens van 14 meisjes.
26-11-2017 17:18
26-11-2017 17:18 • 2 reacties • Reageer
johan_jongedijk
een afgrijselijke verschrikking
26-11-2017 13:57
26-11-2017 13:57 • Reageer
Annet de JoJo
Het is en blijft een moeilijk onderwerp en ben het met je eens dat er slechts oppervlakkig geluisterd wordt naar beroemdheden laat staan naar het gewone volk. Hulp instanties kunnen of mogen ook maar beperkt handelen en zo blijven we om de hete brij heen draaien met z'n allen en is zelfs een knipoog al fout maar het echte leed blijft verborgen. Een beetje meer oprechte aandacht voor elkaar zou deuren kunnen openen denk ik.
26-11-2017 12:35
26-11-2017 12:35 • 1 reactie • Reageer
wakeupkitty
Het onderwerp kun je wel bespreekbaar maken. Doe ik ook met mijn kinderen.
26-11-2017 18:09
26-11-2017 18:09 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Goed stuk weer. En hele goede vraag... Bewustwording is een begin. Als men niet bewust is van al het gruwelijks wat er zoal plaatsvind, wordt er zéker niets aan gedaan. Eerder constateren. Eerder ingrijpen. Maar hoe. Voorkomen is beter dan genezen...
26-11-2017 11:31
26-11-2017 11:31 • Reageer
BellaBebé♡
Heftig onderwerp. Zelf ben ik ook misbruikt op de basisschool ik was 12... Lees hiervoor mijn onder benoemde blog. https://yoo.rs/meisje1997/blog/waargebeurt-verhaal-op-mijn-12e-sexueel-misbruikt-1495550198.html?Ysid=48726
26-11-2017 11:05
26-11-2017 11:05 • Reageer
Gertiena
Ik ben ook helemaal klaar met dit onderwerp ben zelf jaren seksueelmisbruik en door dit gedoe word je er aldoor aan herinnerd ik wil dit niet!
26-11-2017 11:03
26-11-2017 11:03 • 1 reactie • Reageer
Mieke Van Liefde
Toch kan jouw helingsproces pas starten de dag dat je het onder ogen ziet. Ermee naar buiten komen, al dan niet anoniem zorgt ervoor dat het inwendig onderdrukken niet verder ziek maakt. Dat is mijn visie en ik denk tevens de visie van veel slachtoffers.
26-11-2017 14:45
26-11-2017 14:45 • 1 reactie • Reageer
Dana Bol-Koster
Ik vind het een lastige vraag. Je wilt kinderen niet met angst op laten groeien, maar tegelijk wil je ze wel beschermen tegen bijvoorbeeld kinderlokkers. Dus ja, hoe doe je dat dan, zonder ze direct een onveilig gevoel te geven? Ik denk dat ik sowieso mijn zoontje wil leren dat zijn lichaam van hem is en dat hij ten alle tijden mag zeggen dat hij dingen niet prettig vind. Hij hoeft bijvoorbeeld geen kusje aan iemand te geve als hij dat niet wil. Dit hebben we hem al vanaf jongs af aan duidelijk gemaakt, dat hij dat soort dingen zelf bepaalt. EN dat hij altijd bij ons terecht kan als er iets gebeurt wat hij als vervelend ervaart. Dat vind ik ook erg belangrijk.
26-11-2017 10:52
26-11-2017 10:52 • 2 reacties • Reageer
Ingrid Tips en meer
Zo voed ik mijn zoon ook op.
26-11-2017 14:58
26-11-2017 14:58 • Reageer
wakeupkitty
Die kinderlokkers lopen gewoon op de basisschool. Kind van 8 dat kleuters in het kruis trapt en mishandelt en dit gaat maanden door en leerkrachten zwijgen en doen alsof jouw kind de enige is. De schoolarts die wauwelt dat dit normaal gedrag is. Normaal gedrag?
26-11-2017 18:12
26-11-2017 18:12 • Reageer
Bodycoach
Ik moet het helaas eens zijn met jou. Zo veel misbruik, mensen die denken het recht te hebben om kinderen te misbruiken !!! IK ga heel cru zijn, maar van mijn part mogen ze NU één voor één sterven aan de meest pijnlijke dood. #cleanup #stopabuse
26-11-2017 10:24
26-11-2017 10:24 • Reageer
MereltjevanBrabant
Heftig en moeilijk, luisteren naar elkaar kan al wat helpen in verwerking. Opletten in je omgeving en niet wegkijken als je iets merkt, praat erover....
26-11-2017 10:20
26-11-2017 10:20 • Reageer
GeGe
Een luisteren oor bieden aan iemand die dit heeft meegemaakt
26-11-2017 04:44
26-11-2017 04:44 • Reageer
Topper
Dit ga ik morgen aandachtig lezen, nu mandje in.
26-11-2017 01:00
26-11-2017 01:00 • Reageer