×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die zijn verkracht door niet beroemde mensen

Laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die zijn verkracht door niet beroemde mensen


Eigenlijk word ik er moedeloos van. Al die acties die moeten bijdragen aan 'awareness' voor seksueel geweld en kindermishandeling. Met een hoop poeha wordt het onderwerp zo nu en dan op de agenda gezet. Dan praat en schrijft men er veel over. Vooral met bekende Nederlanders waar blijkbaar naar wordt geluisterd. Maar in the end verandert er niets. Helemaal niets. Worden er weer elke dag kinderen kapot gemaakt, op grote schaal binnen de eigen families, of voor het gerief van zieke pedofielen die kinderen bijvoorbeeld voor camera's misbruiken. En de meeste hulp is ontoereikend, of er wordt op bezuinigd.

'We' lijken maar niet te willen zien wat voor een enorm maatschappelijk probleem dit is. Terwijl: de #metoo actie loog er niet om. Want ontzettend veel vrouwen en mannen meldden in hun leven verkracht, seksueel misbruikt of geïntimideerd te zijn. En o wat ging er een beerput open, toen bekende mensen zich uitspraken leek iedereen ineens wel te luisteren. Voor even dan. Het ging overigens over vele vormen van seksueel geweld, al dan niet tegen kinderen. Maar het lot van een hele groep kinderen bleef onbesproken. Wederom.

De cijfers over dit onderwerp, kinderporno, liegen er niet om. Ik zie regelmatig berichten voorbij komen over wat een extreem geweld tegen zeer jonge kinderen het Meldpunt Kinderporno allemaal tegenkomt bijvoorbeeld. En dat de meldingen toenemen. Of wat een digitale bibliotheken met dit verachtelijke materiaal er worden aangetroffen, wanneer er weer een netwerk wordt opgerold. En aangezien het eerder genoemde Meldpunt Kinderporno personeelstekort heeft en de enorme hoeveelheid gemeld materiaal niet kan verwerken, moeten daar dus enorm veel kinderen en dus leed achter schuil gaan. Dat die kinderen wel degelijk een gezicht hebben, mensen zijn die zich nog staande proberen te houden in een maatschappij die hen doodzwijgt, ontgaat blijkbaar (bijna) iedereen. Terwijl: we weten het gewoon. RTL Nieuws berichtte in mei hierover.

,,De politie slaat nu alarm vanwege de toename van het beeldmateriaal, de moeilijkheid van het opsporen van daders en de maatschappelijke schade die kinderporno veroorzaakt."

Maatschappelijke schade. Juist ja. Lijkt me een belangrijk thema om dan eens flink op de kaart te zetten, toch? De politie noemde kinderporno zelfs een nationale dreiging. En toch praten we niet over hen die het meemaken.

Want laten we het eens hebben over niet beroemde kinderen die worden of werden verkracht door niet beroemde mensen. Die verhalen hoor ik namelijk niet terug in de discussies die de afgelopen tijd worden gevoerd. Geloof me niet verkeerd, ik vind dat elke vorm van seksuele intimidatie onder de aandacht moet komen. Maar de kinderen/inmiddels volwassenen met de meest gruwelijke verhalen, en dit zijn dingen die wel degelijk op grote schaal gebeuren, die blijven zwijgen. Want omdat er nog altijd gezwegen wordt over de horror die zij meemaakten, denken ze nog altijd een soort van enge ziekte te hebben. Iets waar je niet over praat. Hetgeen waar anderen niet tegen kunnen. Terwijl dit de mensen zijn die uiteindelijk het hardst vastlopen in hun leven.

Ik roep feitelijk al twee jaar anoniem #metoo. Anoniem ja. Omdat ik niet durf te schrijven wie ik ben. Me niet openlijk durf uit te spreken. Omdat ik niet durf te zeggen wat mij werd aangedaan. Omdat ik bang ben veroordeeld te worden. Niet geloofd te worden. Uitgelachen te worden. Vies gevonden te worden. En nog veel meer. Ik begon te schrijven omdat ik hulp zocht, en overal werd weggestuurd. Niemand die z'n handen eraan wilde branden. En ondertussen stond ik al met één been in mijn graf: ik wilde dood. Schrijven hield me op één of andere manier in leven, en hierdoor vond ik hulp. Want ze bestaan godzijdank, therapeuten die dit wel aankunnen, die niet wegkijken.

Ik heb lang nagedacht of ik hierover zou schrijven. Maar ik zal het mishandelde kind aan het eind van deze #weektegenkindermishandeling een 'gezicht' geven. Vooral vertellen wat er gebeurt wanneer dit kind niet wordt geholpen, en uitgroeit tot een vastlopende volwassene om vervolgens in de GGZ niet te worden geholpen. Door de maatschappij te worden uitgekotst. Want zo voelde het jaren. Een kind dat zo sterk is om dit leed voor iedereen te verbergen, zal of meteen vastlopen in het latere leven, of er met alle kracht, energie en survivalskills nog wat van maken. Ik was iemand die toch ging studeren. Die altijd de ambities en passies in zichzelf probeerde te vinden om dit ten volle aan te wakkeren. Toen ik deze week daarbij stilstond tijdens een therapiesessie, zei ik; ,,Ik had zoveel plannen, en ideeën. Ik wilde de hele dag leren, las alles wat los en vast zat. Ik wilde zóveel." En toen overviel de emotie me. En moest ik enorm huilen. Om al mijn dromen die niet waren gelukt. Ineens voelde ik het. Wat ik ondanks alles bereikte, en het ook weer kwijtraakte.

Want ik stortte in na mijn studie. Beelden die zich aan me opdrongen. De hele dag. Maar je weet wat overleven is, dus schouders eronder. Een relatie, ondanks alles, een gezin. Een baan. Mijn leven bestaat uit het mezelf bij elkaar rapen, mezelf een schop geven en doorgaan. Vermijden. Altijd maar doorgaan. Doorgaan. Mezelf wegcijferen, ik was niet anders gewend. Overleven. Door eindelijk de juiste therapie erachter komen hoe het echt zit. Dat je niet zo slecht was als je werd wijsgemaakt. Dat dit hersenspoeling is. Dat je dit niet verdiende, wat je altijd geloofde. Dat sowieso niets klopt van wat je altijd geloofde. Alsof de bodem onder je voeten valt. Je gaat langzaamaan voelen hoeveel pijn het kind dat je zelf verachtte is aangedaan. Je voelt ook hoe je het niet aankunt dit te voelen. En je ziet hoe je ondanks al je inzet de heftigheid van het proces om uiteindelijk te helen alles kwijtraakt. Je baan, hobby's en het ergste: je gezin. Want zelfs diegene die me de eeuwige trouw beloofde kon het niet laten me intens te kwetsen en me midden in deze pijn die ik doorsta om alles achter me te kunnen laten en eindelijk te kunnen leven, in de steek te laten.

Zolang er niet echt wordt geluisterd. Niet echt iets wordt gedaan. Niet onder ogen wordt gezien wat er gaande is in deze samenleving, zal er nooit iets veranderen. Hoeveel #metoo er ook wordt geroepen. Hoe vaak het ook De Week tegen Kindermishandeling is.

Wij kunnen dat alleen zelf veranderen. Door te erkennen, luisteren en te handelen bijvoorbeeld. Wat denk jij te kunnen doen?





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties