×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Machteloze woede

Machteloze woede


My skin is smothering me, help me find a way to breathe

Twee zinnen uit een nummer dat ik vaak keihard draai als ik me echt heel erg op de bodem van mijn bestaan voel zitten. En dan ook echt keihard. De oorzaak van deze bodem is hier te lezen.

My secrets are burning a hole through my heart and my bones catch a fever

When it cuts you up this deep, It's hard to find a way to breathe

Normaal luister ik niet naar teksten. Maar naar hoe een nummer klinkt. Naar de instrumenten. En hoe deze worden gebruikt, hoe ze worden bespeeld. Iets erin raakt me. Dus ik zet het nummer in mijn favorietenlijst op mijn telefoon. Dit is de meest uiteenlopende mix. Maar ondanks dat ik dus nooit zo'n nummer 'kies' vanwege de tekst, is het laatste tijd steeds toevallig net bij zo'n nummer dat de tekst passend is bij hoe ik me voel.

Time stood still the way it did before

It's like I'm sleepwalking

Fell into another hole again

Ik vond er twee versies van. De originele. Ik weet eigenlijk niet eens hoe het muziekgenre heet. Er wordt zowel gezongen als geschreeuwd. Soms heb ik het zo nodig dat mijn pijn wordt overschreeuwd, dat ik die versie keer op keer keihard draai. Oordopjes in. Volume op het hardst.

I'm at the edge of the world. Where do I go from here? Do I disappear?

Ja verdwijnen. Dat is wat ik het liefst wil. Want ik kan dit niet meer aan. Ik kan niet aan dat ik voel en besef. Voel en besef wat een onrecht me is aangedaan. De agressie die ik hierbij los voel komen is enorm. Zo enorm dat ik het niet meer volhoud. Machteloze woede. Die ik altijd heb moeten onderdrukken en tal van mechanismen voor had en de deksel is er nu af. Er gebeurde iets in mijn hoofd, alsof er iets knapte. Wat niet eerder gebeurde. Mijn hele wezen hield het niet meer tegen. Daar was de woede, die ik normaal onderdruk of alleen maar op mijzelf richt. Omdat ik er te bang voor was. Deze woede onderdrukte ik automatisch. Dat was me aangeleerd, ik moest wel. En nu is hij zo groots en enorm, dat ik het niet aankan.

Alles wat ik doe maakt het alleen maar erger. Wanneer ik ergens op mep. Of tegenaan trap. Ik voel mijn woede alleen nog maar toenemen. Als een uitbarstende vulkaan die op het punt van een totale vernietigende eruptie staat. Wil alleen nog maar schreeuwen en schelden en ik voel mezelf het punt naderen van volledig controleverlies. De angst om te worden afgevoerd neemt toe. Jezelf een tikkende tijdbom te voelen. Omdat je verdomme voelt hoe f*cking kwaad, woedend, nee razend je je voelt dat anderen je leven verziekten. Een stelletje vuile kindermisbruikers. Dat het kon gebeuren omdat je niet werd beschermd en zo ontzettend bang werd gemaakt dat je voor altijd zou zwijgen. En voor wat? Vanwege de smerige, zieke en perverse lusten van anderen. Omdat er zoveel zieke types op deze aarde, lucht inademen en verspillen, die zonder moeite een kind kapot maken voor hun eigen gerief. En ook de manieren waarop. Te ziek voor woorden. En niet alleen de daden zelf. Nee mensen, dit soort lui zorgen er ook nog dat je hoofd zo f*cked up wordt dat je altijd gelooft dat jij degene bent die slecht is, schuld is, vies is. En nog een heleboel meer.

Wat dit met je hoofd doet kan ik niet eens verwoorden. Terreur in je hoofd voor de rest van je leven. En ze komen ermee weg. Want zelfs zij die gepakt worden krijgen vaak snel weer hun tweede kans. Helemaal zij die slechts worden vervolgd voor het 'alleen maar kijken van plaatjes'. Plaatjes ja, waarvoor een kinderleven naar de knoppen ging. Bij zulke wrede mensen worden vaak hele bibliotheken met kinderporno gevonden. Moet je nagaan hoeveel kinderlevens daarvoor kapot zijn gemaakt. Gisteren nog maakte Europol bekend bijna 900 (!!!) arrestaties te hebben verricht wereldwijd in wat de FBI het grootste kinderpornonetwerk ooit noemt. Hierbij werden 259 misbruikte kinderen gered of geïdentificeerd. Dit was niet alles. Het netwerk betrof een website waar ruim 150.000 pedofielen materiaal deelden. Weet dat bij zulke websites om lid te worden men vaak nieuw materiaal moet aanleveren, dus reken maar uit hoeveel kinderen er binnen 1 zo'n netwerk al misbruikt worden. Minimaal.

Wat er van hen terecht komt, dat ziet men niet. Die kinderen, later de mensen zoals ik, eindigen vaak ergens gesedeerd in de ggz. Of maken er een einde aan. Dat snap ik wel. Dat laatste dan. Soms overweeg ik het dagelijks. Omdat het niet uit te houden is. En ik moet hier doorheen, dat weet ik inmiddels wel, ik moet dit beseffen. Helemaal beseffen. En voelen. In plaats van dat mijn leven blijvend wordt beheerst door angst. De beelden, herbelevingen en de pijn van dat wat me is aangedaan. De terreur in mijn hoofd. En ook nog moeten toekijken hoe mijn leven nu me wordt ontnomen hierdoor. En het maakt me zo kwaad. En die enorme woede die ik voel maakt me weer doodsbang. Omdat ik me mijn eeuwige controle voel verliezen. En dat voelt zo enorm gevaarlijk, dat ik overweeg me maar op te laten nemen. Maar steeds wanneer ik op het punt sta, en de telefoon naar de crisisdienst al over laat gaan, word ik zo enorm bang te worden opgesloten dat ik in een vicieuze cirkel beland.

Dus luister ik hier maar keihard naar en adem ik. En hoop ik maar gewoon dood neer te vallen zodat het allemaal eens stopt. Zo wordt je leven dus verpest wanneer ze zulke dingen met je doen. En het is echt nog erger dan ik er woorden aan kan geven. Dus ja, ik ben f*cking kwaad. Zo kwaad dat ik alles bij elkaar wil schreeuwen. En zelfs dat zou niet genoeg zijn.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties